பச்சை மற்றும் கருமை நிறங்கள் நிறைந்த அந்த ஓவியக்கூடத்தில், அஞ்சலியும் மீராவும் தங்கள் கலை உலகைப் பகிர்ந்துகொண்டிருந்தனர். அஞ்சலி ஒரு புகழ்பெற்ற நடனக் கலைஞர்; மீரா ஒரு சிறந்த ஓவியக் கலைஞர்.
அன்று மேடை ஏறுவதற்கு முன் அஞ்சலிக்கு அளவற்ற பதற்றம். ஒப்பனையை முடித்திருந்த அவள், அமைதி தேடி மீராவின் தோளில் சாய்ந்தாள்.
மீரா தன் தூரிகையைக் கீழே வைத்துவிட்டு, அஞ்சலியின் முகத்தை அன்புடன் பார்த்தாள். “உன் நடனம் இயற்கையின் வெளிப்பாடு. அச்சம் கொள்ளாதே” என்று மெல்லிய குரலில் தைரியமூட்டினாள்.
அப்போது ஜன்னல் வழியாக உள்ளே பறந்து வந்த ஒரு வண்ணத்துப்பூச்சி, அவர்கள் அருகே காற்றில் மிதந்து நின்றது. அது சுதந்திரத்தையும் தன்னம்பிக்கையையும் உணர்த்துவதுபோல சிறகடித்தது.
அந்தச் சின்னஞ்சிறு வண்ணத்துப்பூச்சியின் நளினமான சிறகசைப்பைக் கண்ட அஞ்சலியின் முகத்தில் புன்னகை மலர்ந்தது. அச்சம் மறைந்து, கலையின் மீதான ஆர்வம் மீண்டும் துளிர்த்தது. தோழியின் ஒரு பார்வையும், வண்ணத்துப்பூச்சியின் வரவும் அவளது நடனத்திற்கு ஒரு புதிய வசந்தத்தைக் கொடுத்தன.