அன்பரசிக்குச் சைக்கிள் ஓட்டுவதென்றால் கொள்ளை ஆசை. ஆனால், அவளது குள்ளமான உயரத்துக்கு அப்பா வைத்திருந்த பழைய பெரிய சைக்கிளை எட்ட முடியவில்லை. ஆசை அவளை முயற்சி செய்யத் தூண்டியது! ஊர்ப் பசங்கள் ‘குரங்குப் பெடல்’ அடிப்பதைப் பார்த்து, தானும் முயற்சி செய்ய முடிவு செய்தாள்.
பெரிய சைக்கிளின் குறுக்குச் சட்டத்துக்கு அடியில் ஒரு காலை நுழைத்து, சீட்டில் அமராமல் உடலை வளைத்து ஓட்டும் அந்த விசித்திரமான கலைதான் ‘குரங்குப் பெடல்’.
ஒரு மாலை வேளையில், அப்பாவின் சைக்கிளை மெதுவாக வெளியே தள்ளிக்கொண்டு வந்தாள். முதலில் தடுமாறிக் கீழே விழுந்தாள். முட்டிகளில் சிராய்ப்பு ஏற்பட்டது. ஆனாலும், அவள் முயற்சியைக் கைவிடவில்லை.
ஒரு காலை வளைத்து, பெடலில் வைத்து, உடலைச் சற்றே சாய்த்து உந்தித் தள்ளினாள். அதோ! சைக்கிள் நகரத் தொடங்கியது. சமநிலை கிடைத்துவிட்டது!
முகத்தில் பயம் மறைந்து, வெற்றியின் புன்னகை படர்ந்தது. கலைந்த தலைமுடியுடன், பாவாடையை மடித்துக் கட்டியபடி, வெறுங்கால்களால் பெடலை அழுத்தி, தெருவின் காற்றில் அவள் பறந்தாள்.
“அம்மா… நான் சைக்கிள் ஓட்டுறேன்!” என்ற அவளது உற்சாகக் குரல் ஊரெங்கும் எதிரொலித்தது. உயரத்தை விட, அவளது துணிச்சலும் முயற்சியும் அவளை அன்று பறக்க வைத்தன. ‘குரங்குப் பெடல்’ அவளுக்கு வெறும் சவாரி அல்ல; அது அவளது முதல் வெற்றிப் பயணம்!
139