அஞ்சலியின் நெஞ்சக்கூட்டுக்குள் இதயம் ஒரு சிறகடிக்கும் பறவையைப் போலத் துடித்தது. அது வெறும் படபடப்பு அல்ல; காலத்தில் பின்னோக்கிச் செல்லும் ஒரு விவரிக்க முடியாத பரவசம்.
இப்போது அவள் கண்முன் இருப்பது ஒரு பழைய சைக்கிள் மட்டுமல்ல… அவள் கடந்து வந்த மழலைக்காலத்தின் இனிமையான நினைவுகளும், தான் வளர்ந்துவிட்டதை உணர்ந்த தருணத்தின் விவரிக்க முடியாத மெல்லிய சிலிர்ப்பும்தான்.
ஒரு காலத்தில் மிகப் பெரியதாகத் தோன்றிய அந்தப் பழைய, பளுவான சைக்கிள் இப்போது அவளுக்குச் சற்றே லேசாகத் தெரிந்தது. ‘கீழே விழுந்துவிடுவோமோ?’ என்ற பயம் இல்லை. மாறாக, ‘முயற்சி செய்து பார்ப்போம்’ என்ற ஆர்வம் அவள் கண்களில் பிரகாசித்தது.
பல முறை முயன்று தோற்றிருந்தாள். கால்களில் சிராய்ப்புகளும் ஏற்பட்டிருந்தன. இன்று, அவள் அந்தப் பெரிய சைக்கிளில் ஏறி அமர்ந்தாள். அப்பா பின்னால் இருந்து கொஞ்சம் தள்ளிவிட்டதும், மெதுவாகப் பெடல்களை மிதிக்க ஆரம்பித்தாள். தள்ளாட்டத்துடன் தொடங்கிய அவளது பயணம், சில நொடிகளில் சமநிலையை எட்டியது.
அவள் முகம் மலர்ந்தது! தள்ளாட்டம் மறைந்து, அழகான புன்னகை அவள் முகத்தில் குடிகொண்டது. அந்தப் புன்னகையில் அவளது முயற்சி, தன்னம்பிக்கை, மகிழ்ச்சி ஆகிய அனைத்தும் கலந்திருந்தன.
அவள் சைக்கிளை ஓட்டவில்லை; மகிழ்ச்சியின் சிறகுகளில் பறந்துகொண்டிருந்தாள்!
129