குறிப்புரை
கோபோ ஆபே (1924–1993) ஜப்பானிய எழுத்தாளர். இவர் ஜெர்மானிய எழுத்தாளர் ஃபிரான்ஸ் காஃப்காவுடன் ஒப்பிடப்பட்டவர்.
ஆபே எழுதிய The Women in the Dunes (மணல் குன்றுகளில் வாழும் பெண்கள்) இருபதாம் நூற்றாண்டின் தலைசிறந்த ஜப்பானிய நாவல்களில் ஒன்றாகும். தொன்மத்தின் சாரம், பரபரப்பூட்டும் நிகழ்வுகள், இருத்தலியல் நாவலின் கூறுகள் ஆகியவற்றை இந்நாவல் ஒன்றிணைக்கிறது.
இந்நாவலின் முக்கியக் கதாபாத்திரமான நிகி ஜும்பேய் என்ற பள்ளி ஆசிரியர், தனது ஆராய்ச்சிக்காகப் பூச்சிகளைச் சேகரிப்பதற்காகத் தொலைதூரக் கடற்கரைக் கிராமம் ஒன்றுக்குச் செல்கிறார். ஆனால், மாலையில் அருகிலுள்ள நகரத்துக்குத் திரும்பிச் செல்லும் பேருந்தை அவர் தவறவிட்டுவிடுகிறார்.
அப்போது அந்தக் கிராமத்தினர், ஒரு பெரிய மணல் பள்ளத்தின் அடியில் அமைந்துள்ள குடிசையில் தங்குவதற்கு அவருக்கு ஏற்பாடு செய்கிறார்கள். அந்தக் குடிசையில் ஓர் இளம் பெண் வசித்து வருகிறாள். மணல் பள்ளத்தின் சுவர்கள் மிகவும் செங்குத்தாக இருப்பதால், ஜும்பேய் கயிற்று ஏணியின் உதவியுடன்தான் கீழே இறங்கி அந்த வீட்டுக்குச் செல்ல முடியும்.
மர்மமான அந்தப் பெண் ஒவ்வோர் இரவும், தன்னுடைய குடிசையையும் கிராமத்தையும் அச்சுறுத்தும் வகையில் தொடர்ந்து முன்னேறிவரும் மணல் குன்றுகளை அப்புறப்படுத்துவதற்காக மணலைத் தோண்டி எடுக்கிறாள். அவள் அள்ளிய மணலை வாளிகளில் நிரப்புகிறாள். கிராமத்தினர் கயிறுகளின் உதவியுடன் அந்த வாளிகளை மேலே இழுத்துக்கொள்கிறார்கள்.
பின்னர், அந்த மணலைக் கான்கிரீட் தயாரிப்பதற்காகக் கட்டுமான நிறுவனங்களுக்கு அவர்கள் விற்கிறார்கள். அதற்குப் பதிலாக, அந்தப் பெண்ணுக்குத் தேவையான உணவையும் தண்ணீரையும் கிராமத்தினர் வழங்குகிறார்கள்.
அந்தப் பெண்ணின் வாழ்க்கை முறையைப் பார்த்து ஜும்பேய் பெரிதும் குழப்பமடைகிறார். அவர் அவளிடம் ஒரு கேள்வியைக் கேட்கிறார்:
“நீ உயிர் வாழ்வதற்காக மணலைத் தோண்டுகிறாயா, அல்லது மணலைத் தோண்டுவதற்காக உயிர் வாழ்கிறாயா?”
மறுநாள் காலையில் ஜும்பேய் கண்விழித்துப் பார்க்கும்போது, கயிற்று ஏணி காணாமல் போயிருக்கிறது. தான் சிறைபிடிக்கப்பட்டிருப்பதை அவர் பதற்றத்துடன் உணர்கிறார்.
அந்தப் பெண்ணுடன் சேர்ந்து மணலைத் தோண்டி அப்புறப்படுத்தும் பணியில் ஈடுபடுமாறு ஜும்பேய் தனது விருப்பத்திற்கு மாறாக நிர்ப்பந்திக்கப்படுகிறார். கிரேக்கத் தொன்மத்தில் வரும் சிசிபஸ் என்பவனின் முடிவற்ற உழைப்பைப் போன்றது அந்தப் பணி.
ஆரம்பத்தில், தன்னைச் சுற்றி நிகழும் இந்த நம்ப முடியாத சூழ்நிலையை எதிர்த்து அவர் போராடுகிறார். அங்கிருந்து தப்பித்துச் செல்லப் பலமுறை முயற்சி செய்கிறார். ஆனால், அவரது முயற்சிகள் அனைத்தும் தோல்வியடைகின்றன.
ஒரு கட்டத்தில், அந்தப் பெண் மணலைத் தோண்டுவதைத் தடுப்பதற்காக ஜும்பேய் அவளைக் கட்டிப்போடுவதற்குக்கூட முயல்கிறார்.
அச்சம், விரக்தி, தற்பெருமை, பாலியல் வேட்கை ஆகிய உணர்வுகளுக்கு இடையில் ஜும்பேய் மாறி மாறிச் சிக்கித் தவிக்கிறார். இறுதியில், தனது சூழ்நிலைக்குப் பணிந்து, அதனை ஏற்றுக்கொள்ளும் நிலைக்கு அவர் வந்துசேர்கிறார்.
வாழ்க்கையில் சுதந்திரம் என்பது ஒரு மாயத்தோற்றம் என்பதும், ஒவ்வொருவரும் தங்களுடைய வாழ்க்கைக்கு அவர்களே ஓர் அர்த்தத்தை உருவாக்கிக்கொள்ள வேண்டும் என்பதும் இந்த நாவலின் மையக் கருத்தாகும்.
1
ஓர் ஆகஸ்ட் மாதத்தில் ஒரு மனிதன் காணாமல் போனான். விடுமுறையைக் கழிப்பதற்காக, ரயிலில் அரை நாளுக்கும் குறைவான நேரத்தில் சென்றடையக்கூடிய கடற்கரைக்குப் புறப்பட்டுச் சென்றான். அதற்குப் பிறகு அவனைப் பற்றிய எந்தத் தகவலும் கிடைக்கவில்லை. காவல்துறையினர் நடத்திய விசாரணையும், செய்தித்தாள்களில் வெளியான விசாரணை அறிவிப்புகளும் எந்தப் பலனையும் தரவில்லை.
காணாமல் போகும் மனிதர்கள் அரிதானவர்கள் அல்ல என்பது உண்மைதான். புள்ளிவிவரங்களின்படி, ஒவ்வோர் ஆண்டும் இதுபோலப் பல நூறு பேர் காணாமல் போவதாகப் புகார்கள் பதிவாகின்றன. மேலும், காணாமல் போனவர்களில் மீண்டும் கண்டுபிடிக்கப்படுபவர்களின் எண்ணிக்கை எதிர்பாராத அளவுக்குக் குறைவாகவே இருக்கிறது. கொலைகளோ விபத்துகளோ நடந்தால், அவை ஏதாவதொரு தெளிவான தடயத்தை விட்டுச் செல்லும். கடத்தலுக்கான காரணங்களையும் பொதுவாகக் கண்டறிய முடியும். ஆனால், ஒரு சம்பவம் இத்தகைய வகைகளில் சேராதபோது, குறிப்பாகக் காணாமல் போனவர்களின் விஷயத்தில், துப்புத்துலக்குவதற்கான தடயங்கள் கிடைப்பது மிகவும் கடினம். உதாரணமாக, காணாமல் போன பல சம்பவங்களை ஒருவரின் தன்னிச்சையான வெளியேற்றம் அல்லது ஓட்டம் என்று சொல்லலாம்.
இந்த மனிதனின் விஷயத்திலும் கிடைத்த தடயங்கள் மிகச் சொற்பமானவையே.
அவன் பொதுவாக எங்கே சென்றான் என்பது தெரிந்திருந்தாலும், அந்தப் பகுதியில் ஓர் உடல் கண்டெடுக்கப்பட்டதாக எந்தத் தகவலும் வரவில்லை. அவன் செய்துவந்த வேலையின் இயல்பைப் பார்க்கும்போது, அவனைக் கடத்திச் செல்லும் அளவுக்கு ரகசியமான ஏதோ ஒன்றில் அவன் ஈடுபட்டிருந்தான் என்று கற்பனை செய்துகூடப் பார்க்க முடியவில்லை. அவனுடைய இயல்பான நடத்தையில், தான் காணாமல் போகத் திட்டமிட்டிருக்கிறான் என்பதற்கான சிறு அறிகுறிகூட தென்படவில்லை.
இயல்பாகவே, ஆரம்பத்தில் எல்லோரும் இந்தச் சம்பவத்திற்குப் பின்னால் ஒரு பெண் இருக்கலாம் என்று நினைத்தார்கள். ஆனால், அவனுடைய மனைவி — அல்லது குறைந்தபட்சம் அவனுடன் சேர்ந்து வாழ்ந்த பெண் — அவன் பூச்சி மாதிரிகளைச் சேகரிப்பதற்காகவே அந்தப் பயணத்தை மேற்கொண்டதாக அறிவித்தாள். காவல்துறை விசாரணையாளர்களுக்கும் அவனுடன் பணிபுரிந்தவர்களுக்கும் இது ஒருவித ஏமாற்றத்தை அளித்தது. பூச்சிகளைச் சேகரிப்பதற்கான குப்பியும் வலையும், ஒரு பெண்ணுடன் ஓடிப்போவதற்கான போலி வேடமாக இருக்க வாய்ப்பில்லை.
மேலும், ஷாட் ரயில் நிலையத்தில் பணிபுரிந்த ஒருவர், மலையேறுபவனைப் போன்ற தோற்றமுடைய ஒரு மனிதன் ரயிலிலிருந்து இறங்கியதை நினைவுகூர்ந்தார். அவன் தோளில் தண்ணீர்க் குடுவையையும் ஒரு மரப்பெட்டியையும் சுமந்திருந்தான். அந்தப் பெட்டி ஓவியம் வரைவதற்கான உபகரணங்கள் வைக்கும் பெட்டியாக இருக்கலாம் என்று அந்த ஊழியர் நினைத்தார். அந்த மனிதன் தனியாகவே வந்திருந்தான்; முற்றிலும் தனியாகத்தான் இருந்தான் என்று அவர் கூறினார். எனவே, அவனுடன் ஒரு பெண் வந்திருக்கலாம் என்ற ஊகம் அடிப்படையற்றதாகிவிட்டது.
வாழ்க்கையில் சலிப்படைந்த அந்த மனிதன் தற்கொலை செய்துகொண்டிருக்கலாம் என்ற கருத்தும் முன்வைக்கப்பட்டது. அவனுடன் பணிபுரிந்தவர்களில் ஒருவனான, உளப்பகுப்பாய்வில் ஆர்வம் கொண்ட ஓர் அமெச்சூர் நிபுணர் இந்தக் கருத்தை உறுதியாக நம்பினான்.
வளர்ந்த ஒரு மனிதன், பூச்சிகளைச் சேகரிப்பது போன்ற பயனற்ற பொழுதுபோக்கில் ஆர்வம் காட்டுவதே அவனுடைய மனத்தில் ஏதோ கோளாறு இருப்பதற்குப் போதுமான சான்று என்று அவன் வாதிட்டான். குழந்தைகளிடம்கூட, பூச்சிகளைச் சேகரிப்பதில் வழக்கத்திற்கு மாறான அளவுக்கு ஆர்வம் காட்டுவது, பல நேரங்களில் ஈடிபஸ் மனச்சிக்கலைக் குறிக்கிறது என்றான்.
நிறைவேறாத தனது ஆசைகளுக்கு ஈடுகட்டுவதற்காக, குழந்தை பூச்சிகளின் உடலில் ஊசிகளைக் குத்துவதில் இன்பம் காண்கிறது. ஏனெனில், அந்தப் பூச்சிகள் தப்பித்துச் சென்றுவிடும் என்ற அச்சம் அதற்கு இருக்காது. வளர்ந்த பிறகும் அந்தப் பழக்கத்தை ஒருவன் கைவிடாமல் இருப்பது, அவனுடைய மனநிலை மேலும் மோசமடைந்துவிட்டதற்கான தெளிவான அறிகுறி என்றும் அவன் கூறினான்.
இதனால்தான் பூச்சியியல் நிபுணர்களுக்குப் பொருட்களைச் சேகரிப்பதில் அளவுக்கு மீறிய ஆசை இருப்பதும், அவர்கள் மற்றவர்களிடமிருந்து ஒதுங்கி வாழ்வதும், திருடும் மனப்பான்மை கொண்டிருப்பதும், ஓரினப் பாலியல் நாட்டம் கொண்டிருப்பதும் தற்செயலானவை அல்ல என்றான். இத்தகைய மனநிலையிலிருந்து உலக வாழ்க்கையில் சலிப்படைந்து தற்கொலை செய்துகொள்ளும் நிலைக்குச் செல்வதற்கு அதிகத் தூரமில்லை என்றும் அவன் வாதிட்டான்.
உண்மையில், பூச்சிகளைச் சேகரிப்பதில் உள்ள ஆர்வத்தைவிட, அவற்றை வைத்திருக்கும் குப்பிகளில் உள்ள பொட்டாசியம் சயனைடு என்ற நஞ்சின் மீதுதான் சில சேகரிப்பாளர்களுக்கு அதிக ஈர்ப்பு இருக்கிறது. அந்தப் பழக்கத்தைக் கைவிட அவர்கள் எவ்வளவு முயன்றாலும், அதிலிருந்து அவர்களால் விடுபடவே முடியாது.
மேலும், அந்த மனிதன் தனது ஆர்வத்தைப் பற்றி ஒருமுறைகூட யாரிடமும் மனம் திறந்து பேசியதில்லை. அவற்றைப் பற்றி அவனுக்கே ஒருவிதமான சந்தேகம் இருந்தது என்பதற்கு இதுவே சான்றாக இருக்கலாம்.
ஆயினும், உண்மையில் எந்த உடலும் கண்டுபிடிக்கப்படாத நிலையில், இத்தகைய நுட்பமான ஊகங்கள் அனைத்தும் ஆதாரமற்றவையாகவே இருந்தன.
உண்மை என்னவென்று யாருக்கும் தெரியாமல் ஏழு ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன. இறுதியில், குடிமைச் சட்டத்தின் 30-ஆவது பிரிவின்படி, அந்த மனிதன் இறந்துவிட்டதாக அறிவிக்கப்பட்டான்.
இன்னும் வரும்