அன்டன் செகாவ் – மூன்று வருடங்கள்

IX

லாப்தேவ், மலாயா டிமிட்ரோவ்கா தெருவிலிருந்து பிரியும் ஒரு பக்கத் தெருவில் வசித்து வந்தார். பழைய செயின்ட் பிமென் தேவாலயத்துக்கு அருகில் அந்த இடம் இருந்தது.
தெருவை நோக்கியிருந்த பெரிய வீட்டைத் தவிர, அதன் பின்புற முற்றத்தில் இருந்த இரண்டு மாடிக் கட்டிடத்தின் ஒரு பகுதியைத் தன்னுடைய நண்பரான கோஸ்த்யா கோச்செவோவுக்காக வாடகைக்கு எடுத்திருந்தார். கோஸ்த்யா இளம் வழக்கறிஞர். லாப்தேவ் குடும்பத்தினர் அவரைச் சிறுவயதிலிருந்தே அறிந்திருந்ததால், வெறுமனே கோஸ்த்யா என்றே அழைத்து வந்தனர்.
அதேபோன்ற மற்றொரு கட்டிடத்தில், ஒரு பிரெஞ்சுக் குடும்பம் வசித்து வந்தது. கணவன், மனைவி, அவர்களுடைய ஐந்து மகள்கள் என அந்தக் குடும்பம் இருந்தது.
அன்று மிகவும் குளிரான நாள். ஜன்னல்களின் கண்ணாடிகள் முழுவதும் பனிப்படலம் படிந்திருந்தது.
காலையில் கோஸ்த்யா எழுந்தார். கவலை தோய்ந்த முகத்துடன் ஏதோ மருந்தின் பதினைந்து சொட்டுகளை எடுத்துக்கொண்டார். பிறகு, புத்தக அலமாரியிலிருந்து ஒரு ஜோடி உடற்பயிற்சிக் கம்பிகளை எடுத்து உடற்பயிற்சி செய்தார்.
அவர் உயரமாகவும் மிகவும் ஒல்லியாகவும் இருந்தார். அடர்த்தியான செம்பழுப்பு நிற மீசை வைத்திருந்தார். ஆனால், அவரிடம் எல்லாவற்றையும்விட வியப்பூட்டும் அம்சமாக இருந்தவை அவருடைய வழக்கத்திற்கு மாறாக நீண்ட கால்கள்தான்.
பியோட்டர் என்ற நடுத்தர வயதுடைய காலாள், மேலங்கி அணிந்துகொண்டு, பருத்தித் துணியால் ஆன கால்சட்டையை உயரமான பூட்ஸுக்குள் செருகியபடி உள்ளே வந்தார். அவர் சமோவாரைக் கொண்டுவந்து தேநீர் தயாரித்தார்.
“இன்று நல்ல நாளாக இருக்கிறது, ஐயா,” என்றார் அவர்.
“அப்படியிருக்கலாம், நண்பரே. ஆனால், பிரச்சினை என்னவென்றால், உங்களுக்கும் எனக்கும் மகிழ்ச்சியடைவதற்கு அதிகக் காரணங்கள் இல்லை,” என்றார் கோஸ்த்யா.
பியோட்டர் மரியாதையுடன் பெருமூச்சு விட்டார்.
“அந்தச் சிறுமிகளைப் பற்றி என்ன?” என்று கோஸ்த்யா கேட்டார்.
“பாதிரியார் இன்னும் வரவில்லை. அலெக்ஸெய் ஃபியோதரிச் அவர்களுக்குத் தானே பாடம் நடத்திக்கொண்டிருக்கிறார்.”
கண்ணாடியில் பனிபடராத ஓர் இடத்தைக் கண்டுபிடித்த கோஸ்த்யா, பிரெஞ்சுக் குடும்பம் வசித்த வீட்டின் ஜன்னல்களைத் தன் தொலைநோக்கிக் கண்ணாடியால் பார்த்தார்.
“ஒன்றும் தெரியவில்லை,” என்றார் அவர்.
இதற்கிடையில், அலெக்ஸெய் ஃபியோதரிச், சாஷாவுக்கும் லிடாவுக்கும் பைபிள் பாடம் நடத்திக்கொண்டிருந்தார். அவர்கள் மாஸ்கோவில் குடியேறி ஆறு வாரங்கள் ஆகியிருந்தன. அந்தக் கட்டிடத்தின் கீழ்த்தளத்தில், தங்களுடைய ஆசிரியையுடன் அவர்கள் வசித்து வந்தனர்.
நகரப் பொதுப் பள்ளியைச் சேர்ந்த ஓர் ஆசிரியரும் ஒரு பாதிரியாரும் வாரத்தில் மூன்று முறை அவர்களுக்குப் பாடம் நடத்த வந்தனர். சாஷா புதிய ஏற்பாட்டைப் படித்துக்கொண்டிருந்தாள். லிடா சமீபத்தில்தான் பழைய ஏற்பாட்டைப் படிக்கத் தொடங்கியிருந்தாள்.
கடைசியாக நடந்த பாடத்தின்போது, ஆபிரகாம் வரையிலான பகுதியைப் படித்து மனப்பாடம் செய்யும்படி லிடாவிடம் கூறப்பட்டிருந்தது.
“சரி, ஆதாமுக்கும் ஏவாளுக்கும் இரண்டு மகன்கள் இருந்தார்கள்,” என்று லாப்தேவ் கூறினார். “நல்லது. அவர்களுடைய பெயர்கள் என்ன? நினைவிருக்கிறதா?”
எப்போதும் போலச் சோகமான முகத்துடன் இருந்த லிடா, மேசையைப் பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்தாள். அவளுடைய உதடுகள் முணுமுணுத்துக்கொண்டிருந்தன. மூத்த பெண்ணான சாஷா, பதற்றத்துடன் தன் தங்கையைப் பார்த்தாள்.
“உனக்கு நன்றாகத் தெரியும். பதற்றப்படாதே,” என்றார் லாப்தேவ். “சரி, ஆதாமின் மகன்களின் பெயர்கள் என்ன?”
“ஆபெலும் கேபலும்,” என்று மெதுவாக முணுமுணுத்தாள் லிடா.
“காயினும் ஆபெலும்,” என்று லாப்தேவ் அவளைத் திருத்தினார்.
லிடாவின் கன்னத்தில் ஒரு பெரிய கண்ணீர்த்துளி வழிந்து, புத்தகத்தின் மீது விழுந்தது. சாஷாவும் அழும் நிலையில் இருந்தாள். அவள் கண்களைக் கீழே தாழ்த்திக்கொண்டாள்; அவளுடைய முகமும் சிவந்தது.
அவர்களுடைய நிலையைக் கண்டு பரிதாபப்பட்ட லாப்தேவால் எதுவும் பேச முடியவில்லை. அவர் எழுந்து சென்று ஒரு சிகரெட்டைப் பற்றவைத்தார்.
அப்போது, கையில் ஒரு செய்தித்தாளுடன் மாடியிலிருந்து கோஸ்த்யா உள்ளே வந்தார். அந்தச் சிறுமிகள் எழுந்து, அவரைப் பார்க்காமலேயே தலைவணங்கி மரியாதை செலுத்தினார்கள்.
“கடவுளுக்காகச் சொல்கிறேன், கோஸ்த்யா, தயவுசெய்து இவர்களுக்குப் பாடம் சொல்லிக்கொடுங்கள்,” என்று லாப்தேவ் அவரிடம் கெஞ்சினார். “இன்னும் கொஞ்ச நேரம் இப்படியே இருந்தால், நானே அழுதுவிடுவேன் என்று பயமாக இருக்கிறது. அதுமட்டுமல்ல, இரவு உணவுக்கு முன்பாக நான் கிடங்குக்குச் சென்றாக வேண்டும்.”
“சரி,” என்றார் கோஸ்த்யா.
அலெக்ஸெய் ஃபியோதரிச் வெளியே சென்றார். கோஸ்த்யா முகத்தைச் சுளித்துக்கொண்டு, மிகவும் கண்டிப்பான தோற்றத்துடன் மேசையில் அமர்ந்தார். பைபிளைத் தன் பக்கம் நகர்த்திக்கொண்டார்.
“சரி, இப்போது சொல்லுங்கள். நீங்கள் எங்கே நிறுத்தியிருந்தீர்கள்?”
“அவளுக்குப் பெருவெள்ளத்தைப் பற்றித் தெரியும்,” என்றாள் சாஷா.
“அப்படியா? நல்லது. பெருவெள்ளத்தைப் பற்றிப் பேசுவோம். சொல்லுங்கள், அந்தப் பெருவெள்ளத்தைப் பற்றி உங்களுக்கு என்ன தெரியும்?”
கோஸ்த்யா பைபிளில் பெருவெள்ளத்தைப் பற்றிய சுருக்கமான விளக்கத்தைப் படித்துவிட்டு கூறினார்:
“ஆனால், இங்கே விவரிக்கப்பட்டுள்ளதைப் போன்ற பெருவெள்ளம் உண்மையில் நிகழவில்லை என்பதை நான் உங்களுக்குச் சொல்ல வேண்டும். நோவா என்பவரும் அப்படி ஒருவர் இருந்ததில்லை.
“கிறிஸ்து பிறப்பதற்குப் பல ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு உண்மையிலேயே ஒரு பெருவெள்ளம் ஏற்பட்டது. அதைப் பற்றிய குறிப்புகள் எபிரேயர்களின் பைபிளில் மட்டுமல்ல; கிரேக்கர்கள், கல்தேயர்கள், இந்துக்கள் போன்ற பிற பழங்கால மக்களின் நூல்களிலும் காணப்படுகின்றன.
“ஆனால், அந்த வெள்ளம் எவ்வளவு பெரியதாக இருந்திருந்தாலும், அது பூமி முழுவதையும் மூழ்கடித்திருக்க முடியாது. சமவெளிப் பகுதிகள் ஒருவேளை வெள்ளத்தில் மூழ்கியிருக்கலாம்; ஆனால் மலைகள் மூழ்கியிருக்க முடியாது.
“இந்தப் புத்தகத்தைப் படிப்பதில் எந்தத் தவறும் இல்லை. ஆனால், இதில் சொல்லப்பட்டிருக்கும் எல்லாவற்றையும் நீங்கள் அப்படியே நம்ப வேண்டிய அவசியமில்லை.”
லிடாவின் கண்களில் மீண்டும் கண்ணீர் பெருகத் தொடங்கியது. அவள் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டாள். திடீரென்று, உரத்த குரலில் கதறி அழத் தொடங்கினாள்..
…அவள் அப்படிக் கதறி அழுததைக் கண்டு, கோஸ்த்யா திடுக்கிட்டு நாற்காலியிலிருந்து எழுந்தார்.
“நான் வீட்டுக்குப் போக வேண்டும்,” என்று விம்மியபடி சொன்னாள் லிடா. “அப்பாவிடமும் செவிலியிடமும் போக வேண்டும்.”
சாஷாவும் அழத் தொடங்கினாள். கோஸ்த்யா மாடிக்குச் சென்று யூலியா செர்கேயெவ்னாவுக்குத் தொலைபேசி செய்தார்.
“அன்பான பெண்ணே, குழந்தைகள் மீண்டும் அழுகிறார்கள். என்ன செய்வதென்றே எனக்குத் தெரியவில்லை.”
யூலியா செர்கேயெவ்னா, பெரிய வீட்டிலிருந்து அவசரமாக வந்தார். உடையின் மேல் கம்பளிச் சால்வையைப் போர்த்தியிருந்தார். குளிரால் அவர் சற்றே நடுங்கிக்கொண்டிருந்தார்.
“நான் சொல் வதைக் கேளுங்கள், கேளுங்கள்,” என்று கெஞ்சியபடி இரு குழந்தைகளையும் அணைத்துக்கொண்டார்.
“உங்கள் அப்பா இன்று வருகிறார். அவர் எனக்குத் தந்தி அனுப்பியிருக்கிறார். அம்மாவைப் பற்றிய செய்தி மிகவும் வருத்தமாக இருக்கிறது. உங்கள் இருவருக்காகவும் என் மனம் வேதனைப்படுகிறது. ஆனால், நாம் என்ன செய்ய முடியும்? கடவுளுக்கு எதிராக நம்மால் செயல்பட முடியாதே!”
குழந்தைகள் அழுகையை நிறுத்தியதும், அவர்களைப் போர்த்தி, வண்டியில் வெளியே அழைத்துச் சென்றார்.
அவர்கள் மலாயா டிமிட்ரோவ்கா வழியாகச் சென்று, பின்னர் ஸ்ட்ராஸ்னோய் பகுதியைக் கடந்து ட்வெர்ஸ்கயா தெருவை அடைந்தார்கள். ஐவர்ஸ்கி சிற்றாலயத்தில், அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் தெய்வப் படங்களின் முன் ஒரு மெழுகுவர்த்தியை வைத்துவிட்டு, மண்டியிட்டு வேண்டிக்கொண்டார்கள்.
திரும்பி வரும் வழியில், ஃபிலிப்போவ் கடையில் இறங்கி, கசகசைத் தூவிய பாரங்கி என்ற வட்ட வடிவ ரொட்டிகளை வாங்கினார்கள்.
லாப்தேவ் குடும்பத்தினர் பிற்பகல் இரண்டு மணிக்கும் மூன்று மணிக்கும் இடையில் உணவருந்தினார்கள். பியோட்டர் உணவு பரிமாறினார்.
வீட்டில் எல்லா வேலைகளையும் பியோட்டர்தான் செய்தார். பகல் நேரத்தில் கோஸ்த்யாவுக்காகத் தபால் அலுவலகத்துக்கும், கிடங்குக்கும், மாவட்ட நீதிமன்றத்துக்கும் அலைந்து வேலைகளை முடித்துவிட்டு, உணவும் பரிமாறினார். மாலை நேரங்களில் சிகரெட்டுகளைத் தயாரித்தார். இரவில் கதவு மணி அடித்தால் எழுந்து சென்று கதவைத் திறந்தார். அதிகாலை ஐந்து மணிக்கே எழுந்து அடுப்புகளைச் சூடாக்கத் தொடங்கிவிடுவார்.
அவர் எப்போது தூங்குவார் என்பது யாருக்குமே தெரியாது. சோடா பாட்டில்களைத் திறப்பதில் அவருக்கு மிகுந்த விருப்பம் இருந்தது. ஒரு சொட்டுக்கூட சிந்தாமல், மிகவும் திறமையாக அவற்றைத் திறப்பார்.
“இதோ ஆரம்பிக்கலாம்,” என்று கூறிய கோஸ்த்யா, சூப் அருந்துவதற்கு முன் ஒரு குவளை வோட்காவை ஒரே மூச்சில் குடித்தார்.
யூலியா செர்கேயெவ்னாவுக்கு ஆரம்பத்தில் கோஸ்த்யாவைப் பிடிக்கவில்லை. அவரது கரகரப்பான குரலும், “அவனை வெளியே துரத்திவிட்டான்”, “அவன் முகத்தை உள்ளே நுழைத்தான்”, “அழுகிப்போனது”, “சமோவாரை எப்படியாவது ஏற்பாடு செய்” போன்ற பேச்சு வழக்குச் சொற்களும் அவளுக்கு மிகவும் சாதாரணமானவையாகத் தோன்றின. ஒவ்வொரு முறை மதுவைக் குடிக்கும்போதும் குவளைகளை ஒன்றோடொன்று மோதச் செய்வதும், ஏதாவது பேசத் தொடங்குவதும் அவளுக்குப் பிடிக்கவில்லை.
ஆனால், அவரைப் பற்றி நன்கு தெரிந்துகொண்டபோது, அவருடன் பழகுவது தனக்கு மிகவும் இயல்பாகவும் வசதியாகவும் இருப்பதை உணர்ந்தாள்.
அவர் அவளிடம் வெளிப்படையாகப் பேசினார். மாலை நேரங்களில் அமைதியாக அவளுடன் உரையாடுவதில் அவருக்கு விருப்பம் இருந்தது. லாப்தேவ், யார்த்செவ் போன்ற நெருங்கிய நண்பர்களிடம்கூட ரகசியமாக வைத்திருந்த தன்னுடைய நாவல்களைப் படிக்கவும் அவளுக்கு அனுமதி அளித்தார்.
அவள் அந்த நாவல்களைப் படித்துவிட்டு, அவருடைய மனம் புண்படக் கூடாது என்பதற்காக அவற்றைப் பாராட்டினாள். அதனால் கோஸ்த்யா மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தார். ஏனெனில், விரைவிலோ அல்லது தாமதமாகவோ தான் ஒரு புகழ்பெற்ற எழுத்தாளராகிவிடுவோம் என்று அவர் நம்பினார்.
அவர் விவசாயிகளையும் நிலவுடைமையாளர்களையும் பற்றியே எழுதினார். ஆனால், நண்பர்களைப் பார்க்கச் சென்ற ஒரு சில சந்தர்ப்பங்களைத் தவிர, அவர் கிராமப்புறங்களில் வாழ்ந்ததே இல்லை. சட்டம் தொடர்பான ஒரு வேலையாக வோலோகோலாம்ஸ்க் சென்றிருந்தபோது, ஒரே ஒரு முறைதான் ஓர் நிலவுடைமையாளரின் மாளிகைக்குள் சென்றிருந்தார்.
காதலைப் பற்றி எழுதுவதை அவர் தவிர்த்தார். அந்தப் பொருள் அவருக்கு ஒருவிதத் தயக்கத்தை ஏற்படுத்துவதுபோல் இருந்தது. ஆனால், இயற்கையைப் பற்றி அடிக்கடி வர்ணித்தார். குறிப்பாக, “மலைகளின் வினோதமான வெளிப்புறத் தோற்றங்கள்”, “மேகங்களின் கோணலான வடிவங்கள்”, “மர்மமானவற்றின் இசைக்கோவை…” போன்ற சொற்றொடர்களைப் பயன்படுத்துவதில் அவருக்கு மிகுந்த விருப்பம் இருந்தது.
சிறுமிகள் தங்களுக்கென ஒதுக்கப்பட்ட அறைகளுக்குச் செல்லவில்லை. இருவரும் ஓர் அகன்ற சாய்வு நாற்காலியில் அருகருகே அமர்ந்திருந்தார்கள். அவர்களுடைய முகங்கள் வெளிறிப்போய்ச் சோகமாக இருந்தன. தெருவில் ஏதேனும் வண்டி கடந்து செல்லும் சத்தம் கேட்டாலே, தங்களுடைய அப்பா வந்துவிட்டாரோ என்ற நம்பிக்கையில் திடுக்கிட்டு எழுந்தார்கள்.
அவர்கள் மிகவும் துயரத்தில் இருந்தார்கள். குறிப்பாக, மாலையில் அவர்களுடைய துயரம் அதிகமாகியது. மெழுகுவர்த்திகள் ஏற்றப்பட்டிருந்தபோதுகூட அவர்களால் நிம்மதியாக இருக்க முடியவில்லை. சீட்டாட்ட மேசையைச் சுற்றி அமர்ந்திருந்த பெரியவர்களின் பேச்சுகளும், பியோட்டரின் காலடிச் சத்தமும், நெருப்புக் குழியில் விறகுகள் வெடித்துச் சிதறும் சத்தமும் அவர்களைப் பதற்றமடையச் செய்தன.
நெருப்பின் ஜுவாலைகளைப் பார்த்து ஆறுதல் அடையும் அளவுக்குக்கூட அவர்கள் மனநிலையில் இல்லை. அழுவதற்குக்கூட இனி கண்ணீர் எஞ்சியிருக்கவில்லை. ஆனாலும், சுற்றிலும் நிகழ்ந்த ஒவ்வொன்றும் அவர்களுக்குப் பயமூட்டுவதாக இருந்தது. அவர்களுடைய இதயங்கள் பாரத்தால் அழுத்தப்பட்டிருந்தன.
அம்மா இறந்துவிட்ட நிலையில், மற்றவர்கள் எப்படிப் பேசிச் சிரிக்க முடிகிறது என்பதை அவர்களால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை.
“இன்று உங்கள் தொலைநோக்கிக் கண்ணாடி வழியாக என்ன பார்த்தீர்கள்?” என்று யூலியா செர்கேயெவ்னா கோஸ்த்யாவிடம் கேட்டார்.
“இன்று எதுவும் பார்க்கவில்லை. ஆனால், நேற்று அந்த வயதான பிரெஞ்சுக்காரர் குளித்துக்கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தேன்.”
மாலை ஏழு மணிக்கு யூலியா செர்கேயெவ்னாவும் கோஸ்த்யாவும் மாலி நாடக அரங்குக்குப் புறப்பட்டார்கள். லாப்தேவ் சிறுமிகளுடன் வீட்டிலேயே தங்கினார்.
“உங்கள் அப்பா இந்நேரம் வந்திருக்க வேண்டுமே,” என்று தன்னுடைய கைக்கடிகாரத்தைப் பார்த்தபடி அவர் சொன்னார். “ரயில் தாமதமாக வந்திருக்க வேண்டும்.”
குளிரில் நடுங்கும் சிறு விலங்குகளைப் போல, சிறுமிகள் இருவரும் சாய்வு நாற்காலியில் ஒன்றோடொன்று ஒட்டிக்கொண்டு மௌனமாக அமர்ந்திருந்தார்கள். லாப்தேவ் அறைக்குள் முன்னும் பின்னும் நடந்துகொண்டிருந்தார். சில நிமிடங்களுக்கு ஒருமுறை பொறுமையின்றித் தன்னுடைய கடிகாரத்தைப் பார்த்தார்.
வீடு மிகவும் அமைதியாக இருந்தது.
சுமார் பத்து மணியளவில் கதவு மணி ஒலித்தது. பியோட்டர் கதவைத் திறக்கச் சென்றார்.
தங்களுடைய அப்பாவின் குரலைக் கேட்டதும் சிறுமிகள் உரக்கக் கூவினார்கள். விம்மி அழுதபடியே அவரை நோக்கி ஓடினார்கள்…
அவர் ஆடம்பரமான உரோமக் கோட்டு அணிந்திருந்தார். அவருடைய தாடியிலும் மீசையிலும் பனிப்படலம் படிந்திருந்தது.
“சரி, சரி…” என்று சாஷாவிடமும் லிடாவிடமும் மெதுவாகச் சொன்னார். அவர்கள் சிரித்துக்கொண்டே அழுதபடி, குளிர்ந்து போயிருந்த அவருடைய கைகளிலும் தொப்பியிலும் உரோமக் கோட்டிலும் மாறி மாறி முத்தமிட்டார்கள்.
அழகான தோற்றமுடையவராகவும், சோம்பேறித்தனமான இயல்புடையவராகவும், அன்பினால் செல்லம் கொடுத்து வளர்க்கப்பட்டவராகவும் இருந்த அவர், கவனமின்றி அவர்களை வருடிக்கொடுத்தார். பிறகு, தனது படிப்பறைக்குச் சென்று கைகளைத் தேய்த்துக்கொண்டே சொன்னார்:
“நண்பர்களே, நான் இங்கே அதிக நேரம் தங்கமாட்டேன். நாளை பீட்டர்ஸ்பர்க் புறப்படுகிறேன். வேறொரு நகரத்தில் எனக்கு ஒரு பதவி தருவதாக உறுதியளித்திருக்கிறார்கள்.”
அவர் ‘டிரெஸ்டன்’ விடுதியில் தங்கியிருந்தார்.

(tobe continued)