கலையரசி தன் அப்பாவின் பழைய சைக்கிளைப் பயத்துடன் பார்த்தாள். அது அவளைவிட மிக உயரமாக இருந்தது. எப்படியாவது அதை ஓட்ட வேண்டும் என்பது அவளுக்குத் தீராத ஆசை.
தன் ஆசையை அப்பாவிடம் தெரிவித்தபோது, “பயப்படாதே, ஓட்டு. நான் பிடித்துக்கொள்கிறேன்” என்று அப்பா அவளை ஊக்கப்படுத்தினார்.
அவள் தயக்கத்துடன் சைக்கிளில் ஏறினாள். அவளுடைய கால்கள் நடுங்கின. அப்பா பின்னால் இருந்து பிடித்துக்கொண்டே, “பெடலை அழுத்து, நேராகப் பார்” என்றார்.
முதல் சில நிமிடங்கள் அவள் தடுமாறினாள். விழுந்துவிடுவோமோ என்ற பயம் அவளை ஆட்கொண்டது. பிறகு முயற்சி செய்து ஒருவாறு சமாளித்து ஓட்டினாள்.
அவள் சற்றுத் தூரம் சென்றதும், அப்பா அவளுக்குத் தெரியாமல் சைக்கிளைப் பிடித்திருந்த கையை மெதுவாக விலக்கினார்.
அப்பா பிடிக்காமல் தானே ஓட்டுவதை உணர்ந்த கலையரசி, இன்னும் வேகமாக ஓட்டத் தொடங்கினாள். சிறகடித்துப் பறப்பதுபோன்ற உற்சாகம் அவளை ஆட்கொண்டது. பயம் மெல்ல மறைந்து, அவளுக்குள் புதிய நம்பிக்கை பிறந்தது. சைக்கிளைச் சமநிலைப்படுத்தவும் கற்றுக்கொண்டாள்.
“அப்பா! நான் நன்றாக ஓட்டுகிறேன்!” என்று மகிழ்ச்சியுடன் கத்தினாள். அவள் முகம் புன்னகையில் பிரகாசித்தது.
அன்று முதல் தினமும் மாலையில் பள்ளியிலிருந்து வந்ததும் சைக்கிள் ஓட்டினாள். ஒவ்வொரு முறை பெடலை அழுத்தும்போதும் அவளுக்குள் புதிய உற்சாகமும் உத்வேகமும் பிறந்தன. எதையோ சாதித்துவிட்ட மகிழ்ச்சி அவள் மனத்தில் ஆழமாக வேரூன்றியது.