வில்லியம் சமர்செட் மாம்/“பூசப்பட்ட திரை”

XIV

கிட்டி, பல்வேறு தேநீர் விருந்துகளில் டவுன்செண்டின் மனைவியைச் சந்தித்திருந்தாலும், ஹாங்காங்கிற்கு வந்து சில வாரங்கள் கழித்த பிறகுதான் சார்லஸ் டவுன்செண்டைப் பார்த்தாள். தன் கணவருடன் அவனுடைய வீட்டில் விருந்துண்ணச் சென்றபோதுதான் அவளுக்கு அவன் அறிமுகமானான்.
கிட்டி தற்காப்பு மனநிலையுடன் இருந்தாள். சார்லஸ் டவுன்செண்ட் காலனித்துவச் செயலரின் உதவியாளராகப் பணியாற்றினான். நல்ல பழக்கவழக்கங்கள் கொண்டவளாக இருந்தபோதிலும், திருமதி டவுன்செண்டிடம் தான் உணர்ந்த அலட்சியமான மேலாதிக்க மனப்பான்மையுடன் அவனும் தன்னிடம் நடந்துகொள்ள அவள் விரும்பவில்லை.
அவர்கள் வரவேற்கப்பட்ட அறை விசாலமாக இருந்தது. ஹாங்காங்கில் அவள் இதுவரை சென்றிருந்த மற்ற எல்லா வரவேற்பறைகளையும் போலவே, அந்த அறையும் வசதியாகவும் வீட்டுச் சூழலை நினைவூட்டும் வகையிலும் அமைக்கப்பட்டிருந்தது.
அது ஒரு பெரிய விருந்து. அவர்கள் கடைசியாக வந்தார்கள். அவர்கள் உள்ளே நுழைந்தபோது, சீருடை அணிந்த சீனப் பணியாளர்கள் காக்டெய்ல்களையும் ஆலிவ் பழங்களையும் விருந்தினர்களுக்குப் பரிமாறிக்கொண்டிருந்தார்கள். திருமதி டவுன்செண்ட் வழக்கம்போல அதிக அலட்டலின்றி அவர்களை வரவேற்றாள். பிறகு, விருந்தினர்களின் பட்டியலைப் பார்த்து, வால்டர் யாரை விருந்துண்ண அழைத்துச் செல்ல வேண்டும் என்று தெரிவித்தாள்.
உயரமாகவும் மிகவும் அழகாகவும் இருந்த ஓர் ஆடவன் அவர்களை நோக்கி வந்துகொண்டிருப்பதை கிட்டி பார்த்தாள்.
“இவர்தான் என் கணவர்.”
“உங்களுக்குப் பக்கத்தில் அமர்ந்து விருந்துண்ணும் வாய்ப்பு எனக்குக் கிடைத்திருக்கிறது,” என்றான் அவன்.
உடனே கிட்டி இயல்பான மனநிலைக்குத் திரும்பினாள். அவளுடைய மனத்தில் இருந்த பகைமை உணர்வு மறைந்துபோனது. அவனுடைய கண்களில் புன்னகை இருந்தபோதிலும், அவற்றில் ஒரு கணநேர ஆச்சரியத்தையும் அவள் கண்டாள். அந்தப் பார்வையின் பொருளை அவள் நன்றாகப் புரிந்துகொண்டாள். அது அவளுக்குச் சிரிப்பை வரவழைத்தது.
“என்னால் இரவு உணவைச் சாப்பிட முடியாது போலிருக்கிறது,” என்றான் அவன். “டொரதியை எனக்குத் தெரியும். அவள் ஏற்பாடு செய்திருக்கும் விருந்து நிச்சயமாக அருமையாக இருக்கும்.”
“ஏன் முடியாது?”
“எனக்கு முன்கூட்டியே சொல்லியிருக்க வேண்டும். யாராவது என்னை எச்சரித்திருக்க வேண்டாமா?”
“எதைப் பற்றி?”
“யாருமே ஒரு வார்த்தைகூடச் சொல்லவில்லை. இவ்வளவு பேரழகியைச் சந்திக்கப் போகிறேன் என்று எனக்கு எப்படித் தெரியும்?”
“இதற்கு நான் இப்போது என்ன பதில் சொல்வது?”
“எதுவும் சொல்ல வேண்டாம். என்னைப் பேசவிடுங்கள். இதையே திரும்பத் திரும்பச் சொல்லிக்கொண்டிருப்பேன்.”
கிட்டி அதனால் சிறிதும் கலங்கவில்லை. தன்னைப் பற்றி அவனுடைய மனைவி அவனிடம் என்ன சொல்லியிருப்பாள் என்று யோசித்தாள். அவன் நிச்சயமாக அவளிடம் கேட்டிருப்பான். கிட்டியைத் தன் புன்னகை தவழும் கண்களால் பார்த்துக்கொண்டிருந்த டவுன்செண்டுக்கு அப்போது அந்த உரையாடல் திடீரென்று நினைவுக்கு வந்தது.
தன் மனைவி டாக்டர் ஃபேனின் மனைவியைச் சந்தித்ததாகச் சொன்னபோது, அவன் கேட்டிருந்தான்:
“அவள் எப்படிப்பட்டவள்?”
“ஓ, நல்ல சிறிய பெண். கொஞ்சம் நடிகை மாதிரி இருக்கிறாள்.”
“நாடக மேடையில் நடித்திருக்கிறாளா?”
“இல்லை, அப்படியென்று நினைக்கவில்லை. அவளுடைய அப்பா மருத்துவரோ வழக்கறிஞரோ, ஏதோ ஒன்று. அவர்களை நாம் இரவு விருந்துக்கு அழைக்க வேண்டியிருக்கும் என்று நினைக்கிறேன்.”
“அதற்கு என்ன அவசரம்?”
விருந்தின்போது இருவரும் அருகருகே அமர்ந்திருந்தபோது, வால்டர் காலனிக்கு வந்த நாளிலிருந்தே அவனைத் தனக்குத் தெரியும் என்று டவுன்செண்ட் கிட்டியிடம் கூறினான்.
“நாங்கள் இருவரும் சேர்ந்து பிரிட்ஜ் விளையாடுவோம். கிளப்பில் அவனைவிடச் சிறப்பாகப் பிரிட்ஜ் விளையாடுபவர் யாருமே இல்லை.”
வீட்டுக்குத் திரும்பும் வழியில் கிட்டி இதை வால்டரிடம் சொன்னாள்.
“அதனால் பெரிதாக ஒன்றும் சொல்லிவிட முடியாது, தெரியுமா?”
“அவன் எப்படி விளையாடுவான்?”
“மோசமில்லை. நல்ல சீட்டுகள் கிடைத்தால் நன்றாக விளையாடுவான். மோசமான சீட்டுகள் கிடைத்துவிட்டால், முற்றிலுமாகத் தடுமாறிவிடுவான்.”
“உன்னைப் போல நன்றாக விளையாடுவானா?”
“என்னுடைய விளையாட்டைப் பற்றி எனக்கு எந்தவிதமான மாயையும் இல்லை. இரண்டாம் தரத்தில் மிகச் சிறப்பாக விளையாடுபவன் என்று என்னைச் சொல்லிக்கொள்வேன். ஆனால் டவுன்செண்ட் தன்னை முதல் தரத்தில் இருப்பதாக நினைத்துக்கொள்கிறான். உண்மையில் அவன் அப்படியில்லை.”
“உனக்கு அவனைப் பிடிக்கவில்லையா?”
“எனக்கு அவனைப் பிடிக்கவும் இல்லை; வெறுக்கவும் இல்லை. அவன் தன் வேலையில் மோசமானவன் அல்ல என்று நினைக்கிறேன். அவன் நல்ல விளையாட்டு வீரன் என்று எல்லோரும் சொல்கிறார்கள். ஆனால் அவனிடம் எனக்கு அவ்வளவாக ஆர்வம் இல்லை.”
வால்டரின் இந்த அளவான கருத்து அவளுக்கு எரிச்சலை ஏற்படுத்தியது இது முதல் முறையல்ல. எல்லாவற்றிலும் ஏன் இவ்வளவு எச்சரிக்கையாக இருக்க வேண்டும் என்று அவள் தன்னைத்தானே கேட்டுக்கொண்டாள். ஒருவரைப் பிடித்திருக்கிறது அல்லது பிடிக்கவில்லை; அவ்வளவுதானே! அவளுக்கு சார்லஸ் டவுன்செண்டை மிகவும் பிடித்திருந்தது. உண்மையில், அவனைச் சந்திப்பதற்கு முன்பு அவளுக்கு அவன் பிடித்துப்போகும் என்று எதிர்பார்க்கவே இல்லை.
அவன் அந்தக் காலனியிலேயே மிகவும் பிரபலமான மனிதனாக இருக்கக்கூடும். காலனித்துவச் செயலர் விரைவில் ஓய்வுபெறுவார் என்றும், அவருக்குப் பதிலாக டவுன்செண்ட் அந்தப் பதவியை ஏற்க வேண்டும் என்றும் எல்லோரும் எதிர்பார்த்தார்கள்.
அவன் டென்னிஸ், போலோ, கோல்ஃப் ஆகிய விளையாட்டுகளை விளையாடினான். பந்தயக் குதிரைகளையும் வளர்த்தான். யாருக்காவது உதவி செய்யும் வாய்ப்பு கிடைத்தால், அவன் ஒருபோதும் தயங்குவதில்லை. அலுவலக நடைமுறைகளும் விதிமுறைகளும் தன் வழியில் குறுக்கிட அவன் அனுமதிப்பதில்லை. தன்னைப் பற்றி உயர்வாகப் பீற்றிக்கொள்வதுமில்லை.
இப்படியெல்லாம் அவனைப் பற்றி மற்றவர்கள் புகழ்ந்து பேசுவதைக் கேட்டபோது, தனக்கு ஏன் எரிச்சல் ஏற்பட்டது என்று கிட்டிக்கே புரியவில்லை. அவன் மிகவும் தற்பெருமை கொண்டவனாக இருக்க வேண்டும் என்று அவள் நினைத்திருந்தாள். அவள் அப்படிச் சந்தேகித்தது எவ்வளவு முட்டாள்தனம்! அவனிடம் குற்றம் காண முடியாத விஷயங்களில் அதுவும் ஒன்று.
அன்றைய மாலை அவளுக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சிகரமாக இருந்தது. அவர்கள் லண்டனில் உள்ள நாடக அரங்குகளைப் பற்றியும், அஸ்காட் குதிரைப் பந்தயங்களைப் பற்றியும், கோவ்ஸ் நகரைப் பற்றியும் பேசினார்கள். அவளுக்குப் பரிச்சயமான விஷயங்கள்தாம் அவை. லெனாக்ஸ் கார்டன்ஸில் உள்ள ஏதாவது ஒரு நல்ல வீட்டில் அவனைச் சந்தித்திருந்தால்கூட, இந்த மாலை நேரம் இப்படித்தான் இருந்திருக்கும்.
பின்னர், இரவு உணவுக்குப் பிறகு ஆண்கள் வரவேற்பறைக்கு வந்தபோது, டவுன்செண்ட் மீண்டும் அவளருகில் வந்து அமர்ந்துகொண்டான். அவன் மிகவும் நகைச்சுவையாக எதையும் சொல்லவில்லை என்றாலும், அவளால் சிரிக்காமல் இருக்க முடியவில்லை. அவன் சொன்ன விதத்தில்தான் ஏதோ தனித்தன்மை இருந்திருக்க வேண்டும். அவனுடைய ஆழமான, செறிவான குரலில் கனிவான ஓர் இசை இருந்தது. அன்பும் ஒளியும் நிறைந்த அவனுடைய நீலக் கண்களில் தெரிந்த இனிய பார்வை, அவனுடன் இருக்கும்போது ஒருவர் மிகவும் இயல்பாகவும் நெருக்கமாகவும் உணரும்படி செய்தது.
நிச்சயமாக அவனிடம் ஒரு வசீகரம் இருந்தது. அதுதான் அவனை அவ்வளவு இனிமையானவனாகக் காட்டியது.
அவன் உயரமாக இருந்தான். குறைந்தது ஆறடி இரண்டு அங்குலமாவது இருப்பான் என்று கிட்டி நினைத்தாள். அவனுடைய உடலமைப்பு மிக அழகாக இருந்தது. அவன் நல்ல உடல்நலத்துடன் இருப்பது வெளிப்படையாகத் தெரிந்தது. உடலில் ஒரு அவுன்ஸ் கொழுப்புக்கூட அதிகமாக இருக்காது போலிருந்தது.
அவன் நேர்த்தியாக உடை அணிந்திருந்தான். அந்த அறையிலேயே மிகச் சிறப்பாக உடை அணிந்திருந்தவன் அவன்தான். அவன் அணிந்திருந்த ஆடைகளும் அவனுக்குக் கச்சிதமாகப் பொருந்தியிருந்தன. ஓர் ஆண் நேர்த்தியாக உடை அணிந்திருப்பதை கிட்டி விரும்பினாள்.
அவளுடைய பார்வை வால்டரின் பக்கம் திரும்பியது. அவனும் தன் உடை அலங்காரத்தில் இன்னும் கொஞ்சம் கவனம் செலுத்த வேண்டும் என்று அவள் நினைத்தாள். டவுன்செண்டின் சட்டைக் கஃப்லிங்குகளையும் கோட்டின் பொத்தான்களையும் அவள் கவனித்தாள். கேரியர் கடையில் இதேபோன்றவற்றைப் பார்த்திருந்தாள். டவுன்செண்ட் குடும்பத்தினருக்குச் சொந்தமாகப் போதிய செல்வம் இருந்தது என்பது அவளுக்குத் தெரியும்.
அவனுடைய முகம் வெயிலில் நன்றாகக் கருத்திருந்தது. ஆனால், அந்த வெயில் அவனுடைய கன்னங்களில் இருந்த ஆரோக்கியமான சிவப்பை அழிக்கவில்லை. அவனுடைய உதடுகளை மறைக்காத, நேர்த்தியாக வெட்டப்பட்ட சிறிய சுருள் மீசை அவளுக்குப் பிடித்திருந்தது. அவனுடைய தலைமுடி கருப்பாகவும், குட்டையாக வெட்டப்பட்டு வழுவழுப்பாக வாரப்பட்டும் இருந்தது.
ஆனால், அடர்த்தியான புருவங்களுக்குக் கீழே இருந்த அவனுடைய கண்கள்தான் அவனுடைய சிறந்த அம்சம். அவை மிகவும் நீலமாக இருந்தன. அவற்றில் சிரிப்பும் கனிவும் கலந்திருந்தன. அவனுடைய இயல்பே இனிமையானது என்று நம்ப வைக்கும் தன்மை அவற்றுக்கு இருந்தது. அப்படிப்பட்ட நீலக் கண்களைக் கொண்ட எந்த மனிதனும் மற்றவர்களைப் புண்படுத்த மனம் வராதவனாகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்று அவள் நினைத்தாள்.
தான் அவனிடம் நல்லதொரு தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருப்பதை அவளால் உணராமல் இருக்க முடியவில்லை. அவன் அவளிடம் இனிமையான வார்த்தைகளைச் சொல்லாமல் இருந்திருந்தால்கூட, பாராட்டுதலால் கனிந்த அவனுடைய கண்கள் அவனுடைய உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தியிருக்கும்.
அவனுடைய இயல்பான அணுகுமுறை அவளுக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது. அவன் தன்னைப் பற்றியே நினைத்துக்கொண்டு தயங்குபவனாக இல்லை. இத்தகைய சூழல்களில் கிட்டி மிகவும் இயல்பாக நடந்துகொள்வாள். அவர்களுடைய உரையாடலில் பெரும்பாலும் கேலியும் கிண்டலும் நிறைந்திருந்தபோதிலும், அவற்றுக்கிடையே அவ்வப்போது அவன் இனிமையான பாராட்டுச் சொற்களைப் புகுத்திய விதத்தை அவள் ரசித்தாள்.
புறப்படும்போது அவனுடன் கைகுலுக்கியாள். அப்போது அவன் அவளுடைய கையை அழுத்திப் பிடித்தான். அந்த அழுத்தத்தின் பொருளை அவளால் தவறாகப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை.
“நாம் மீண்டும் விரைவில் சந்திப்போம் என்று நம்புகிறேன்,” என்று அவன் சாதாரணமாகச் சொன்னான். ஆனால், அவனுடைய கண்கள் அந்த வார்த்தைகளுக்கு வேறொரு பொருளைக் கொடுத்தன. அவற்றின் உட்பொருளை அவளால் புரிந்துகொள்ளாமல் இருக்க முடியவில்லை.
“ஹாங்காங் மிகவும் சிறிய இடம், இல்லையா?” என்று அவள் சொன்னாள்.