கோபோ ஆபே/மணல் குன்றுகளில் ஒரு பெண்

2

ஆகஸ்ட் மாதத்தின் ஒரு பிற்பகலில், S- என்ற ஊரின் ரயில் நிலையத்தில் ஒருவன் நின்றுகொண்டிருந்தான். அவன் சாம்பல் நிறத்தில் முகப்பு நீண்ட தொப்பி அணிந்திருந்தான். அவனுடைய கால்சட்டையின் அடிப்பகுதிகள் காலுறைகளுக்குள் செருகப்பட்டிருந்தன. தோள்களில் ஒரு தண்ணீர்ப் புட்டியும் ஒரு பெரிய மரப்பெட்டியும் தொங்கிக்கொண்டிருந்தன. அவன் மலை ஏறும் பயணத்திற்குப் புறப்படத் தயாராக இருப்பவனைப் போலத் தோன்றினான்.
ஆனால் அந்தப் பகுதியில் ஏறுவதற்குத் தகுந்த மலைகள் எதுவும் இல்லை. உண்மையில், அவன் நுழைவாயிலைக் கடந்து சென்றபோது, அவனுடைய பயணச்சீட்டைப் பரிசோதித்த காவலர் வியப்புடன் அவனைப் பார்த்தார்.
நிலையத்தின் முன்னால் நின்றுகொண்டிருந்த பேருந்தில் அவன் எந்தத் தயக்கமுமின்றி ஏறி, பின்புற இருக்கையில் அமர்ந்தான். அந்தப் பேருந்தின் வழித்தடம் மலைகளுக்கு எதிர்த்திசையில் சென்றது.
பேருந்து தனது பயணத்தின் இறுதி இடத்தை அடையும் வரை அவன் அதிலேயே இருந்தான். அங்கே இறங்கியபோது, அவன் கண்முன் சிறுசிறு மேடுகளும் பள்ளங்களும் கலந்த நிலப்பரப்பு விரிந்திருந்தது. தாழ்வான பகுதிகளில் நெல்வயல்கள் குறுகிய துண்டுகளாகப் பிரிக்கப்பட்டிருந்தன. அவற்றுக்கு இடையே, சற்றே உயரமான நிலங்களில் பயிரிடப்பட்டிருந்த பேரீச்சை அல்லாத காக்கிப்பழ மரங்கள் (persimmon) தீவுகளைப் போலச் சிதறிக் காணப்பட்டன. அவன் ஒரு கிராமத்தைக் கடந்து, கடற்கரையை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினான். போகப்போக மண்ணின் நிறம் வெளுத்து, அது உலர்ந்தும் காணப்பட்டது.
சிறிது தூரம் சென்றதும் வீடுகள் மறைந்துவிட்டன. ஆங்காங்கே சிதறிய பைன் மரக்கூட்டங்கள் மட்டுமே தென்பட்டன. பின்னர் மண், கால்களில் ஒட்டிக்கொள்ளும் நுண்ணிய மணலாக மாறியது. மணலில் இருந்த பள்ளங்களில் உலர்ந்த புற்களின் சிறு கூட்டங்கள் அவ்வப்போது நிழல்களைப் பரப்பின. தவறுதலாக அங்கே முளைத்துவிட்டதைப் போல, வைக்கோல் பாயின் அளவுக்குச் சிறிய கத்தரிக்காய்த் தோட்டங்கள் இடையிடையே தென்பட்டன. ஆனால் மனிதர்களின் நிழலை மட்டும் எங்கும் காணவில்லை. அவன் சென்றுகொண்டிருந்த கடல் அதற்கு அப்பால் இருந்தது.
முதன்முறையாக அவன் நின்றான். தன் சட்டைக் கையால் முகத்தில் வழிந்த வியர்வையைத் துடைத்துவிட்டு, சுற்றிலும் பார்த்தான். நிதானமாக மரப்பெட்டியைத் திறந்து, அதன் மேலிருந்த இழுப்பறையிலிருந்து ஒன்றாகக் கட்டப்பட்டிருந்த சில கம்பித் துண்டுகளை எடுத்தான். அவற்றை இணைத்து ஒரு கைப்பிடியாக்கி, அதன் ஒரு முனையில் பூச்சிகளைப் பிடிக்கும் வலையைப் பொருத்தினான். பின்னர் மீண்டும் நடக்கத் தொடங்கினான். கம்பின் அடிப்பகுதியால் புற்கூட்டங்களைத் தட்டிக்கொண்டே சென்றான். கடலின் மணம் மணற்பரப்பைச் சூழ்ந்திருந்தது.
சிறிது நேரம் கடந்தது. ஆனாலும் கடல் இன்னும் கண்ணுக்குத் தெரியவில்லை. ஒருவேளை மேடுபள்ளங்கள் நிறைந்த நிலப்பரப்பு பார்வையை மறைத்திருக்கலாம். மாறாத அந்த நிலக்காட்சி முடிவில்லாமல் நீண்டுகொண்டிருந்தது. திடீரென்று பார்வை விரிவடைந்தது; ஒரு சிறிய குடியிருப்பு கண்ணில் பட்டது. அது சாதாரணமான, ஏழ்மையான கிராமம். கற்களால் அழுத்தி வைக்கப்பட்டிருந்த கூரைகள், உயரமான தீக்காவல் கோபுரத்தைச் சுற்றிக் கொத்தாக அமைந்திருந்தன. சில வீடுகளின் கூரைகள் கருப்புக் கற்களால் வேயப்பட்டிருந்தன; மற்றவற்றின் கூரைகள் சிவப்பு வண்ணம் பூசப்பட்ட தகரத்தால் அமைந்திருந்தன. கிராமத்தின் ஒரே நாற்சந்தியில் இருந்த தகரக் கூரையுள்ள கட்டடம், மீனவர் கூட்டுறவுச் சங்கத்தின் கூடமாக இருக்கலாம் என்று தோன்றியது.
அதற்கு அப்பால் மணற்குன்றுகளும் கடலும் இருந்திருக்க வேண்டும். இருந்தாலும் அந்தக் கிராமம் எதிர்பார்த்ததைவிடப் பரந்திருந்தது. வளமான நிலப்பகுதிகள் சில இருந்தபோதிலும், பெரும்பாலான இடங்களில் உலர்ந்த வெண்மணலே காணப்பட்டது. உருளைக்கிழங்கும் நிலக்கடலையும் பயிரிடப்பட்டிருந்த வயல்கள் இருந்தன. கால்நடைகளின் நாற்றமும் கடலின் மணமும் ஒன்றாகக் கலந்திருந்தன. களிமண்ணும் மணலும் கலந்த சாலை சிமெண்டைப் போலக் கடினமாக இருந்தது. அதன் ஓரத்தில் உடைந்த சிப்பிகள் குவிக்கப்பட்டு, வெள்ளை நிற மேடாகக் காட்சியளித்தன.
அவன் தெருவில் நடந்து சென்றபோது, கூட்டுறவுச் சங்கத்தின் முன்னால் இருந்த காலி இடத்தில் குழந்தைகள் விளையாடிக்கொண்டிருந்தனர். தாழ்ந்து தொங்கிய திண்ணையில் சில வயதானவர்கள் அமர்ந்து மீன்பிடி வலைகளைப் பழுதுபார்த்துக்கொண்டிருந்தனர். தலைமுடி மெலிந்த பெண்கள், கிராமத்திலிருந்த ஒரே மளிகைக் கடையின் முன்னால் கூடியிருந்தனர். அந்நியனான அவனை அவர்கள் வியப்புடன் பார்த்ததால், அங்கிருந்த எல்லா அசைவுகளும் ஒரு கணம் நின்றுபோயின. ஆனால் அவன் அதைப் பொருட்படுத்தவில்லை. மணலும் பூச்சிகளுமே அவனுடைய கவனத்தை ஈர்த்திருந்தன.
ஆனால் அந்தக் கிராமத்தின் அளவு மட்டுமே அவனை வியப்பில் ஆழ்த்தவில்லை. எதிர்பார்ப்புக்கு மாறாக, சாலை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக உயர்ந்துகொண்டே சென்றது. அது கடலை நோக்கிச் செல்வதால், தாழ்வாக இறங்குவதுதானே இயல்பாக இருக்க வேண்டும்? வரைபடத்தைத் தவறாகப் படித்துவிட்டானா? அப்போது அந்த வழியாகச் சென்றுகொண்டிருந்த ஒரு சிறுமியிடம் விசாரிக்க முயன்றான். ஆனால் அவள் கண்களைக் கீழே தாழ்த்திக்கொண்டு, எதுவும் கேட்காதவளைப் போல விரைந்து சென்றுவிட்டாள். இருந்தாலும் சிப்பிகளின் குவியல், மீன்பிடி வலைகள், மணலின் நிறம் ஆகியவை கடல் அருகில்தான் இருக்கிறது என்பதை அவனுக்குத் தெளிவாக உணர்த்தின. ஆபத்து வரப்போகிறது என்பதற்கான எந்த அறிகுறியும் அப்போது தென்படவில்லை.
சாலை மேலும் மேலும் செங்குத்தாக உயரத் தொடங்கியது. போகப்போக அது வெறும் மணற்பாதையாகவே மாறியது.
வியப்பூட்டும் வகையில், வீடுகள் அமைந்திருந்த பகுதிகள் மட்டும் சிறிதும் உயரவில்லை. சாலை மட்டுமே உயர்ந்துகொண்டிருந்தது; கிராமம் இருந்த இடம் பழைய மட்டத்திலேயே இருந்தது. இல்லை, சாலை மட்டுமல்ல; கட்டடங்களுக்கு இடையிலிருந்த பகுதிகளும் அதே வேகத்தில் உயர்ந்துகொண்டிருந்தன. ஒரு வகையில் பார்த்தால், கட்டடங்கள் மட்டும் தாங்கள் முதலில் இருந்த மட்டத்திலேயே இருக்க, கிராமம் முழுவதும் உயர்ந்துகொண்டிருக்கும் ஒரு சரிவாக மாறியிருந்தது. அவன் முன்னேறிச் செல்லச் செல்ல இந்தத் தோற்றம் மேலும் தெளிவடைந்தது. கடைசியில், எல்லா வீடுகளும் மணலில் தோண்டப்பட்ட பள்ளங்களுக்குள் புதைந்திருப்பதைப் போலத் தோன்றின. மணற்பரப்பு வீடுகளின் கூரைகளைக் காட்டிலும் உயரமாக இருந்தது. ஒன்றன்பின் ஒன்றாகத் தெரிந்த வீடுகளின் வரிசைகள், மேலும் மேலும் ஆழமான பள்ளங்களுக்குள் மூழ்கியிருந்தன.
திடீரென்று சரிவு இன்னும் செங்குத்தானது. வீடுகளின் கூரைகளிலிருந்து மேலே இருந்த மணற்பரப்புவரை குறைந்தது அறுபத்தைந்து அடி உயரம் இருக்கும். ‘கடவுளே, இங்கே வாழ்வது எப்படியிருக்கும்?’ என்று வியப்புடன் நினைத்தபடி, அவன் ஒரு பள்ளத்திற்குள் குனிந்து பார்த்தான். அதன் விளிம்பைச் சுற்றி நடந்துகொண்டிருந்தபோது, திடீரென்று வீசிய கடுமையான காற்று அவன் மூச்சையே அடைத்தது. பார்வை சட்டென்று விரிவடைந்தது. கீழே கரை அருகே கலங்கிய நீருடன் நுரைத்துக்கொண்டிருந்த கடல் அலைகள் வந்து மோதின.
அவன் தேடி வந்த இடத்தை அடைந்துவிட்டான். மணற்குன்றுகளின் உச்சியில் அவன் நின்றுகொண்டிருந்தான்!
கடலை நோக்கியிருந்த மணற்குன்றுகளின் சரிவு, பருவக்காற்றை எதிர்கொள்வதால், திடீரென உயர்ந்து காணப்பட்டது. சரிவு அதிகமாக இல்லாத இடங்களில் மட்டும் புதர்போல வளர்ந்திருந்த புற்கள் ஆங்காங்கே தென்பட்டன. அவன் தோளுக்கு மேலாகத் திரும்பிப் பார்த்தான். முகட்டுக்கு அருகில் செல்லச் செல்ல ஆழமாகிக்கொண்டிருந்த அந்தப் பெரிய பள்ளங்கள், கிராமத்தின் மையப்பகுதியை நோக்கிப் பல வரிசைகளாக நீண்டிருந்தன. தேன்கூட்டின் குறுக்குவெட்டுத் தோற்றத்தைப் போல, அந்தக் கிராமம் மணற்குன்றுகளின் மீது பரவியிருந்தது. அல்லது, இன்னும் சரியாகச் சொல்வதானால், மணற்குன்றுகள்தான் கிராமத்தின் மீது பரவியிருந்தன. எப்படிப் பார்த்தாலும், அது மனத்தை அமைதியிழக்கச் செய்யும் விசித்திரமான நிலக்காட்சியாக இருந்தது.
இருந்தாலும், தான் தேடி வந்த மணற்குன்றுகளை அடைந்துவிட்டான் என்பதே போதுமானதாக இருந்தது. தன் தண்ணீர்ப் புட்டியிலிருந்து சிறிது நீர் அருந்திவிட்டு, நுரையீரல் நிறையக் காற்றை உள்ளிழுத்தான். ஆனால் அவ்வளவு தெளிவாகத் தோன்றிய அந்தக் காற்று, அவன் தொண்டையில் கரகரப்பை ஏற்படுத்தியது.
அந்த மனிதன் மணற்குன்றுகளில் வாழும் பூச்சிகளைச் சேகரிக்க வந்திருந்தான்.
மணற்குன்றுகளில் வாழும் பூச்சிகள் சிறியவை; அவற்றின் நிறங்களும் அடக்கமானவை. ஆனால் அவன் அர்ப்பணிப்புடன் செயல்படும் ஒரு பூச்சிச் சேகரிப்பாளன். வண்ணத்துப்பூச்சிகளோ தட்டான்களோ அவனை ஈர்க்கவில்லை. இத்தகைய சேகரிப்பாளர்கள் தங்கள் மாதிரிப் பெட்டிகளைப் பளபளப்பான, கவர்ச்சியான பூச்சிகளால் அலங்கரிக்க வேண்டும் என்று ஆசைப்படுவதில்லை. பூச்சிகளை வகைப்படுத்துவதிலோ, சீன மருத்துவத்திற்கான மூலப்பொருள்களைத் தேடுவதிலோ அவர்களுக்கு அதிக ஆர்வம் இருப்பதில்லை.
உண்மையான பூச்சியியல் ஆய்வாளரின் மகிழ்ச்சி மிகவும் எளிமையானது; நேரடியானது. இதுவரை கண்டறியப்படாத ஒரு புதிய வகைப் பூச்சியைக் கண்டுபிடிப்பதில்தான் அந்த மகிழ்ச்சி இருக்கிறது. அப்படி ஒரு புதிய பூச்சியைக் கண்டுபிடித்தால், அதன் தொழில்நுட்ப இலத்தீன் பெயருக்குப் பின்னால் கண்டுபிடித்தவரின் பெயரும் சேர்க்கப்படும். பின்னர் பூச்சியியல் பற்றிய விளக்கப் படங்களுடன் கூடிய கலைக்களஞ்சியங்களில் அந்தப் பெயர் இடம்பெறும். அங்கே, ஒருவேளை, அது அழியாமைக்கு நெருக்கமான ஒரு காலம் வரை நிலைத்திருக்கலாம். ஒரு பூச்சியுடன் தன் பெயர் இணைக்கப்பட்டு, சக மனிதர்களின் நினைவில் அது தொடர்ந்து வாழ்ந்தால், அவனுடைய முயற்சிகள் வெற்றி பெற்றதாகக் கருதலாம்.
சிறியதாகவும் எளிதில் கவனத்தை ஈர்க்காததாகவும் இருக்கும் பூச்சிகளில் எண்ணற்ற வகைகளும் உட்பிரிவுகளும் உள்ளன. அவற்றின் காரணமாகப் புதிய கண்டுபிடிப்புகளுக்குப் பல வாய்ப்புகள் இருக்கின்றன. நீண்ட காலமாகவே அந்த மனிதன் இரட்டைச் சிறகுடைய ஈக்களையும், குறிப்பாக மனிதர்களுக்கு அருவருப்பை ஏற்படுத்தும் சாதாரண வீட்டுச் சாம்பல் ஈக்களையும் ஆராய்ந்து வந்தான். ஈக்களில் பல வகைகள் உள்ளன என்பது அனைவருக்கும் தெரிந்ததுதான். எல்லாப் பூச்சியியல் ஆய்வாளர்களும் ஏறக்குறைய ஒரே மாதிரியாகச் சிந்திப்பதால், ஜப்பானில் காணப்படும் அரிய எட்டாவது மரபணு மாற்ற வகையைக் கண்டறியும் ஆய்வைக்கூட அவர்கள் கிட்டத்தட்ட முடித்துவிட்டனர். ஒருவேளை, ஈக்களின் சுற்றுச்சூழல் மனிதர்களின் சுற்றுச்சூழலுக்கு மிக நெருக்கமாக இருப்பதால்தான் அவற்றில் இத்தனை மரபணு மாற்றங்கள் தோன்றுகின்றனவோ?
முதலில் அவன் அவற்றின் சுற்றுச்சூழலைக் கவனிக்க வேண்டும். சுற்றுச்சூழலில் பல்வேறு வேறுபாடுகள் இருப்பது, ஈக்களுக்கு மிகுந்த தகவமைத்துக்கொள்ளும் திறன் இருப்பதைக் காட்டுகிறதல்லவா? இந்த எண்ணம் தோன்றியதும் அவன் மகிழ்ச்சியில் துள்ளினான். அவனுடைய கருத்து முற்றிலும் தவறானதாக இருக்காது என்று தோன்றியது. ஈக்களுக்குப் பெரும் தகவமைப்புத் திறன் இருப்பதால், மற்ற பூச்சிகளால் வாழ முடியாத சாதகமற்ற சூழல்களில்கூட அவற்றால் வாழ முடியும். எடுத்துக்காட்டாக, மற்ற உயிரினங்கள் அனைத்தும் அழிந்துபோகும் பாலைவனத்தில்கூட அவை உயிர்வாழக்கூடும்.
அதன்பிறகு அவனுக்குத் மணலில் ஆர்வம் ஏற்படத் தொடங்கியது. விரைவிலேயே அந்த ஆர்வம் பலனளித்தது. ஒரு நாள், தன் வீட்டுக்கு அருகிலிருந்த வறண்ட ஆற்றுப்படுகையில், வெளிர் இளஞ்சிவப்பு நிறமுடைய சிறிய பூச்சியொன்றைக் கண்டான். அது தோட்ட வண்டு வகையைச் சேர்ந்த, இரட்டைச் சிறகுடைய பூச்சியைப் போல இருந்தது (Cicindela japonica Motschulsky).
தோட்ட வண்டுகளில் நிறத்திலும் வடிவமைப்பிலும் பல வேறுபாடுகள் காணப்படுவது அனைவரும் அறிந்ததே. ஆனால் அதன் முன்னங்கால்களின் அமைப்பில் அதிக வேறுபாடுகள் இருப்பதில்லை. உண்மையில், வண்டுகளின் முன்னங்கால்கள் அவற்றை வகைப்படுத்துவதற்கான முக்கியமான அடையாளங்களில் ஒன்றாகும். அவன் கவனத்தைக் கவர்ந்த அந்தப் பூச்சியின் முன்னங்கால்களில், குறிப்பாக இரண்டாவது மூட்டில், குறிப்பிடத்தக்க தனித்தன்மைகள் இருந்தன.
பொதுவாக, வண்டுகளின் முன்னங்கால்கள் கருமையாகவும் மெலிந்தும் சுறுசுறுப்பாகவும் இருக்கும். ஆனால் இந்தப் பூச்சியின் முன்னங்கால்கள் தடிமனான உறையால் மூடப்பட்டிருப்பதைப் போலத் தோன்றின. அவை வட்டமாகவும், கிட்டத்தட்ட பருத்ததாகவும், கிரீம் நிறத்திலும் இருந்தன. ஒருவேளை அவற்றில் மகரந்தத் தூள் ஒட்டியிருக்கலாம். அந்தத் தூள் கால்களில் ஒட்டிக்கொள்ளும்படி, முடிகள் போன்ற ஏதாவது அமைப்பு இருந்திருக்கலாம் என்றும் கருதலாம். அவனுடைய கவனிப்பு சரியாக இருந்தால், அது மிக முக்கியமான கண்டுபிடிப்பாக இருந்திருக்கும்.
ஆனால் துரதிர்ஷ்டவசமாக, அந்தப் பூச்சி அவனிடமிருந்து தப்பிவிட்டது. அவன் அளவுக்கு அதிகமாக உற்சாகமடைந்திருந்தான். அதோடு, அந்த வண்டியின் பறக்கும் விதமும் குழப்பமளிப்பதாக இருந்தது. அது பறந்து சென்றுவிட்டு, ‘என்னைப் பிடித்துப் பார்!’ என்று சொல்வதைப் போலத் திரும்பி வந்து காத்திருந்தது. அவன் எச்சரிக்கையுடன் அதை நெருங்கியதும், மீண்டும் பறந்தது. பிறகு திரும்பி வந்து காத்திருந்தது. இரக்கமின்றி அவனை ஏமாற்றி விளையாடிய அந்தப் பூச்சி, இறுதியில் ஒரு புற்கூட்டத்துக்குள் பறந்து சென்று மறைந்துவிட்டது.
மஞ்சள் கலந்த நிறமுடைய முன்னங்கால்களைக் கொண்ட அந்த வண்டு, அந்த மனிதனை முற்றிலுமாகக் கவர்ந்துவிட்டது.
மணற்பாங்கான மண்ணை அவன் ஆராய்ந்தபோது, தனது ஊகம் சரியாக இருக்கலாம் என்று தோன்றியது. உண்மையில், வண்டுகள் பாலைவனப் பூச்சிகளின் பிரதிநிதிகளாகக் கருதப்படுகின்றன. ஒரு கோட்பாட்டின்படி, அவற்றின் விசித்திரமான பறக்கும் முறை, சிறிய விலங்குகளை அவற்றின் கூடுகளிலிருந்து வெளியே இழுப்பதற்கான ஒரு தந்திரமாகும். எலிகள், பல்லிகள் போன்ற இரையாகக்கூடிய உயிரினங்கள், தங்களை அறியாமலேயே அவற்றால் ஈர்க்கப்பட்டு வெளியே வருகின்றன. பாலைவனத்திற்குள் அலைந்து திரிந்து, பசியாலும் களைப்பாலும் சோர்ந்து விழுகின்றன. பின்னர் அவற்றின் உடல்கள் அந்த வண்டுகளுக்கு உணவாகின்றன.
இந்த வண்டுகளுக்கு ஜப்பானிய மொழியில் ‘கடிதம் சுமப்பவன்’ என்று பொருள்படும் அழகான பெயர் உண்டு. அவை பார்ப்பதற்கு அழகிய தோற்றத்தைக் கொண்டிருந்தாலும், உண்மையில் கூர்மையான தாடைகளுடன், கொடூரமான இயல்பும் தங்கள் இனத்தையே உண்ணும் பழக்கமும் கொண்டவை. அவனுடைய கோட்பாடு சரியானதா இல்லையா என்பது ஒருபுறம் இருக்கட்டும்; அந்த வண்டியின் மர்மமான பறக்கும் முறை அவனைத் தவிர்க்க முடியாத வகையில் கவர்ந்திருந்தது.
அந்த வண்டு வாழ்வதற்கான அடிப்படையாக இருந்த மணலின் மீது அவனுக்கு வளர்ந்த ஆர்வமும் அதிகரிக்காமல் இருக்க முடியவில்லை. மணலைப் பற்றி கிடைத்த அனைத்தையும் படிக்கத் தொடங்கினான். அவனுடைய ஆய்வு முன்னேறியபோது, மணல் என்பது மிகவும் சுவாரசியமான பொருள் என்பதை உணர்ந்தான். உதாரணமாக, கலைக்களஞ்சியத்தில் ‘மணல்’ என்ற தலைப்பைப் பார்த்தபோது, பின்வரும் விளக்கம் அவனுக்குக் கிடைத்தது:
மணல்: பாறைத் துண்டுகளின் தொகுப்பு. சில சமயங்களில் காந்தக்கல், வெள்ளீயத் தாது, இன்னும் அரிதாகத் தங்கத் தூள் ஆகியவற்றையும் கொண்டிருக்கலாம்.
துகள்களின் விட்டம்: 2 மில்லிமீட்டரிலிருந்து 1/16 மில்லிமீட்டர் வரை.
மிகத் தெளிவான விளக்கம்தான்! சுருக்கமாகச் சொன்னால், பாறைகள் சிதைவதால் மணல் உருவாகிறது. அது களிமண்ணுக்கும் சிறு கூழாங்கற்களுக்கும் இடைப்பட்ட ஒரு பொருள். ஆனால் அதை ஓர் இடைப்பட்ட பொருள் என்று மட்டும் கூறுவது போதுமான விளக்கமாக இல்லை. களிமண், மணல், கற்கள் ஆகியவை ஒன்றாகக் கலந்துள்ள மண்ணிலிருந்து மணல் மட்டும் பிரிந்து, தனித்த பாலைவனங்களாகவும் மணற்பாங்கான நிலங்களாகவும் உருவாவது ஏன்?
அது உண்மையிலேயே ஓர் இடைப்பட்ட பொருளாக இருந்தால், காற்றும் நீரும் ஏற்படுத்தும் அரிப்பின் விளைவாகப் பாறைக்கும் களிமண்ணுக்கும் இடையே பலவிதமான கலப்பு வடிவங்கள் உருவாகியிருக்க வேண்டும். ஆனால் உண்மையில், ஒன்றிலிருந்து மற்றொன்றைத் தெளிவாக வேறுபடுத்தக்கூடிய மூன்று வடிவங்களே உள்ளன: கற்கள், மணல், களிமண்.
மேலும், மணல் எங்கு இருந்தாலும் மணல்தான். கோபி பாலைவனத்திலிருந்து கிடைக்கும் மணலுக்கும் எணோஷிமா கடற்கரையில் கிடைக்கும் மணலுக்கும் இடையே, வியப்பூட்டும் வகையில், துகள்களின் அளவில் பெரிதாக வேறுபாடு இல்லை. துகள்களின் அளவில் மிகக் குறைந்த வேறுபாடுகளே காணப்படுகின்றன. அவற்றின் அளவுப் பகிர்வு காஸியன் வளைவைப் பின்பற்றுகிறது; சராசரி விட்டம் 1/8 மில்லிமீட்டர்.
காற்றும் நீரும் ஏற்படுத்தும் அரிப்பின் காரணமாக நிலம் சிதைவதைப் பற்றி ஒரு விளக்கவுரை மிகவும் எளிமையான காரணத்தைக் கூறியது: எடை குறைந்த துகள்கள் படிப்படியாகக் காற்றால் தூக்கிச் செல்லப்பட்டு, வெகுதூரத்தில் படிந்துவிடுகின்றன. ஆனால் மணல் துகள்களின் விட்டம் ஏன் குறிப்பாக 1/8 மில்லிமீட்டராக இருக்கிறது என்பதற்கான முக்கியமான விளக்கம் அதில் இல்லை.
இதற்கு மாறாக, மற்றொரு புவியியல் நூல் பின்வருமாறு விளக்கியது:
காற்று அல்லது நீரோட்டம் சுழலோட்டத்தை ஏற்படுத்துகிறது. அந்தச் சுழலோட்டத்தின் மிகக் குறைந்த அலைநீளம், பாலைவன மணலின் துகள்களின் விட்டத்துக்குச் சமமாக இருக்கும். இந்தத் தன்மையின் காரணமாக, மண்ணிலிருந்து மணல் மட்டும் பிரித்தெடுக்கப்பட்டு, நீரோட்டத்தின் திசைக்குச் செங்குத்தாக இழுக்கப்படுகிறது. மண்ணின் பிணைப்பு வலிமை குறைவாக இருந்தால், லேசான காற்றுகூட மணலை மேலே உறிஞ்சித் தூக்கிச் செல்லும். ஆனால் அந்தக் காற்றால் கற்களையோ களிமண்ணையோ நகர்த்த முடியாது. மணல் மீண்டும் கீழே விழுந்து, காற்று வீசும் திசைக்கு எதிர்ப்புறத்தில் படிந்துவிடுகிறது. ஆகவே, மணலின் தனித்துவமான பண்புகளுக்குக் காரணம் காற்றியக்கவியலாக இருக்கலாம்.
எனவே, முதல் விளக்கத்துடன் இதையும் சேர்த்துக்கொள்ளலாம்:
(ஆ) திரவத்தால் எளிதில் நகர்த்தப்படக்கூடிய அளவைக் கொண்ட, நொறுங்கிய பாறையின் ஒரு துகள்.
காற்றும் நீரோட்டங்களும் நிலத்தின் மீது தொடர்ந்து பாய்வதால், மணல் உருவாவது தவிர்க்க முடியாதது. காற்று வீசும் வரை, ஆறுகள் ஓடும் வரை, கடல்கள் அலைமோதும் வரை, பூமியிலிருந்து ஒவ்வொரு துகளாக மணல் பிறந்துகொண்டே இருக்கும். உயிரினம் ஒன்றைப் போல அது எல்லா இடங்களிலும் ஊர்ந்து பரவும். மணல் ஒருபோதும் ஓய்வதில்லை. மென்மையாக, ஆனால் உறுதியாக, அது பூமியின் மேற்பரப்பை ஆக்கிரமித்து அழித்துக்கொண்டே இருக்கிறது.
நகர்ந்துகொண்டிருக்கும் மணலைப் பற்றிய இந்தக் காட்சி, அந்த மனிதனிடம் விவரிக்க முடியாத அளவுக்கு உற்சாகத்தை ஏற்படுத்தியது. பொதுவாக மணலின் வறட்சியே அதன் பாழ்நிலைக்குக் காரணம் என்று கருதப்படுகிறது. ஆனால் உண்மையில், இடைவிடாமல் நகர்ந்துகொண்டிருக்கும் அதன் இயல்புதான் உயிரினங்கள் வாழ முடியாத சூழலை உருவாக்குகிறது என்று தோன்றியது.
ஆண்டுதோறும் ஒரே இடத்தில் ஒன்றோடொன்று ஒட்டிக்கொண்டு வாழும் மனிதர்களின் வாழ்க்கையுடன் ஒப்பிடும்போது, இது எவ்வளவு வேறுபட்டது!
மணல் உயிர்கள் வாழ்வதற்கு ஏற்றதல்ல என்பது உண்மைதான். ஆனால் உயிர்வாழ்வதற்கு ஓர் இடத்தில் நிலையாக இருப்பது முற்றிலும் அவசியமா? ஒருவர் ஓர் இடத்தைப் பிடித்துக்கொண்டு அதிலேயே நிலைத்திருக்க முயல்வதால்தானே விரும்பத்தகாத போட்டிகள் உருவாகின்றன? ஒருவர் நிலையான இடத்தை விட்டுவிட்டு, மணலின் இயக்கத்தோடு தன்னையும் ஒப்படைத்துக்கொண்டால், போட்டி விரைவில் நின்றுவிடாதா?
உண்மையில், பாலைவனங்களில்கூட மலர்கள் பூக்கின்றன; பூச்சிகளும் பிற விலங்குகளும் வாழ்கின்றன. மிகுந்த தகவமைப்புத் திறன் கொண்டிருப்பதால், அந்த உயிரினங்கள் போட்டியிலிருந்து தப்பித்துக்கொள்ள முடிகிறது. அவன் ஆராய்ந்துகொண்டிருந்த வண்டுகளும் அத்தகைய உயிரினங்கள்தாம்.
நகர்ந்துகொண்டிருக்கும் மணலின் விளைவுகளைப் பற்றி அவன் சிந்தித்துக்கொண்டிருந்தபோது, அவ்வப்போது ஒரு விசித்திரமான மாய உணர்வு அவனைப் பற்றிக்கொண்டது. அந்த மணலின் ஓட்டத்தோடு தானும் நகர்ந்துகொண்டிருப்பதைப் போல அவனுக்குத் தோன்றியது.

இன்னும் வரும்