அவர் பெயர் லியோ. பொம்மைகளைச் சேகரித்து, அவற்றுக்கு மீண்டும் உயிர் கொடுப்பதுதான் அவருடைய வழக்கமான பணி.
பூங்காவின் மரத்தடிகளிலும் புல்வெளிகளிலும் குழந்தைகள் தவறவிட்டுச் செல்லும் உடைந்த பொம்மைகளை லியோ அன்போடு தன்னுடைய சிறிய பட்டறைக்கு எடுத்துச் செல்வார்.
ஒரு மாலை, பூங்காவில் ஒரு பழமையான மரப்பொம்மை கிடப்பதைக் கண்டார். அதன் ஒரு கை உடைந்திருந்தது; கண்கள் மங்கியிருந்தன. அதைத் தன் பட்டறைக்குக் கொண்டு வந்தார்.
பட்டுப்போன மரக்கைக்குப் பதிலாகப் புதிய கை ஒன்றைச் செய்து பொருத்தினார்.
மங்கிப்போன கண்களுக்குப் பதிலாக நீல நிறப் பளிங்குக் கற்களைப் பதித்தார்.
இறுதியில், தன் மாயாஜாலத் தூரிகையால் ஒரு சொட்டு வண்ணத்தைத் தொட்டுவைத்தார்.
அடுத்த கணம், ஓர் அற்புதம் நிகழ்ந்தது! அந்தப் பொம்மை லேசாக அசைந்து, தன் புதிய கண்களைச் சிமிட்டிப் புன்னகைத்தது.
அந்தப் பொம்மையை மீண்டும் பூங்காவில் அது கிடந்த இடத்திலேயே கொண்டுபோய் வைத்தார்.
மறுநாள் காலை, தன் பொம்மையைத் தேடி அழுதபடி வந்த ஒரு பெண் குழந்தை, பொம்மையைக் கண்டு ஆனந்தக் கண்ணீருடன் அள்ளி அணைத்துக்கொண்டது.
தூரத்திலிருந்து இதைப் பார்த்த லியோவின் முகத்தில் ஒரு மெல்லிய புன்னகை அரும்பியது. அவர் எந்தக் குழந்தையினுடைய அப்பாவும் இல்லைதான். ஆனால், அத்தனை குழந்தைகளின் புன்னகைக்கும் காரணமான அன்பின் மாயாஜாலக் கலைஞன்!