விடுமுறை நாளில் வீட்டு வேலைகளை முடித்த செல்வி, மகள் நறுமுகையுடன் விளையாடிக் கொண்டிருந்தாள். அப்போது பக்கத்து வீட்டுப் பெண்ணுக்குப் பிரசவ வலி ஏற்பட்டதால், துணைக்கு வருமாறு செல்வியை அழைத்தனர்.
செல்வியும் மறுக்காமல் உடனே புறப்பட்டாள்.
“நறுமுகை, அம்மா மருத்துவமனைக்குப் போயிட்டு வரேன். அப்பா இருக்காரு. நல்ல பிள்ளையா இரு” என்று மகளின் தலையை வருடிவிட்டுச் சென்றாள்.
அம்மா இல்லாத வீட்டில் நறுமுகை சிறிது நேரம் விளையாடினாள். பசிக்கவே, அலைபேசியில் மூழ்கியிருந்த தந்தை கண்ணனிடம், “அப்பா, பசிக்குதுப்பா!” என்றாள். அவனோ அதைக் கவனிக்காமல் அலைபேசியிலேயே மூழ்கியிருக்கவே, அப்பாவின் முகத்தையே சிறிது நேரம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் நறுமுகை.
அவளுக்கு அம்மாவின் நினைவு வந்தது. தன் சிவப்புத் துணிப் பொம்மையை எடுத்துக்கொண்டு அம்மாவைத் தேடி வீட்டைவிட்டு வெளியேறினாள்.
மருத்துவமனைக்குச் செல்லும் வழி இதுதான் என்று நினைத்துக்கொண்டு நடக்கத் தொடங்கினாள். நீண்ட தூரம் நடந்ததால் கால்கள் வலிக்கத் தொடங்கின. இனி நடக்க முடியாது என்று தோன்றவே, அருகிலிருந்த பூங்காவுக்குள் சென்று ஒரு பெஞ்சில் அமர்ந்தாள்.
அரைமணி நேரம் கழித்து, மகளைக் காணாமல் பதறிய கண்ணன் அக்கம்பக்கமெல்லாம் தேடினான். எங்கும் மகளைக் காணாமல் பரிதவித்தவன், கடைசியாக அந்தப் பூங்காவுக்குள் நுழைந்தான்.
அங்கே ஒரு பெஞ்சில் சிவப்புத் துணிப் பொம்மையை நெஞ்சோடு அணைத்தபடி அமர்ந்திருந்த நறுமுகையைப் பார்த்ததும் அவனுடைய கால்கள் தானாக ஓடின.
“நறுமுகை…!”
ஓடிச்சென்று மகளை வாரி அணைத்துக் கொண்டான்.
“அப்பா… அம்மாவைப் பார்க்கப் போனேன்!”
அந்த மழலைச் சொல்லில் கண்ணனின் மனம் நொறுங்கியது.
தன் கைகளுக்குள் அடங்கியிருந்த அந்தச் சின்னஞ்சிறு உயிரை இன்னும் இறுக்கமாக அணைத்துக் கொண்டான்.