ஐந்தாம் வகுப்பு மாணவி கயல்விழி வகுப்பில் மிகவும் சுட்டி. படிப்பில் கெட்டிக்காரிதான். ஆனால், கடந்த சில நாட்களாக வீட்டுப்பாடம் செய்வதில் அலட்சியம் காட்டி வந்தாள்.
ஒரு நாள் தமிழ் ஆசிரியர் திரு. கண்ணன், செய்யுள் பகுதி ஒன்றை எழுதி வரச் சொல்லியிருந்தார். கயல் இரவு முழுவதும் விளையாடிவிட்டு, காலையில் தோழியின் நோட்டைப் பார்த்து அவசர அவசரமாக எழுதி வந்தாள். ஆசிரியர் நோட்டுகளைத் திருத்தும்போது, இருவரின் பிழைகளும் ஒரே மாதிரியாக இருப்பதைக் கண்டுபிடித்துவிட்டார்.
வகுப்பில் அனைவரின் முன்னிலையிலும் அவரது குரல் உயர்ந்தது.
“கயல்! உன்னிடமிருந்து இதை எதிர்பார்க்கவில்லை. வீட்டுப்பாடம் கொடுத்தால், அடுத்தவளிடமிருந்து பிழையையும் சேர்த்துக் காப்பி அடித்துள்ளாயே? அறிவை நீயே தேட வேண்டும்; அடுத்தவரிடமிருந்து பிடுங்கக் கூடாது. இது சோம்பேறித்தனம் மட்டுமல்ல, நேர்மையின்மையும் கூட!” என்று கடுமையாகக் கடிந்துகொண்டார்.
சிறுமியின் முகம் சிவந்தது. அவமானம் தாங்காமல் அழத் தொடங்கினாள். இடைவேளையில் யாரிடமும் பேசாமல், பள்ளிப் பூங்காவில் ஒரு மரத்தடியில் அமர்ந்து அழுதுகொண்டிருந்தாள்.
தூரத்திலிருந்து இதைப் பார்த்த ஆசிரியருக்கு மனம் வருந்தியது. தான் கடுமையாகப் பேசியது அவளைத் திருத்தத்தானே தவிர, காயப்படுத்துவதற்காக அல்ல என்பதை அவளுக்கு உணர்த்த விரும்பினார். மெதுவாக அருகில் வந்து, முழங்காலிட்டு அமர்ந்து, அவளை அன்போடு அணைத்துக்கொண்டார்.
“நான் உன்னைத் திட்டவில்லை, கயல். உன் தவறைத்தான் சுட்டிக்காட்டினேன். உன் மீது எனக்கு நிறைய நம்பிக்கை இருக்கிறது. அந்த நம்பிக்கையை நீயே உடைத்துவிடாதே. அடுத்தவர் சரிபார்க்கிறார் என்பதற்காக அல்ல; எப்பொழுதுமே நேர்மையாக இருக்க வேண்டும். கண்ணுக்குத் தெரியாத கடவுளின் இரு விழிகளும் நம்மைப் பார்த்துக்கொண்டே இருக்கின்றன என்று நினைத்துக்கொண்டால், தவறு செய்யத் தோன்றாது” என்றார் கனிவாக.
அந்த அணைப்பில் இருந்த அன்பை உணர்ந்த கயல், தன் தவறை முழுமையாக உணர்ந்தாள். கண்ணீரைத் துடைத்துவிட்டு, “மன்னிச்சுக்கோங்க சார். இனி எப்போதும் சொந்தமாக உழைத்துத்தான் எழுதுவேன். குறுக்கு வழியைத் தேட மாட்டேன்” என்று உறுதி கூறினாள்.
அன்றுமுதல் கயல் மாறினாள். அவளது நேர்மை அவளை இன்னும் சிறந்த மாணவியாக்கியது.