X
இவான் கவ்ரிலிச் யார்ட்செவ், லாப்தேவ் சகோதரர்களின் வீட்டிற்கு அடிக்கடி வருபவராக இருந்தார். அவர் வலிமையான உடற்கட்டுடன், கருமையான தலைமுடியும், இனிமையானதும் அறிவாற்றல் மிக்கதுமான முகத்தோற்றமும் கொண்டவர். பொதுவாக அவர் அழகானவர் என்றே கருதப்பட்டார். ஆனால் சமீபகாலமாக அவர் பருமனாகிவிட்டார். அதனால் அவருடைய தோற்றம் கெட்டுப்போயிருந்தது. மேலும், அவர் தனது தலைமுடியை மிகவும் குட்டையாக வெட்டிக்கொண்டிருந்ததும் அவரது தோற்றத்திற்குப் பொருத்தமாக இல்லை.
பல்கலைக்கழகத்தில் படித்த காலத்தில், அவருடைய விளையாட்டு வீரருக்குரிய உடற்கட்டின் காரணமாக அவருக்கு ‘முரடர்களை வெளியேற்றுபவர்’ என்ற செல்லப்பெயர் கிடைத்திருந்தது.
லாப்தேவ் சகோதரர்களுடன் சேர்ந்து அவர் மொழியியல் துறையில் பட்டம் பெற்றிருந்தார். பின்னர் இயற்கை அறிவியல் துறையில் படிப்பைத் தொடர்ந்ததால், இப்போது வேதியியலில் பட்டமும் பெற்றிருந்தார்.
ஆனால் வேதியியல் துறையில் பேராசிரியர் பதவியைப் பெற வேண்டும் என்று அவர் ஆசைப்படவில்லை. ஒரு ஆய்வுக்கூடத்தில் பணியாற்றுவதற்குக்கூட அவர் விரும்பவில்லை. மாறாக, ஒரு தொழிற்பயிற்சிப் பள்ளியிலும், இரண்டு பெண்களுக்கான உயர்நிலைப் பள்ளிகளிலும் இயற்பியலையும் இயற்கை வரலாற்றையும் கற்பித்து வந்தார்.
அவர் தன்னுடைய மாணவர்களைப் பற்றி மிகுந்த ஆர்வமும் அக்கறையும் கொண்டிருந்தார். குறிப்பாக மாணவிகளிடம் அதிக ஈடுபாடு காட்டினார். சிறந்த ஒரு தலைமுறை வளர்ந்து கொண்டிருப்பதாக அவர் உறுதியாக நம்பினார்.
வேதியியலைத் தவிர, சமூகவியலையும் ரஷ்ய வரலாற்றையும் சுயமாகப் படித்தார். செய்தித்தாள்களுக்கும் பத்திரிகைகளுக்கும் சிறு கட்டுரைகளை எழுதி அனுப்புவார். அவற்றில் தனது பெயரின் முதல் எழுத்தான ‘Y’ என்பதை மட்டும் கையொப்பமாக இடுவார்.
தாவரவியல் அல்லது விலங்கியல் பற்றிப் பேசும்போதெல்லாம் அவர் ஒரு வரலாற்று அறிஞரைப் போலத் தோற்றமளிப்பார். அதேசமயம், ஏதாவது வரலாற்றுப் பிரச்சினையைப் பற்றிப் பேசும்போது, அவரை ஓர் இயற்கை விஞ்ஞானி என்று கருதிவிடலாம்.
லாப்தேவ் சகோதரர்களின் மற்றொரு நெருங்கிய நண்பர் கிஷ். அவரை ‘என்றென்றும் மாணவர்’ என்றும் அழைப்பார்கள். அவர் மூன்று ஆண்டுகள் மருத்துவக் கல்லூரியில் படித்தார். பின்னர் கணிதத் துறைக்கு மாறி, ஒவ்வொரு பாடத்திலும் தலா இரண்டு ஆண்டுகள் செலவிட்டார்.
அவருடைய தந்தை ஒரு சிறிய நகரத்தில் மருந்துக் கடை நடத்தி வந்தார். அவர் மாதந்தோறும் நாற்பது ரூபிள்களை மகனுக்கு அனுப்பி வந்தார். அவருடைய தாய் ரகசியமாக மேலும் பத்து ரூபிள்களைச் சேர்த்து அனுப்புவார்.
அந்தப் பணம் கிஷ் வாழ்க்கையை நடத்துவதற்குப் போதுமானதாக இருந்தது. அதுமட்டுமல்லாமல், போலந்து நாட்டுக் கம்பளி மயிரால் செய்யப்பட்ட காலர் கொண்ட ஒரு மேலங்கி, கையுறைகள், வாசனைத் திரவியம், புகைப்படங்கள் போன்ற ஆடம்பரப் பொருட்களையும் வாங்கிக்கொள்ள முடிந்தது. (அவர் அடிக்கடி தன்னுடைய புகைப்படங்களை எடுத்துக்கொண்டு, அவற்றைத் தன் அறிமுகமானவர்களுக்குப் பரிசாகக் கொடுப்பார்.)
அவர் பார்ப்பதற்கு நேர்த்தியான, சிறிய உருவம் கொண்ட மனிதர். தலையில் லேசாக வழுக்கை விழுந்திருந்தது. காதுகளுக்கு அருகே சிவந்த நிறத்தில் பக்கவாட்டுத் தலைமுடி இருந்தது. அவருடைய பழக்கவழக்கங்களும் நடத்தையும் அடக்கமானவை; தலைமுடி வெளிர்ந்த நிறத்தில் இருந்தது.
அவர் எப்போதும் மற்றவர்களுக்கு ஏதாவது உதவி செய்துகொண்டே இருப்பார். யாரிடமாவது சந்தா வசூலிக்கும் பட்டியலை எடுத்துக்கொண்டு அங்குமிங்கும் ஓடிக்கொண்டிருப்பார். அல்லது அதிகாலையில் கடும் குளிரில், திரையரங்குச் சீட்டு வாங்குவதற்காக நீண்ட வரிசையில் பாதி உறைந்துபோய் நின்றுகொண்டிருப்பார். தன்னுடைய அறிமுகமான பெண் ஒருவருக்காகத் திரையரங்குச் சீட்டு வாங்குவதும், வேறு யாருக்காகவாவது மலர் வளையம் அல்லது பூங்கொத்து வாங்குவதற்காக அவசரமாக ஓடுவதும் அவருடைய வழக்கம்.
மக்கள் எப்போதும் இப்படித்தான் சொல்வார்கள்:
“கிஷ் போய்விடுவார்; கிஷ் பார்த்துக்கொள்வார்; அந்த வேலையை கிஷ் நிச்சயமாகச் செய்து முடித்துவிடுவார்…”
கிஷ் போய்ப் பொருளை வாங்கி வருவார். ஆனால் அவர் வழக்கமாகத் தனக்குக் கொடுக்கப்பட்ட வேலைகளைச் சரியாகச் செய்யாமல் சொதப்பிவிடுவார். அவர் செய்யும் உதவிகளுக்காக அவருக்குப் பலமுறை கண்டனங்கள் கிடைக்கும். அவர் வாங்கி வந்த பொருட்களுக்குப் பலர் பணம் கொடுக்க மறந்துவிடுவதும் உண்டு. ஆனாலும் அவர் ஒருபோதும் புகார் கூறமாட்டார். பெருமூச்சு மட்டுமே விடுவார்.
அவர் ஒருபோதும் மகிழ்ச்சியையோ எரிச்சலையோ வெளிப்படுத்தியதில்லை. அவருடைய உரையாடல்கள் சுவையற்றதாகவும் நீண்டுகொண்டே போவதாகவும் இருக்கும். அவர் சொல்லும் நகைச்சுவைகள் சிரிக்கும்படி இல்லாததால், மக்கள் அவற்றைக் கேட்டுச் சிரிப்பார்கள்.
ஒருமுறை அவர் பியோத்திரிடம், “பியோத்திர், நீ ஒரு நடமாடும் மனிதன்!” என்று கூறியிருந்தார். எல்லோரும் அதைக் கேட்டு சிரித்தார்கள். தன்னுடைய நகைச்சுவை உணர்வு மிகவும் சிறப்பானது என்று எண்ணி அவர் பெரிதும் மகிழ்ந்தார்.
ஏதாவது ஒரு பேராசிரியரின் இறுதிச் சடங்கு நடந்தால், அங்கே பந்தம் ஏந்திச் செல்பவர்களின் முன்னால் கிஷ் நிச்சயமாக நிற்பதைக் காணலாம்.
யார்ட்செவும் கிஷும் வழக்கமாக மாலை நேரங்களில் தேநீர் அருந்த வருவார்கள். வீட்டில் இருப்பவர்கள் அன்று நாடகத்திற்கோ இசை நிகழ்ச்சிக்கோ செல்லவில்லை என்றால், தேநீர் விருந்து இரவு உணவு நேரம் வரை நீடிக்கும்.
ஒரு பிப்ரவரி மாத மாலை, அவர்கள் சாப்பாட்டு அறையில் அமர்ந்திருந்தபோது, பேச்சு கலையைப் பற்றித் திரும்பியது.
“ஒரு கலைப் படைப்பு ஏதாவது ஒரு தீவிரமான சமூகப் பிரச்சினையைப் பற்றிப் பேசினால்தான் அதற்கு மதிப்பு உண்டு” என்று கோஸ்த்யா கூறினான். அவன் யார்ட்செவை மிகவும் கடுமையாகப் பார்த்தான்.
“அடிமைத்தனத்திற்கு எதிரான எதிர்ப்பை வெளிப்படுத்தும் கலைப் படைப்போ, உயர்குடிச் சமூகத்தின் ஊழல் நிறைந்த போக்குகளைக் கண்டு அதன் ஆசிரியருக்கு ஏற்படும் கோபத்தை வெளிப்படுத்தும் படைப்போ முக்கியமானது; மதிப்புமிக்கதும் கூட.
ஆனால், ‘ஆஹா, ஓஹோ’ என்று உணர்ச்சிகளை வெளிப்படுத்தும் நாவல்களும் கதைகளும், அவள் அவனைக் காதலிப்பது, அவன் அவளைக் காதலிப்பது, பின்னர் இருவரும் காதலை முறித்துக்கொள்வது போன்ற கதைகளும் எந்தப் பயனும் இல்லாதவை. அத்தகைய புத்தகங்கள் முற்றிலும் மதிப்பற்றவை. அவை அழிந்துபோகட்டும் என்று நான் சொல்கிறேன்.”
“கோஸ்த்யா, உன்னுடைய கருத்துடன் நான் முழுமையாக உடன்படுகிறேன்” என்று யூலியா கூறினாள்.
செர்கேயெவ்னா தொடர்ந்து கூறினாள்:
“ஒரு எழுத்தாளர் காதலர்கள் ரகசியமாகச் சந்திப்பதைப் பற்றி எழுதுகிறார். இன்னொருவர் திருமணத்துக்கு வெளியேயான உறவைப் பற்றி எழுதுகிறார். மூன்றாவது எழுத்தாளர் பிரிந்த காதலர்கள் மீண்டும் ஒன்று சேர்வதைப் பற்றிக் கூறுகிறார். எழுதுவதற்கு வேறு விஷயங்களே இல்லையா? நோய்வாய்ப்பட்டவர்கள், மகிழ்ச்சியற்றவர்கள், வறுமையில் வாடுபவர்கள் என்று எத்தனையோ பேர் இருக்கிறார்கள். இத்தகைய கதைகளைப் படிக்கும்போது அவர்கள் எவ்வளவு மனவேதனை அடைவார்கள்!”
தனது மனைவி இன்னும் இருபத்திரண்டு வயதுகூட நிரம்பாத இளம் பெண். அவள் காதலைப் பற்றி இவ்வளவு பகுத்தறிவுடனும் உணர்ச்சியற்ற குளிர்ந்த மனப்பான்மையுடனும் பேசுவதைக் கேட்க லாப்தேவுக்குப் பிடிக்கவில்லை. அவள் ஏன் இப்படிப் பேசுகிறாள் என்பதைத் தன்னால் ஓரளவு புரிந்துகொள்ள முடிவதாக அவன் நினைத்தான்.
“ஆனால், கவிதை உங்களுக்கு மிகவும் முக்கியமாகத் தோன்றும் பிரச்சினைகளுக்குத் தீர்வு காணவில்லை என்றால், ஏன் தொழில்நுட்ப நூல்களையோ, சட்டம் மற்றும் நிதி தொடர்பான புத்தகங்களையோ, அறிவியல் கட்டுரைகளையோ படிக்கக் கூடாது?” என்று யார்ட்செவ் கேட்டார்.
“உங்களுக்குப் பிடித்த காதல் உணர்வுகளைப் பற்றிப் பேசாமல், கல்விக் கட்டணச் சுதந்திரம் அல்லது சிறைச்சாலைகளைத் தூய்மைப்படுத்துவது போன்ற விஷயங்களைப் பற்றி ரோமியோவும் ஜூலியட்டும் ஏன் பேச வேண்டும்? அந்த விஷயங்களைப் பற்றிய சிறப்புக் கட்டுரைகளிலும் குறிப்புத் தகவல் நூல்களிலும் நீங்கள் படித்துத் தெரிந்துகொள்ளலாமே!”
“இப்போது நீங்கள் எல்லை மீறிப் பேசுகிறீர்கள்!” என்று கோஸ்த்யா அவரை இடைமறித்தான்.
“ஷேக்ஸ்பியர், கோத்தே போன்ற மாபெரும் எழுத்தாளர்களைப் பற்றி நாம் பேசவில்லை. நூற்றுக்கணக்கான திறமையான மற்றும் சராசரியான எழுத்தாளர்களைப் பற்றித்தான் பேசுகிறோம். அவர்கள் காதலைப் பற்றியே எழுதிக்கொண்டிருக்காமல், மக்களுக்குப் பயனுள்ள அறிவையும் மனிதநேயக் கருத்துகளையும் கொண்டு சேர்ப்பதில் தங்களை ஈடுபடுத்திக்கொண்டால், சமூகத்திற்கு இன்னும் அதிக நன்மை செய்ய முடியும்.”
கிஷ் சற்றே மூக்கொலியுடன் கூடிய உச்சரிப்பில் பேசத் தொடங்கினார். சமீபத்தில் தான் படித்த ஒரு கதையைச் சொல்ல ஆரம்பித்தார். மிகவும் மெதுவாகவும், ஒவ்வொரு விவரத்தையும் கவனமாகவும் விளக்கிக்கொண்டே சென்றார். மூன்று நிமிடங்கள், ஐந்து நிமிடங்கள், பத்து நிமிடங்கள் கடந்தன. ஆனாலும் அவர் தொடர்ந்து பேசிக்கொண்டே இருந்தார். அவர் என்ன சொல்ல வருகிறார் என்பதை யாராலும் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை…
அவர் என்ன சொல்ல வருகிறார் என்பது யாருக்கும் புரியவில்லை. அவர் தொடர்ந்து பேசப் பேச, அவருடைய முகபாவம் மேலும் மேலும் இறுக்கமாகவும் சலிப்பூட்டுவதாகவும் மாறிக்கொண்டிருந்தது.
“ஓ! கிஷ், சீக்கிரம் உங்கள் கதையை முடிக்கக் கூடாதா?” என்று யூலியா செர்கேயெவ்னா பொறுமையிழந்து கத்தினாள். “எங்களைப் படுத்தி எடுக்கிறீர்களே!”
“தயவுசெய்து நிறுத்துங்கள், கிஷ்!” என்று கோஸ்த்யாவும் குரல் கொடுத்தான்.
எல்லோரும் சிரித்தார்கள். கிஷும் அவர்களுடன் சேர்ந்து சிரித்தார்.
அப்போது ஃபியோதர் வந்தார். அவருடைய முகம் முழுவதும் ஆங்காங்கே சிவந்த திட்டுகளாகக் காணப்பட்டன. அவசரமாக அங்கிருந்த அனைவரிடமும் கைகுலுக்கிவிட்டு, தன் சகோதரனைத் தனியாகப் பேசுவதற்காகப் படிப்பறைக்கு அழைத்துச் சென்றார். சமீபகாலமாக அவர் அதிகமானோர் கூடும் இடங்களுக்குச் செல்வதைத் தவிர்க்கத் தொடங்கியிருந்தார்.
“இளைஞர்கள் அவர்களுடைய மகிழ்ச்சியில் இருக்கட்டும். நாமிருவரும் தனியாக அமர்ந்து அமைதியாகப் பேசலாம்” என்று கூறிய அவர், வெளிச்சம் படாத ஓர் இடத்தில் இருந்த சாய்வு நாற்காலியில் அமர்ந்துகொண்டார்.
“சரி, நண்பா! உன்னைப் பார்த்து வெகு நாட்களாகிவிட்டன. கடைசியாக எப்போது கிடங்குக்கு வந்தாய்? ஒரு வாரத்துக்கு மேல் ஆகிவிட்டதல்லவா?”
“ஆமாம். அங்கே எனக்கு எந்த வேலையும் இல்லை. அதுமட்டுமல்ல, அந்தப் பெரியவரைப் பார்த்தாலே எனக்குத் தலைவலியாக இருக்கிறது. உண்மையைச் சொல்ல வேண்டுமானால், அவருடைய போக்கு எனக்கு எரிச்சலூட்டுகிறது.”
“உண்மைதான். நம்மில் யாரும் இல்லாமலேயே கிடங்கு நன்றாக இயங்கிவிடும். ஆனால், ஏதாவது ஒரு வேலையைச் செய்துகொண்டிருக்க வேண்டும் அல்லவா? உன் நெற்றிவியர்வை சிந்தி உன் உணவைப் பெறுவாய் என்று வேதத்தில் சொல்லியிருக்கிறதே! உழைப்பவர்களைக் கடவுள் நேசிக்கிறார்.”
பியோத்திர் ஒரு தட்டில் தேநீர் கோப்பையைக் கொண்டுவந்து வைத்தான். ஃபியோதர் சர்க்கரை சேர்க்காமல் அந்தத் தேநீரை ஒரே மூச்சில் குடித்துவிட்டு, இன்னொரு கோப்பை கேட்டார்.
அவர் எப்போதும் மிக அதிகமாகத் தேநீர் குடிப்பவர். சில சமயங்களில் ஒரே மாலையில் பத்து கோப்பைகள்கூடக் குடித்துவிடுவார்.
“இதோ பார், அலெக்ஸி!” என்று கூறியபடி எழுந்து தன் சகோதரனிடம் சென்றார். “நீ ஏன் நகர டூமா தேர்தலில் போட்டியிடக் கூடாது? கொஞ்சம் கொஞ்சமாக, படிப்படியாக நாம்…”
“நாம் உன்னை முதலில் நகர மன்ற உறுப்பினராக்குவோம். பின்னர் துணை மேயர் பதவிக்கும் கொண்டு வருவோம். நீ அறிவாளி; நல்ல கல்வி கற்றவன். காலப்போக்கில் உன் திறமை மற்றவர்களின் கவனத்தை ஈர்க்கும். அப்போது உன்னைப் பீட்டர்ஸ்பர்க் நகருக்கு அழைப்பார்கள். இப்போதெல்லாம் அங்கே கிராமப்புற மற்றும் நகர்ப்புறத் தலைவர்களுக்கு நல்ல மதிப்பு இருக்கிறது. யாருக்குத் தெரியும்? உனக்கு ஐம்பது வயது ஆவதற்கு முன்பே, தோளில் விருதுப் பட்டை அணிந்துகொண்டு, அரசாங்கத்தின் உயரிய பதவியான பிரிவி கவுன்சிலர் பதவியைக்கூட நீ அடையலாம்.”
லாப்தேவ் எதுவும் பேசவில்லை. இந்தப் பதவிகளான பிரிவி கவுன்சிலர் அந்தஸ்து, தோளில் அணியும் விருதுப் பட்டைகள், இவை அனைத்தையும் ஃபியோதர் தனக்காகவே விரும்புகிறார் என்பது அவனுக்குத் தெரியும். அதற்கு என்ன பதில் சொல்வதென்று அவனுக்குப் புரியவில்லை.
சகோதரர்கள் இருவரும் மௌனமாக அமர்ந்திருந்தார்கள். ஃபியோதர் தனது கைக்கடிகாரத்தை வெளியே எடுத்து, அதைத் திறந்து, அதன் முட்கள் நகர்வதைக் கவனிக்க விரும்புபவரைப் போல நீண்ட நேரம் உற்றுப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். அவருடைய முகபாவம் லாப்தேவுக்கு வித்தியாசமாகத் தோன்றியது.
இரவு உணவுக்கான அழைப்பு வந்தது. லாப்தேவ் சாப்பாட்டு அறைக்குச் சென்றான். ஆனால் ஃபியோதர் படிப்பறையிலேயே தங்கிவிட்டார்.
இரவு உணவின்போது எந்த விவாதமும் நடைபெறவில்லை. அதற்குப் பதிலாக, யார்ட்செவ் ஒரு விரிவுரையாளர் பேசுவதைப் போலப் பேசத் தொடங்கினார்.
“காலநிலை, ஆற்றல், விருப்பு வெறுப்புகள், வயது ஆகியவற்றில் மனிதர்களுக்கிடையே வேறுபாடுகள் இருப்பதால், சமத்துவம் என்பது நடைமுறையில் சாத்தியமற்றது. ஆனால், ஒரு பண்பட்ட மனிதர் இந்த ஏற்றத்தாழ்வுகளால் தீமைகள் ஏற்படாமல் பார்த்துக்கொள்ள முடியும். சதுப்பு நிலங்களையும் கரடிகளையும் மனிதன் எப்படித் தனது கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவந்தானோ, அதுபோல இதையும் செய்ய முடியும்.
ஒரு விஞ்ஞானி பூனை, எலி, வல்லூறு வகையைச் சேர்ந்த ஒரு சிறிய பறவை, சிட்டுக்குருவி ஆகிய நான்கையும் ஒரே தட்டில் உணவு உண்ணப் பழக்குவித்ததாக நாம் கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம். அதேபோல, கல்வியும் மனிதர்களிடையே ஒற்றுமையை ஏற்படுத்தும் என்று நம்புகிறோம்.
வாழ்க்கை எப்போதும் முன்னோக்கிச் சென்றுகொண்டிருக்கிறது. நாகரிகம் மிகப் பெரிய முன்னேற்றத்தை அடைந்து வருகிறது. தொழிற்சாலைத் தொழிலாளர்களின் இன்றைய நிலைமைகூட, உதாரணமாக, எதிர்காலத்தில்…”
“…நாய்களின் நிலைக்குச் சமமாக மாறிவிடும்.”
“அது நடப்பதற்கு இன்னும் நீண்ட காலம் ஆகும்” என்று கோஸ்த்யா லேசாகச் சிரித்துக்கொண்டே கூறினான்.
“ரோத்ஸ்சைல்ட் தனது தங்கம் நிரம்பிய கருவூலங்களெல்லாம் அர்த்தமற்றவை என்று கருதும் நிலை வருவதற்கு இன்னும் மிக மிக நீண்ட காலம் ஆகும். அதுவரை ஏழைத் தொழிலாளி முதுகை வளைத்து உழைத்துப் பட்டினி கிடக்க வேண்டியதுதான். இல்லை, ஐயா! அப்படியெல்லாம் இருக்க முடியாது. நாம் காத்திருக்கக் கூடாது; போராட வேண்டும்.
ஒரு பூனை, எலியுடன் ஒரே தட்டில் உணவு உண்கிறது என்பதற்காக, தான் செய்த தவறுகளை அந்தப் பூனை உணர்ந்துவிட்டது என்று நினைக்கிறீர்களா? அப்படியெல்லாம் இல்லை. அவ்வாறு செய்யும்படி அது கட்டாயப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது.”
“ஃபியோதரும் நானும் பணக்காரர்கள். எங்கள் தந்தை ஒரு முதலாளி; கோடீஸ்வரர். அதனால் மக்கள் எங்களை எதிர்த்துப் போராட வேண்டும் என்கிறீர்களா?” என்று லாப்தேவ் தனது நெற்றியைத் தேய்த்துக்கொண்டே கேட்டான்.
“என்னை எதிர்த்துப் போராட வேண்டும் என்பதை என்னால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை! ஆம், நான் பணக்காரன்தான். ஆனால் அந்தச் செல்வத்தால் நான் என்ன பெற்றுவிட்டேன்? அந்த அதிகாரத்தால் எனக்கு என்ன பயன் கிடைத்தது? உங்களைவிட நான் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறேனா?
என்னுடைய குழந்தைப் பருவம் உண்மையிலேயே அடிமைத்தனமாக இருந்தது. என்னிடம் பணம் இருந்தும், சவுக்கடியிலிருந்து என்னைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள முடியவில்லை. நினா நோய்வாய்ப்பட்டு இறக்கும் தருவாயில் இருந்தபோதுகூட என்னுடைய பணம் அவளுக்கு உதவவில்லை.
என்னை யாராவது நேசிக்கவில்லை என்றால், அதற்காக நான் கோடிக்கணக்கில் பணம் செலவழித்தாலும் அவர்களைக் கட்டாயப்படுத்தி என்னை நேசிக்கச் செய்ய முடியுமா?”
“ஆனால், உங்களால் நிறைய நன்மைகளைச் செய்ய முடியும்” என்றார் கிஷ்.
“அதெல்லாம் வெறும் பேச்சு! நேற்று ஒரு கணிதவியலாளருக்கு வேலை கிடைக்க உதவுமாறு என்னிடம் கேட்டீர்கள். நம்புங்கள், அவருக்கு உங்களால் எவ்வளவு குறைவாக உதவ முடியுமோ, அவ்வளவுதான் என்னாலும் உதவ முடியும்.
நான் அவருக்குப் பணம் கொடுக்க முடியும், உண்மைதான். ஆனால், அவர் விரும்புவது அதுவல்ல.
ஒருமுறை வறுமையில் வாடிக்கொண்டிருந்த ஒரு வயலின் கலைஞருக்கு வேலை கிடைக்க உதவுமாறு ஒரு புகழ்பெற்ற இசைக் கலைஞரிடம் கேட்டேன். அதற்கு அவர், ‘நீங்கள் ஓர் இசைக் கலைஞராக இருந்திருந்தால், என்னிடம் இப்படியொரு உதவியைக் கேட்டிருக்கவே மாட்டீர்கள்’ என்று பதிலளித்தார்.
அதனால் என்னால்…”
“உங்களிடமும் அதையேதான் நான் சொல்ல முடியும். நீங்கள் எப்போதாவது ஒரு பணக்காரரின் வாழ்க்கைச் சூழலில் வாழ்ந்திருந்தால், இவ்வளவு தன்னம்பிக்கையுடன் உதவி கேட்டு என்னிடம் வந்திருக்க மாட்டீர்கள்.”
“இந்த ஒப்பீடு எனக்குச் சிறிதும் புரியவில்லை” என்று யூலியா செர்கேயெவ்னா கூறினாள். அவளுடைய முகம் வெட்கத்தால் சிவந்தது. “அந்தப் புகழ்பெற்ற இசைக் கலைஞருக்கும் இதற்கும் என்ன சம்பந்தம்?”
அவளுடைய முகம் வெறுப்பால் துடித்தது. அந்த உணர்வு மற்றவர்களுக்குத் தெரியாமல் மறைப்பதற்காக அவள் விரைவாகக் கண்களைக் கீழே தாழ்த்திக்கொண்டாள். ஆனால் அவளுடைய கணவரும், சாப்பாட்டு மேசையில் அமர்ந்திருந்த வேறு யாரும் அந்த முகபாவத்தைக் கவனிக்கத் தவறவில்லை.
“அந்தப் புகழ்பெற்ற இசைக் கலைஞருக்கும் இதற்கும் என்ன சம்பந்தம்?” என்று அவள் மீண்டும் தாழ்ந்த குரலில் கேட்டாள். “ஏழை ஒருவருக்கு உதவுவது உலகத்திலேயே மிகவும் எளிதான காரியம்.”
அங்கே மௌனம் நிலவியது. பியோத்திர் காட்டுக்கோழி இறைச்சியைப் பரிமாறினான். ஆனால் யாரும் சாலட்டைத் தவிர வேறு எதையும் தொடவில்லை.
லாப்தேவ் தான் பேசியதையே ஏற்கெனவே மறந்துவிட்டான். உண்மையில், அதைப் பற்றி அவனுக்குக் கவலையும் இல்லை. அவன் பேசிய வார்த்தைகள் அவளுக்கு வெறுப்பை ஏற்படுத்தவில்லை; அவன் பேசியதே அவளுக்கு வெறுப்பாக இருந்தது என்பதை அவன் அறிந்திருந்தான்.
இரவு உணவுக்குப் பிறகு அவன் படிப்பறைக்குச் சென்று அமர்ந்தான். வரவேற்பறையில் நடக்கும் உரையாடல்களைக் கூர்ந்து கவனித்தபடி, இதயம் வேகமாகத் துடிக்க, மேலும் ஏதாவது அவமானம் ஏற்படுமோ என்று காத்திருந்தான்.
மீண்டும் அவர்கள் விவாதத்தில் ஈடுபட்டார்கள். பிறகு யார்ட்செவ் பியானோவின் முன் அமர்ந்து ஓர் உணர்ச்சிகரமான பாடலைப் பாடினார். அவர் பல திறமைகள் கொண்டவர். பாடவும் முடியும்; பியானோ வாசிக்கவும் முடியும். ஏன், சில கைவித்தைகளைக்கூடச் செய்து காட்டுவார்.
“உங்களைப் பற்றித் தெரியாது, அன்பர்களே! ஆனால் எனக்கு வீட்டிலேயே இருக்க விருப்பமில்லை” என்று யூலியா அறிவித்தாள். “நாம் எங்காவது வெளியே செல்லலாம்.”
நகரத்திற்கு வெளியே சிறிது தூரம் வாகனத்தில் சுற்றிவரலாம் என்று அவர்கள் முடிவு செய்தார்கள். மேலும்…
கிஷ், ஒரு ட்ரொய்கா வண்டியை வாடகைக்கு ஏற்பாடு செய்வதற்காக மெர்ச்சன்ட்ஸ் கிளப்புக்கு அனுப்பப்பட்டார். நகரத்திற்கு வெளியே சுற்றிப் போகும் பழக்கம் லாப்தேவுக்கு இல்லாததாலும், அவருடைய சகோதரர் அவருடன் இருந்ததாலும், அவரைத் தங்களுடன் வருமாறு அவர்கள் அழைக்கவில்லை. ஆனால், தங்களுக்கு அவர் சுவாரசியமற்றவர் என்றும், உற்சாகமான இளைஞர்கள் நிறைந்த அந்தக் கூட்டத்தில் அவருக்கு இடமில்லை என்றும் கருதுவதால்தான் தன்னை அழைக்கவில்லை என்று லாப்தேவ் எடுத்துக்கொண்டார். அந்த எண்ணம் அவருக்கு மிகுந்த வேதனையை அளித்தது; அழுதுவிடலாம் போலிருந்தது.
தன்னை ஒரு சுவாரசியமற்ற, மந்தமான மனிதராகவும், பணப்பை போன்ற கணவனாகவும் அவர்கள் நடத்துவதும், தன்னைப் புறக்கணிப்பதும் அவருக்கு ஒருவிதத்தில் மகிழ்ச்சியையே அளித்தன. அதைவிட மோசமாக ஏதாவது நடந்தாலும் பரவாயில்லை என்று அவர் நினைத்தார். தன் மனைவி தனக்குத் துரோகம் செய்தால், அன்றிரவே தன் நெருங்கிய நண்பனுடன் ஓடிப்போய், பின்னர் வெறுப்பு நிறைந்த கண்களுடன் தன்னிடம் அதை ஒப்புக்கொண்டால், அதுவும் நல்லதுதான் என்று எண்ணினார்.
அவளுடைய மாணவ நண்பர்கள், நடிகர்கள், பாடகர்கள், யார்ட்செவ், ஏன் தெருவில் போகிற வழிப்போக்கர்களைக்கூட அவர் பொறாமைப்பட்டார். அவள் தனக்குத் துரோகம் செய்ய வேண்டும் என்று அவர் எவ்வளவு ஏங்கினார்! அப்படி யாரோ ஒருவனுடன் அவளைப் பிடித்துவிட்டு, பிறகு விஷம் குடித்து இந்தக் கொடுங்கனவுக்கு ஒரு முடிவு கட்டிவிட வேண்டும் என்று அவர் விரும்பினார்.
ஃபியோதர் சத்தமாகத் தேநீர் உறிஞ்சிக் குடித்துக்கொண்டிருந்தார். கடைசியில் அவரும் புறப்பட எழுந்தார்.
“அந்த வயதானவருக்குப் பார்வை மங்கிக்கொண்டிருக்கிறது என்று நினைக்கிறேன். அவருக்குக் கண்பார்வை குறைந்து வருகிறது” என்று கோட்டை அணிந்துகொண்டே சொன்னார்.
லாப்தேவும் கோட்டை அணிந்துகொண்டு வெளியே சென்றார். தன் சகோதரருடன் ஸ்ட்ராஸ்ட்னோய் புல்வார்டு வரை நடந்துசென்றுவிட்டு, அங்கிருந்து ஒரு குதிரை வண்டியில் யார் உணவகத்திற்குச் சென்றார்.
“இதைத்தான் இல்லற இன்பம் என்று சொல்கிறார்களோ!” என்று தன்னைத்தானே கேலி செய்துகொண்டார். “காதலாமே, காதல்!”
பொறாமையினாலோ, வேறு எதனாலோ அவருக்குத் தெரியவில்லை; அவருடைய பற்கள் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தன. உணவகத்தை அடைந்ததும், அங்கிருந்தவர்களிடையே அவர் அலைந்து திரிந்தார்…
அங்கிருந்த மேசைகளுக்கு அருகில் அமர்ந்து, அரங்கத்தில் பாடகரின் பாடலைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான். தற்செயலாகத் தன் மனைவியையும் அவளுடைய தோழிகளையும் சந்திக்க நேர்ந்தால், அவர்களிடம் என்ன சொல்வது என்று யோசித்துக்கொண்டிருந்தான். அவர்களைச் சந்திக்க நேர்ந்தால், தான் பரிதாபமாகவும் முட்டாள்தனமாகவும் சிரிப்பதைத் தவிர வேறு எதுவும் செய்ய முடியாது என்பதும், தான் எதற்காக அங்கே வந்திருக்கிறான் என்பது எல்லோருக்கும் தெரிந்துவிடும் என்பதும் அவனுக்கு முன்கூட்டியே தெரிந்திருந்தது.
அங்கிருந்த பிரகாசமான விளக்குகளாலும், உரத்த இசையாலும், முகப்பவுடரின் வாசனையாலும், பெண்கள் தன்னை உற்றுப் பார்த்த விதத்தாலும் அவனுக்குத் தலைசுற்றியது. வாசலிலேயே நின்றுகொண்டு, தனித்தனி அறைகளுக்குள் என்ன நடக்கிறது என்பதைப் பார்க்கவும் கேட்கவும் முயன்றான். அவனும் அந்தப் பாடகரும் அந்தப் பெண்களும் சேர்ந்து ஏதோ இழிவான, கேவலமான விளையாட்டில் ஈடுபட்டிருப்பதைப் போன்ற உணர்வு அவனுக்கு ஏற்பட்டது.
சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, அவன் ஸ்ட்ரெல்னாவுக்குச் சென்றான். அங்கேயும் அவனுடைய மனைவி இல்லை. திரும்பி வரும் வழியில், மீண்டும் யார் உணவகத்தை நெருங்கிக்கொண்டிருந்தபோதுதான், சத்தமிட்டுக்கொண்டு ஒரு ட்ரொய்கா வண்டி அவனை முந்திச் சென்றது. குடிபோதையில் இருந்த வண்டியோட்டியின் வெறித்தனமான கூச்சல்களுக்கு இடையே, யார்ட்செவ்வின் உரத்த குரலில் எழுந்த “ஹோ! ஹோ!” என்ற சத்தத்தையும் அவன் கேட்டான்.
கடைசியாக அவன் வீட்டை அடைந்தபோது மணி கிட்டத்தட்ட நான்கு. யூலியா செர்கேயெவ்னா ஏற்கெனவே படுக்கையில் இருந்தாள். அவள் தூங்கவில்லை என்பதை அறிந்த அவன், அவளருகில் சென்று கோபத்துடன் சொன்னான்:
“உன்னுடைய வெறுப்பையும், அருவருப்பையும் என்னால் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. ஆனால் அந்நியர்கள் முன்னிலையில் என்னை அவமானப்படுத்தாமல் இருந்திருக்கலாம் அல்லவா?”
அவள் படுக்கையில் எழுந்து உட்கார்ந்து, கால்களைக் கீழே இறக்கினாள். விளக்கின் மங்கலான வெளிச்சத்தில் அவளுடைய கண்கள் பெரிதாகவும் கருமையாகவும் தெரிந்தன.
“என்னை மன்னித்துவிடுங்கள்” என்றாள் அவள்.
அவன் எதுவும் பேசாமல் நின்றான். உணர்ச்சிவசப்பட்டிருந்ததால் அவனால் எதுவும் சொல்ல முடியவில்லை. அவளும் அவன் முன்னால் குற்றவுணர்ச்சியுடன் அமர்ந்தபடி நடுங்கிக்கொண்டிருந்தாள்.
“இது ஒரு கொடுமையான வேதனை. என்னால் இதைத் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை!” என்று தலையைப் பிடித்துக்கொண்டான்.
“எனக்குப் பைத்தியமே பிடித்துவிடும் என்று நினைக்கிறேன்!”
“எனக்கு மட்டும் இது எளிதான காரியம் என்று நினைக்கிறீர்களா?” என்று அவள் அழுதபடியே கேட்டாள். “நான் எப்படி வேதனைப்படுகிறேன் என்பது கடவுளுக்கு மட்டுமே தெரியும்.”
“நீ ஆறு மாதங்களாக என் மனைவியாக இருக்கிறாய். ஆனாலும் உன் இதயத்தில் என்மீது அன்பின் சிறு பொறிகூட இல்லை. அதன் சிறு வெளிச்சம்கூடத் தெரியவில்லை. ஏன் என்னைத் திருமணம் செய்துகொண்டாய்?” என்று லப்தேவ் விரக்தியுடன் தொடர்ந்து கேட்டான். “ஏன்? எந்தப் பிசாசு உன்னை என் கரங்களில் கொண்டுவந்து சேர்த்தது? நீ எதை எதிர்பார்த்தாய்? உனக்கு என்ன வேண்டும்?” அவன் தன்னைக் கொன்றுவிடுவானோ என்ற அச்சத்தில் இருப்பவளைப் போல, அவள் அவனைத் திகிலுடன் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
“உனக்கு என் மீது அக்கறை இருந்ததா? என்னைக் காதலித்தாயா?” என்று மூச்சிரைக்கக் கேட்டான். “இல்லை! அப்படியானால் வேறு என்ன? என்ன? சொல்!” என்று கூச்சலிட்டான். “அந்தச் சபிக்கப்பட்ட பணம்தான் காரணம்! அந்தச் சபிக்கப்பட்ட பணம்!”
“கடவுள் மீது ஆணையாக, அதற்காக நான் உங்களைத் திருமணம் செய்துகொள்ளவில்லை!” என்று அவள் உரக்கக் கூறியபடி சிலுவைக் குறியிட்டாள். அவனுடைய அவமானப்படுத்தும் பேச்சால் மனம் புண்பட்டு அவள் பின்னால் நகர்ந்தாள். அப்போதுதான் முதன்முறையாக அவள் அழுவதை அவன் கேட்டான்.
“கடவுள் மீது ஆணையாக, அப்படியெல்லாம் இல்லை!” என்று மீண்டும் கூறினாள். “உங்கள் பணத்தைப் பற்றி நான் நினைக்கவே இல்லை. எனக்கு அது வேண்டவும் இல்லை. உங்களைத் திருமணம் செய்ய மறுத்தால், நான் தவறு செய்கிறேன் என்றுதான் நினைத்தேன். நம் இருவருடைய வாழ்க்கையையும் — உங்களுடையதையும் என்னுடையதையும் — சீரழித்துவிடுவேனோ என்று பயந்தேன். இப்போது அந்தத் தவறுக்கான தண்டனையை அனுபவித்துக்கொண்டிருக்கிறேன். என்னால் இதைத் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை!”
அவள் மனம் வெதும்பி அழுதாள். அவள் எந்த அளவுக்குத் துன்பப்படுகிறாள் என்பதை அவன் உணர்ந்துகொண்டான். என்ன சொல்வதென்று தெரியாமல், அவள் முன்னால் மண்டியிட்டான்.
“அழாதே, அழாதே” என்று முணுமுணுத்தான். “நான் உன்னைப் பைத்தியக்காரத்தனமாக நேசிப்பதால்தான் உன்னை அவமதித்துப் பேசிவிட்டேன்.”
திடீரென்று அவளுடைய பாதத்தை முத்தமிட்டு, உணர்ச்சிப் பெருக்குடன் அவளைக் கட்டித் தழுவினான்.
“உன் இதயத்தில் அன்பின் ஒரு சிறு பொறி இருந்தால் போதும். அதைத்தான் நான் கேட்கிறேன்!” என்று முணுமுணுத்தான். “தயவுசெய்து என்னிடம் பொய் சொல்! பொய்யாவது சொல்! அது ஒரு தவறு என்று சொல்லாதே!”
ஆனால் அவள் தொடர்ந்து அழுதுகொண்டிருந்தாள். அவன் அவளைப் பார்த்தபோது, அவள்…
அவன் கொடுத்த முத்தங்களையும் அணைப்புகளையும், தான் செய்த தவறுக்கான தண்டனையாகவே அவள் பொறுத்துக்கொண்டிருக்கிறாள் என்பதை அவன் உணர்ந்தான். அவன் முத்தமிட்டிருந்த தன் பாதத்தை அவனிடமிருந்து விலக்கி, ஒரு பறவை தன் சிறகுக்குள் காலை மடக்கி வைத்துக்கொள்வதைப் போலத் தனக்குக் கீழே மடக்கிக்கொண்டாள். திடீரென்று அவள்மீது அவனுக்குப் பரிதாபம் ஏற்பட்டது.
அவள் படுத்துக்கொண்டு போர்வையைத் தலைவரை இழுத்துப் போர்த்திக்கொண்டாள். அவனும் ஆடைகளைக் களைந்துவிட்டு அவளருகில் படுத்துக்கொண்டான்.
மறுநாள் காலையில் அவர்கள் இருவருமே ஒருவரையொருவர் எதிர்கொள்ளத் தயங்கினர். என்ன பேசுவது என்றும் தெரியவில்லை. அவன் முத்தமிட்டிருந்த பாதத்தைத் தரையில் ஊன்றும்போது, அவள் முன்பைவிடச் சற்றுக் குறைவான அழுத்தத்துடனேயே நடப்பதாகக்கூட அவனுக்குத் தோன்றியது.
மதிய உணவுக்கு முன்பாக, விடைபெற்றுச் செல்வதற்காக பனௌரோவ் வந்தார். யூலியாவுக்குத் திடீரென்று தன்னுடைய சொந்த ஊருக்குச் செல்ல வேண்டும் என்ற ஏக்கம் ஏற்பட்டது. இந்தச் சங்கடமான சூழ்நிலையிலிருந்தும், தான் ஏதோ தவறு செய்துவிட்டோம் என்ற இடைவிடாத குற்றவுணர்விலிருந்தும் தப்பித்துச் செல்ல முடிந்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும் என்று அவள் நினைத்தாள்.
மதிய உணவின்போது, அவள் பனௌரோவுடன் புறப்பட்டுச் சென்று, தன் தந்தையுடன் இரண்டு அல்லது மூன்று வாரங்கள் தங்கியிருக்கலாம் என்று முடிவு செய்யப்பட்டது.