அவன் ஒரு ஓவியன். வார்த்தைகளால் சொல்ல முடியாததை எல்லாம் வண்ணங்களால் சொல்பவன். சிரிப்பை, அழுகையை, கோபத்தை, ஏக்கத்தை எல்லாம் தூரிகையில் ஏற்றி வாழ்பவன். அவனுக்கு வண்ணங்கள்தான் மொழி, கேன்வாஸ்தான் உலகம்.
ஒருநாள் அவன் மனம் முழுவதும் குழம்பிப் போனது. மகிழ்ச்சி, கோபம், பயம், ஏக்கம், அன்பு, வெறுப்பு என எல்லா உணர்வுகளும் ஒரே நேரத்தில் மோதிக்கொண்டன. எதை முதலில் வரைய வேண்டும், எதை விட வேண்டும் என்று தெரியவில்லை. மனம் ஒரு பெரும் இரைச்சலாக மாறியது. வெளியே சொல்ல முடியாத வலி உள்ளே அழுத்தியது.
அன்று இரவு முழுவதும் தூங்காமல் வரைந்தான். ஒரு முகத்துக்குள் இன்னொரு முகம், அதற்குள் இன்னொரு கண், அந்தக் கண்ணில் வழியும் கண்ணீர் என வண்ணங்கள் தாறுமாறாகப் பரவின. சிவப்பு கோபத்தைச் சொன்னது, நீலம் துக்கத்தைச் சொன்னது, மஞ்சள் நம்பிக்கையைச் சொன்னது, பச்சை அமைதியைத் தேடியது.
காலையில் ஓவியத்தைப் பார்த்தான். அது குழப்பமாக இல்லை. அது அவனேதான். மனித மனம் ஒரு நிறமல்ல, பல நிறங்களின் கலவை என்பதை அந்த ஓவியம் உரக்கச் சொன்னது. ஒவ்வொரு கண்ணும் ஒரு கதையைச் சொன்னது. ஒவ்வொரு முகமும் ஒரு உண்மையைச் சொன்னது.
அன்று முதல் அவன் தன் உணர்வுகளை ஒளிக்காமல் வரையத் தொடங்கினான். அதுவே அவன் வாழ்வின் மிக அழகான ஓவியமாக மாறியது. அந்த ஓவியத்தைப் பார்த்த ஒவ்வொருவரும் தங்களையே அதில் கண்டார்கள்.
சென்னை