காய்கறிக் கடையின் வாசலில் அந்த ஒற்றை விளக்கு மஞ்சள் நிறத்தில் தத்தளித்துக்கொண்டிருந்தது.
“கிலோ இருநூறு ரூபாய்க்கு மேலே போகுது… மூட்டையே காலியாகப் போகுது!” என்ற வியாபாரியின் குரல், சந்தையின் இரைச்சலையெல்லாம் கிழித்துக்கொண்டு காலனி பெண்களின் காதுகளில் அறைந்தது.
கமலாக்காவின் விரிந்த கண்கள் அதிர்ச்சியில் திகைத்து நிற்க, மாலதியின் முகம் விரக்தியில் ரத்த நாளங்கள் வெடிக்கும் அளவுக்குச் சிவந்துபோனது.
“வெங்காயம் வெட்டும்போது வர்ற கண்ணீரை விட, இப்போ கேட்குற விலையில நெஞ்சே வெடிச்சிடும் போல இருக்கேடி…” கமலாக்காவின் உதடுகள் நடுங்கின.
“ஆமாம்க்கா… சாம்பாரில் இனி வெங்காய வாசனையைத் தேடத்தான் வேணும். ஆளுக்கு ரெண்டே ரெண்டு உருண்டையாவது மிஞ்சுமா?” எனப் பின்னால் நின்ற மீனாட்சி கூட்டத்திற்குள் தலையை நீட்டினாள்.
காலிப் பைகளைத் தங்களின் நெஞ்சோடு இறுக்கிக்கொண்டு, அவர்கள் ஒருவரையொருவர் முண்டியடித்துக்கொண்டு நின்ற காட்சி, ஒரே உடலின் பல முகங்கள் தவிப்பது போலத் தெரிந்தது. அன்றைய இரவுச் சமையலின் மிச்ச சொச்ச ருசிக்காகவும், சமையலறை பட்ஜெட்டின் சுருங்கிப்போன கௌரவத்திற்காகவும் அந்தப் பெண்களின் கண்கள் ஒன்றோடொன்று பின்னிக் கிடந்தன.