சென்னையில் ஒரு கண்காட்சிக்குப் போயிருந்தேன். நண்பன் வற்புறுத்தி அழைத்துப் போனான்.
சுவரில் ஒரு படம். சிவப்புப் பின்னணி. அதில் ஐந்தாறு முகங்கள் ஒன்றோடொன்று ஒட்டிக்கொண்டிருந்தன. எல்லாவற்றுக்கும் கண்கள் மட்டும் பெரிதாக இருந்தன. ஒரு முகம் அழுதுகொண்டிருந்தது. இன்னொரு முகம் பார்த்துக்கொண்டிருந்தது.
நண்பன் கேட்டான், “என்ன புரியுது?”
“ஒண்ணும் புரியலை” என்றேன்.
வீட்டுக்கு வந்த பிறகும் அந்தப் படம் ஞாபகத்தில் இருந்தது. அன்று இரவு சாப்பாட்டு மேசையில் எல்லோரும் இருந்தோம். அம்மா, மனைவி, பிள்ளைகள். யாரும் யாரையும் பார்க்கவில்லை. எல்லோரும் தங்கள் தட்டையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.
அப்போது தோன்றியது. அந்தப் படத்தில் இருந்த முகங்கள் அந்நியர்கள் இல்லை. நாம்தான்.
நாம் எல்லோரும் ஒரே வீட்டில், ஒரே சுவருக்குள், தனித்தனியாக இருக்கிறோம். ஒருவர் கண்ணீரை இன்னொருவர் பார்ப்பதில்லை. பார்த்தாலும் கேட்பதில்லை.
நண்பனுக்குப் போன் செய்து சொன்னேன், “படம் புரிஞ்சிடுச்சு.”
அவன் சிரித்தான், “அதுக்கு எதுக்கு கண்காட்சிக்குப் போகணும்? வீட்டையே பார்த்தா போதுமே.”