“கடையைக் காலி பண்ண மூணு நாள் தான் டைம்!”
கடை உரிமையாளரின் மிரட்டல், அரசலூர் பெருமாள் கோவில் மண்டபத்தில் தியானத்திலிருந்த கந்தனின் நெஞ்சில் இடியாய் இறங்கியது.
கண்விழித்தபோது, புயல் காற்றில் அணையப் பார்த்த கருவறை அகல் விளக்கைத் தன் நெஞ்சோடு அணைத்து, நடுங்கும் கைகளால் காத்து நின்றார் முதிய பட்டர். அந்த வைராக்கியப் பார்வை கந்தனுக்குள் மின்னலாய் ஒளிர்ந்தது.
விரைந்து கடைக்கு ஓடினான். தூரிகை அசைந்தது. வண்ணக் குழம்புகளால், ஒரு கையில் அணையாத சுடரையும், மறுகையில் தூரிகையையும் ஏந்திய தத்துவப் பார்வையுள்ள மனிதனை நவீனப் பாணியில் தீட்டி முடித்தான்.
மறுநாள் காலை ஆட்களோடு வந்த உரிமையாளர், வாசலிலிருந்த அந்த ஓவியத்தைப் பார்த்து அப்படியே உறைந்து நின்றார்.
“கந்தா! என் அப்பாவும் சாகுற வரைக்கும் இருட்டுக்கு அஞ்சாம இப்படித்தான் விளக்கைப் பிடிச்சுட்டு நிப்பார். கடையைக் காலி பண்ணாதே… இந்த ஓவியத்தை எனக்குத் தந்துடு. உன் ரெண்டு வருஷ வாடகையையும் தள்ளுபடி செய்கிறேன்!”
கந்தனின் கையில் இருந்த தூரிகை, அணையாத சுடராய் நிமிர்ந்தது.