அன்டன் செகாவ்/ஒரு கலகம்

தன் படிப்பை இப்போதுதான் முடித்திருந்த இளம் பெண் மாஷென்கா பாவ்லெட்ஸ்கி, குஷ்கின் குடும்பத்தினருடன் தங்கி, அவர்களுடைய குழந்தைகளுக்குத் தனிப்பாடம் சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள். ஒருநாள் வெளியே சென்றுவிட்டு வீட்டுக்குத் திரும்பியபோது, அங்கே பெரும் பரபரப்பு நிலவுவதைக் கண்டாள். கதவைத் திறந்துவிட்ட வாயிற்காவலன் மிகைலோ, பதற்றத்துடன் முகம் சிவந்து காணப்பட்டான்.
மாடியிலிருந்து உரத்த குரல்கள் கேட்டன.
‘அம்மையாருக்கு ஏதாவது நரம்புத் தளர்ச்சி ஏற்பட்டிருக்க வேண்டும். அல்லது கணவருடன் சண்டை போட்டிருக்க வேண்டும்’ என்று மாஷென்கா நினைத்துக்கொண்டாள்.
கூடத்திலும் நடைபாதையிலும் வேலைக்காரப் பெண்களைச் சந்தித்தாள். அவர்களில் ஒருத்தி அழுதுகொண்டிருந்தாள்.
அப்போது வீட்டின் உரிமையாளரான நிகோலாய் செர்கீச்சைத் தன் அறையிலிருந்து வேகமாக வெளியே ஓடிவருவதைப் பார்த்தாள். வயதானவராக இல்லாவிட்டாலும், தளர்ந்த முகமும் வழுக்கைத் தலையும் கொண்ட சிறிய உருவம் அவர். முகம் சிவந்திருந்தது. உடல் முழுவதும் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தார். மாஷென்காவைக் கவனிக்காமலேயே அவளைக் கடந்து சென்று, கைகளை உயர்த்தியபடி,
“ஓ! எவ்வளவு கொடுமையான விஷயம்! எவ்வளவு நாகரிகமற்ற செயல்! எவ்வளவு முட்டாள்தனம்! எவ்வளவு காட்டுமிராண்டித்தனம்! அருவருப்பானது!” என்று கூச்சலிட்டார்.
மாஷென்கா தன் அறைக்குள் சென்றாள். அப்போதுதான் வாழ்க்கையில் முதல்முறையாக, பணக்காரர்களின் தயவில் வாழ்ந்து, அவர்களுடைய உணவை உண்டு, தங்கள் மனதில் இருப்பதை வெளிப்படையாகச் சொல்ல முடியாமல் தவிக்கும் சார்ந்திருக்கும் நிலையில் உள்ளவர்களுக்கு ஏற்படும் அந்தத் துயரமான உணர்வை முழுமையாக அனுபவித்தாள்.
அவளுடைய அறையில் சோதனை நடந்துகொண்டிருந்தது.
வீட்டின் தலைவியான ஃபியோதோஸ்யா வாசில்யெவ்னா, பருத்த உடலும் அகன்ற தோள்களும் கொண்ட, நாகரிகமற்ற தோற்றமுடைய பெண். அடர்த்தியான கருப்புப் புருவங்கள், மெல்லிய மீசை, சிவந்த கைகள். முகத்திலும் நடத்தையிலும் படிப்பறிவில்லாத ஒரு சாதாரண சமையல்காரியைப் போலவே இருந்தாள்.
தலையில் அணியும் தொப்பியைக்கூட அணியாமல், மேசையின் அருகில் நின்றுகொண்டு, மாஷென்காவின் கைவினைப் பொருட்கள் வைக்கும் பையிலிருந்து எடுத்த கம்பளி உருண்டைகள், துணித் துண்டுகள், காகிதத் துண்டுகள் ஆகியவற்றை மீண்டும் அதற்குள் போட்டுக்கொண்டிருந்தாள்.
மாஷென்கா திடீரென்று உள்ளே வந்தது அவளுக்கு எதிர்பாராததாக இருந்திருக்க வேண்டும். அந்தப் பெண்ணின் வெளிறிய, திகைத்த முகத்தைப் பார்த்ததும் அவள் சற்றுத் தடுமாறி,
“மன்னிக்க வேண்டும். நான்… நான் தெரியாமல் அதைக் கவிழ்த்துவிட்டேன். என் கைச்சட்டை அதில் மாட்டிக்கொண்டது…” என்று முணுமுணுத்தாள்.
மேலும் ஏதோ சொல்லிக்கொண்டே, தன் நீண்ட பாவாடையைச் சரசரவென்று இழுத்தபடி வெளியே சென்றாள்.
மாஷென்கா தன் அறையை வியப்புடன் சுற்றிப் பார்த்தாள். என்ன நடந்திருக்கிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடியாமல் தோள்களைக் குலுக்கிக்கொண்டாள். அதிர்ச்சியில் அவளுடைய உடல் குளிர்ந்து நடுங்கியது.
ஃபியோதோஸ்யா வாசில்யெவ்னா அவளுடைய கைவினைப் பையில் எதைத் தேடினாள்?
அவள் சொன்னதுபோல, உண்மையிலேயே கைச்சட்டை மாட்டி, பொருட்களைக் கவிழ்த்துவிட்டிருந்தால், நிகோலாய் செர்கீச் ஏன் அவளுடைய அறையிலிருந்து இவ்வளவு பதற்றத்துடனும் சிவந்த முகத்துடனும் வெளியேற வேண்டும்?
மேசையின் ஒரு இழுப்பறை சற்றுத் திறந்திருந்தது. பத்து கோபெக் நாணயங்களையும் பழைய அஞ்சல் தலைகளையும் சேமித்து வைக்கும் சிறிய பணப்பெட்டி திறக்கப்பட்டிருந்தது. அதைத் திறந்தவர்கள் மீண்டும் பூட்டத் தெரியாமல் பூட்டின் மீது கீறல்களை ஏற்படுத்தியிருந்தார்கள்.
புத்தகங்கள் வைக்கப்பட்டிருந்த அலமாரி, மேசையிலிருந்த பொருட்கள், படுக்கை என எல்லாவற்றிலும் சோதனை நடந்ததற்கான அடையாளங்கள் புதிதாகத் தெரிந்தன.
அவளுடைய துணி வைக்கும் கூடையும் அதற்கு விதிவிலக்கல்ல. துணிகள் கவனமாக மடித்து வைக்கப்பட்டிருந்தன. ஆனால், அவள் வெளியே செல்லும்போது எந்த வரிசையில் வைத்திருந்தாளோ அந்த வரிசையில் அவை இல்லை.
ஆக, சோதனை மிகத் தீவிரமாகவும் முழுமையாகவும் நடந்திருக்கிறது.
ஆனால் எதற்காக? ஏன்? என்ன நடந்தது?
பதற்றத்துடன் நின்ற வாயிற்காவலன், வீட்டில் நிலவிய பரபரப்பு, இன்னும் அழுதுகொண்டிருந்த வேலைக்காரப் பெண் ஆகியவற்றை மாஷென்கா நினைத்துப் பார்த்தாள். அவளுடைய அறையில் நடந்த சோதனைக்கும் இவற்றுக்கும் ஏதாவது தொடர்பு இருக்குமோ? ஏதோ பயங்கரமான விஷயத்தில் தானும் சிக்கிக்கொண்டிருக்கிறோமோ?
மாஷென்காவின் முகம் வெளிறியது. உடல் முழுவதும் குளிர்ந்துபோனது. துணி வைக்கும் கூடையின் மீது அமர்ந்தாள்.
ஒரு வேலைக்காரப் பெண் அறைக்குள் வந்தாள்.
“லிசா, என்னுடைய அறையில் ஏன் இப்படிப் பொருட்களையெல்லாம் கலைத்துப் போட்டிருக்கிறார்கள் என்று உனக்குத் தெரியுமா?” என்று மாஷென்கா கேட்டாள்.
“அம்மையாருடைய இரண்டாயிரம் ரூபிள் மதிப்புள்ள ப்ரூச் காணாமல் போய்விட்டதாம்” என்றாள் லிசா.
“சரி, அதற்காக என்னுடைய அறையில் ஏன் சோதனை செய்தார்கள்?”
“எல்லோருடைய அறையிலும் சோதனை செய்திருக்கிறார்கள், அம்மா. என்னுடைய பொருட்களையும் தேடிப் பார்த்தார்கள். எங்கள் எல்லோரையும் ஆடைகளைக் கழற்றச் சொல்லி சோதனை செய்தார்கள். கடவுளுக்குத்தான் தெரியும், அம்மா! நான் அம்மையாருடைய ஒப்பனை மேசையின் பக்கம் கூடப் போனதில்லை. அந்தப் ப்ரூச்சைத் தொட்டது கூட இல்லை. காவல் நிலையத்திலும் இதையேதான் சொல்லப்போகிறேன்.”
“ஆனால்… என்னுடைய அறையில் ஏன் சோதனை செய்தார்கள்?” என்று மாஷென்கா மீண்டும் கேட்டாள்.
“ஒரு ப்ரூச் திருடுபோயிருக்கிறது என்று சொல்கிறேனே! அம்மையார் தன் கையாலேயே எல்லாவற்றையும் கலைத்துத் தேடினார். வாயிற்காவலன் மிகைலோவைக்கூட அவரே சோதனை செய்தார். இது ஒரு பெரிய அவமானம்! நிகோலாய் செர்கீச் சும்மா நின்றுகொண்டு கோழியைப் போலக் கொக்கரிக்கிறார். ஆனால், நீங்கள் ஏன் இப்படிப் பயப்படுகிறீர்கள்? இங்கே எதுவும் கிடைக்கவில்லை. நீங்கள் அந்தப் ப்ரூச்சை எடுக்கவில்லை என்றால் பயப்படுவதற்கு என்ன இருக்கிறது?”
“ஆனால் லிசா, இது எவ்வளவு கேவலமானது… எவ்வளவு அவமானகரமானது!” என்று கோபத்தில் மூச்சிரைத்தபடி சொன்னாள் மாஷென்கா. “இது எவ்வளவு இழிவான செயல்! என்னைச் சந்தேகப்படுவதற்கும் என் பொருட்களைச் சோதனை செய்வதற்கும் அவளுக்கு என்ன உரிமை இருக்கிறது?”
“நீங்கள் பிறர் வீட்டில் வசிக்கிறீர்கள், அம்மா” என்று பெருமூச்சுவிட்டாள் லிசா. “நீங்கள் படித்த பெண்ணாக இருந்தாலும், ஒருவிதத்தில் வேலைக்காரிதானே! உங்கள் அப்பா அம்மாவுடன் வாழ்வதைப் போலவா இது?”
மாஷென்கா படுக்கையில் விழுந்து கதறி அழுதாள். தன் வாழ்க்கையில் இதுவரை இத்தகைய அவமானத்தை அவள் அனுபவித்ததே இல்லை. இவ்வளவு ஆழமாக யாரும் அவளைப் புண்படுத்தியதும் இல்லை.
நல்ல கல்வி கற்றவள், நாகரிகமானவள், ஓர் ஆசிரியரின் மகள். அப்படிப்பட்ட தன்னைத் திருட்டுப் பட்டம் சுமத்திச் சந்தேகப்பட்டிருக்கிறார்கள். தெருவில் திரியும் ஒரு பெண்ணைச் சோதனை செய்வதைப்போலத் தன்னைச் சோதனை செய்திருக்கிறார்கள்!
இதைவிடப் பெரிய அவமானம் வேறெதுவும் இருக்க முடியாது என்று அவளுக்குத் தோன்றியது.
அந்த அவமான உணர்வுடன், அடுத்து என்ன நடக்குமோ என்ற தாங்க முடியாத பயமும் சேர்ந்துகொண்டது. பலவிதமான அபத்தமான எண்ணங்கள் அவள் மனதில் தோன்றின.
தன்னைத் திருட்டுக்காகச் சந்தேகப்பட முடியும் என்றால், தன்னைக் கைது செய்யவும் முடியும். ஆடைகளைக் களைந்து சோதனை செய்யலாம். பிறகு, சிப்பாய்களின் பாதுகாப்புடன் தெருவில் அழைத்துச் செல்லலாம். எலிகளும் சிறு பூச்சிகளும் நிறைந்த குளிர்ந்த, இருண்ட சிறை அறையில் அடைக்கலாம். இளவரசி தாரகானோவ் அடைக்கப்பட்டிருந்த நிலவறையைப் போலவே அது இருக்கலாம்.
தனக்காகக் குரல் கொடுக்க யார் இருக்கிறார்கள்?
அவளுடைய பெற்றோர் தொலைதூர மாகாணத்தில் வசிக்கிறார்கள். அவளைப் பார்க்க வருவதற்குக்கூட அவர்களிடம் பணம் இல்லை. தலைநகரில் அவள் பாலைவனத்தில் தனியாக விடப்பட்டவளைப் போல இருந்தாள். நண்பர்களும் இல்லை; உறவினர்களும் இல்லை. அவளுக்கு எதிராக அவர்கள் என்ன வேண்டுமானாலும் செய்யலாம்.
‘நான் எல்லா நீதிமன்றங்களுக்கும் வழக்கறிஞர்களிடமும் செல்வேன். நான் நடந்ததை விளக்குவேன். சத்தியம் செய்து சொல்வேன். என்னால் திருட்டுச் செய்ய முடியாது என்பதை அவர்கள் நம்புவார்கள்!’ என்று நடுங்கிக்கொண்டே நினைத்தாள் மாஷென்கா.
தன்னுடைய துணிக்கூடைக்குள், படுக்கை விரிப்புகளுக்கு அடியில் சில இனிப்புப் பண்டங்கள் இருப்பது அவளுக்கு நினைவுக்கு வந்தது. பள்ளியில் படித்த காலத்தில் இருந்த பழக்கத்தின்படி, மதிய உணவின்போது அவற்றைத் தன் சட்டைப் பையில் போட்டுக்கொண்டு அறைக்குக் கொண்டுவந்திருந்தாள்.
தன் அந்தரங்கமான சிறிய ரகசியத்தைக்கூட வீட்டின் தலைவி அறிந்துகொண்டிருப்பாளோ என்று நினைத்தபோது அவளுக்கு உடல் முழுவதும் சூடேறியது. வெட்கமாகவும் இருந்தது.
இந்தப் பயம், அவமானம், கோபம் எல்லாம் சேர்ந்து அவளுடைய இதயப் படபடப்பை அதிகரித்தன. நெற்றியிலும் இதயத்திலும் வயிற்றின் ஆழத்திலும் துடிப்பு வேகமாக அதிகரித்தது.
“சாப்பாடு தயாராகிவிட்டது” என்று வேலைக்காரி வந்து அழைத்தாள்.
“நான் போக வேண்டுமா, வேண்டாமா?”
மாஷென்கா தன் தலைமுடியைச் சரிசெய்துகொண்டு, ஈரமான துணியால் முகத்தைத் துடைத்துக்கொண்டு சாப்பாட்டு அறைக்குச் சென்றாள்.
அங்கே ஏற்கெனவே சாப்பிடத் தொடங்கியிருந்தார்கள். மேசையின் ஒரு முனையில் ஃபியோதோஸ்யா வாசில்யெவ்னா, முட்டாள்தனமான, சீரியஸான முகத்துடன் அமர்ந்திருந்தாள். மறுமுனையில் நிகோலாய் செர்கீச் அமர்ந்திருந்தார். பக்கவாட்டுகளில் விருந்தினர்களும் குழந்தைகளும் இருந்தார்கள்.
வெள்ளைக் கையுறைகளும் நீண்ட கோட் உடைகளும் அணிந்திருந்த இரண்டு பணியாளர்கள் உணவு வகைகளைப் பரிமாறிக்கொண்டிருந்தார்கள்.
வீட்டில் ஏதோ பிரச்சினை நடந்திருக்கிறது என்பது எல்லோருக்கும் தெரிந்திருந்தது. அம்மையார் ஏதோ துயரத்தில் இருக்கிறார் என்பதும் அவர்களுக்குத் தெரியும். அதனால் அனைவரும் அமைதியாக இருந்தார்கள்.
உணவு மெல்லும் சத்தமும் தட்டுகளில் கரண்டிகள் மோதும் சத்தமும் மட்டுமே கேட்டன.
வீட்டின் தலைவிதான் முதலில் பேசினாள்.
“மூன்றாவது உணவு என்ன?” என்று சோர்வும் மனவருத்தமும் கலந்த குரலில் பணியாளரிடம் கேட்டாள்.
“எஸ்டர்ஜான் ஆ லா ரஸ்” என்று பதிலளித்தான் அவன்.
“அதை நான்தான் ஆர்டர் செய்தேன், ஃபென்யா” என்று அவசரமாகச் சொன்னார் நிகோலாய் செர்கீச். “எனக்குக் கொஞ்சம் மீன் சாப்பிட வேண்டும் என்று தோன்றியது. உனக்குப் பிடிக்கவில்லை என்றால் பரிமாற வேண்டாம் என்று சொல்லிவிடு, மை டியர். நான்தான் ஆர்டர் செய்தேன்.”
தானே ஆர்டர் செய்யாத உணவு வகைகளை ஃபியோதோஸ்யா வாசில்யெவ்னா விரும்புவதில்லை. இப்போது அவளுடைய கண்களில் கண்ணீர் நிறைந்தது.
“சரி, நம்மை நாமே ஏன் வருத்திக்கொள்ள வேண்டும்?” என்று அவளுடைய குடும்ப மருத்துவர் மாமிகோவ் இனிமையான குரலில் சொன்னார். புன்னகைத்தபடியே அவளுடைய கையை மெதுவாகத் தொட்டார். “நாம் ஏற்கெனவே போதுமான அளவு பதற்றத்தில் இருக்கிறோம். அந்தப் ப்ரூச்சை மறந்துவிடுவோம். இரண்டாயிரம் ரூபிளைவிட உடல்நலம் முக்கியம்!”
“நான் வருத்தப்படுவது அந்த இரண்டாயிரம் ரூபிளுக்காக அல்ல” என்றாள் அம்மையார். ஒரு பெரிய கண்ணீர்த் துளி அவளுடைய கன்னத்தில் உருண்டது. “இந்தச் சம்பவம்தான் என்னைக் கோபப்படுத்துகிறது! என் வீட்டில் திருடர்களை என்னால் சகித்துக்கொள்ள முடியாது. அதற்காக நான் வருத்தப்படவில்லை. எனக்கு எதுவும் இழப்பில்லை. ஆனால் என்னிடமிருந்து திருடுவது எவ்வளவு நன்றிகெட்ட செயல்! நான் காட்டிய அன்புக்கு அவர்கள் தரும் கைம்மாறு இதுதானா?”
எல்லோரும் தங்கள் தட்டுகளையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள். ஆனால் அம்மையார் அப்படிச் சொன்னதும் அனைவரும் தன்னையே பார்ப்பதாக மாஷென்காவுக்குத் தோன்றியது.
அவளுடைய தொண்டையில் ஏதோ அடைத்துக்கொண்டது. அழத் தொடங்கினாள். கைக்குட்டையை உதட்டில் வைத்துக்கொண்டாள்.
“மன்னிக்க வேண்டும். என்னால் அழுகையைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. தலை வலிக்கிறது. நான் போகிறேன்” என்று முணுமுணுத்தாள்.
நாற்காலியைத் தடுமாறியபடி பின்னால் நகர்த்திவிட்டு, மேலும் அதிகமான சங்கடத்துடன் அவசரமாக வெளியேறினாள்.
“இது எல்லை மீறிய செயல்!” என்று முகத்தைச் சுளித்தபடி சொன்னார் நிகோலாய் செர்கீச். “அவளுடைய அறையை ஏன் சோதனை செய்ய வேண்டும்? அது எவ்வளவு பொருத்தமற்ற செயல்!”
“அவள் அந்தப் ப்ரூச்சை எடுத்தாள் என்று நான் சொல்லவில்லை” என்றாள் ஃபியோதோஸ்யா வாசில்யெவ்னா. “ஆனால் அவளுக்காக உங்களால் உத்தரவாதம் தர முடியுமா? உண்மையைச் சொன்னால், இந்தப் படித்த ஏழைகளிடம் எனக்கு அதிக நம்பிக்கை கிடையாது.”
“அது உண்மையில் சரியான செயல் அல்ல, ஃபென்யா. மன்னித்துவிடு, ஆனால் சட்டப்படி உனக்கு யாருடைய அறையையும் சோதனை செய்யும் உரிமை கிடையாது.”
“உங்கள் சட்டங்களைப் பற்றி எனக்கு எதுவும் தெரியாது. எனக்குத் தெரிந்ததெல்லாம் என்னுடைய ப்ரூச் காணாமல் போயிருக்கிறது என்பதுதான். அந்தப் ப்ரூச்சை நான் கண்டுபிடிப்பேன்!” என்று சொல்லிக்கொண்டே அவள் தன் முள்கரண்டியைத் தட்டில் ஓங்கி அடித்தாள். அவளுடைய கண்கள் கோபத்தில் மின்னின.
“நீங்கள் உங்கள் சாப்பாட்டைச் சாப்பிடுங்கள். உங்களுக்குச் சம்பந்தமில்லாத விஷயத்தில் தலையிடாதீர்கள்!”
நிகோலாய் செர்கீச் அமைதியாகத் தலையைக் குனிந்து பெருமூச்சுவிட்டார்.
இதற்கிடையில், மாஷென்கா தன் அறைக்குச் சென்று படுக்கையில் விழுந்தாள். இப்போது அவளுக்கு அச்சமோ வெட்கமோ இல்லை. ஆனால் அந்தக் கடுமையான, ஆணவம் நிறைந்த, அறிவற்ற, செல்வச் செழிப்பில் திளைக்கும் பெண்ணின் கன்னத்தில் போய் அறைய வேண்டும் என்ற தீவிரமான ஆசை மட்டும் ஏற்பட்டது.
படுக்கையில் படுத்துக்கொண்டு தலையணைக்குள் மூச்சுவிட்டபடி, மிகவும் விலையுயர்ந்த ஒரு ப்ரூச்சை வாங்கி அந்த ஆணவக்காரியின் முகத்தில் வீசியெறிவது எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும் என்று கற்பனை செய்தாள்.
கடவுளே! ஃபியோதோஸ்யா வாசில்யெவ்னா ஒருநாள் எல்லாவற்றையும் இழந்து, பிச்சையெடுத்துக்கொண்டு அலைய வேண்டும். வறுமையின் கொடுமையையும் பிறரைச் சார்ந்து வாழ்வதன் அவலத்தையும் அவள் அனுபவிக்க வேண்டும். அப்போது தன்னை அவமானப்படுத்திய அந்தப் பெண்ணுக்கு மாஷென்கா பிச்சை போடும் நிலை வர வேண்டும்!
தனக்கு ஏதாவது பெரிய செல்வம் கிடைத்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்! ஒரு வண்டி வாங்கி, அந்தப் பெண் பொறாமைப்படும் வகையில் அவளுடைய வீட்டுச் சன்னல்களைக் கடந்து சத்தமாகச் செல்ல வேண்டும்!
ஆனால் இவை எல்லாம் வெறும் கற்பனைகள்தான். நிஜத்தில் அவளுக்கு முன்னால் ஒரே ஒரு வழிதான் இருந்தது. முடிந்தவரை விரைவாக அந்த வீட்டைவிட்டுப் போய்விட வேண்டும். இன்னும் ஒரு மணி நேரம்கூட அங்கே தங்கக்கூடாது.
வேலையை இழப்பது பயங்கரமான விஷயம்தான். ஒன்றுமில்லாத தன் பெற்றோரிடம் திரும்பிச் செல்வதும் எளிதானதல்ல. ஆனால் அவள் என்ன செய்ய முடியும்?
வீட்டின் தலைவியைப் பார்க்கவே மாஷென்காவுக்குப் பிடிக்கவில்லை. தன்னுடைய சிறிய அறையில்கூட அவளால் இருக்க முடியவில்லை. மூச்சுத் திணறுவதுபோலவும், பரிதாபமான நிலையில் இருப்பதுபோலவும் உணர்ந்தாள்.
தன்னுடைய உடல்நலக் குறைகளைப் பற்றியும், தான் உயர்குடிப் பெண் என்ற போலியான பெருமையைப் பற்றியும் எப்போதும் பேசிக்கொண்டிருக்கும் ஃபியோதோஸ்யா வாசில்யெவ்னாவைப் பார்த்து அவளுக்கு மிகுந்த அருவருப்பு ஏற்பட்டது. அந்தப் பெண் இந்த உலகத்தில் வாழ்வதாலேயே உலகத்திலுள்ள எல்லாமே நாகரிகமற்றதாகவும் அழகற்றதாகவும் மாறிவிட்டதுபோல் அவளுக்குத் தோன்றியது.
மாஷென்கா படுக்கையிலிருந்து எழுந்து தன் பொருட்களைக் கட்டத் தொடங்கினாள்.
“நான் உள்ளே வரலாமா?” என்று கதவுக்கு வெளியே நிகோலாய் செர்கீச்சின் குரல் கேட்டது. அவர் சத்தமில்லாமல் கதவுக்கு அருகில் வந்து நின்றிருந்தார். மென்மையான, அடக்கமான குரலில் கேட்டார்.
“உள்ளே வரலாமா?”
“வாருங்கள்.”
அவர் உள்ளே வந்து கதவின் அருகிலேயே நின்றார். அவருடைய கண்கள் சோர்ந்து காணப்பட்டன. சிவந்திருந்த சிறிய மூக்கு பளபளத்தது. மதிய உணவுக்குப் பிறகு பீர் குடிப்பது அவருடைய வழக்கம். அது அவருடைய நடையிலும், வலுவற்ற தளர்ந்த கைகளிலும் வெளிப்பட்டது.
“இது என்ன?” என்று கூடையைச் சுட்டிக்காட்டிக் கேட்டார்.
“என் பொருட்களைக் கட்டிக்கொண்டிருக்கிறேன். நிகோலாய் செர்கீச், என்னை மன்னித்துவிடுங்கள். என்னால் உங்கள் வீட்டில் இனிமேல் இருக்க முடியாது. இந்தச் சோதனையால் நான் மிகவும் அவமானப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறேன்!”
“எனக்குப் புரிகிறது. ஆனால் நீ போக நினைப்பதுதான் தவறு. ஏன் போக வேண்டும்? உன்னுடைய பொருட்களைச் சோதனை செய்துவிட்டார்கள். அதனால் உனக்கு என்ன பாதிப்பு? அதற்காக நீ ஒன்றும் குறைந்துவிடப் போவதில்லை.”
மாஷென்கா பதில் சொல்லவில்லை. தொடர்ந்து பொருட்களைக் கட்டிக்கொண்டிருந்தாள்.
நிகோலாய் செர்கீச் தன் மீசையைத் தடவிக்கொண்டார். அடுத்து என்ன சொல்வது என்று யோசிப்பவரைப் போல இருந்தார். பின்னர் குழைவான குரலில் பேசத் தொடங்கினார்.
“உன்னுடைய மனநிலையை என்னால் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. ஆனால் நீ கொஞ்சம் விட்டுக்கொடுத்துப் போக வேண்டும். என் மனைவி மிகவும் பதற்றமானவள், பிடிவாதக்காரி. அவளை நீ அவ்வளவு கடுமையாகக் குறை சொல்லக்கூடாது.”
மாஷென்கா எதுவும் பேசவில்லை.
“நீ இவ்வளவு அவமானப்பட்டிருந்தால், சரி, நான் மன்னிப்புக் கேட்டுக்கொள்கிறேன். உன்னிடம் மன்னிப்புக் கோருகிறேன்.”
மாஷென்கா பதில் சொல்லாமல், பெட்டிக்குள் பொருட்களை அடுக்குவதில் கவனமாக இருந்தாள்.
இந்தச் சோர்வடைந்த, உறுதியற்ற மனிதருக்கு அந்த வீட்டில் எந்த மதிப்பும் இல்லை. வேலைக்காரர்களிடம்கூட அவர் ஒரு சார்ந்திருக்கும் மனிதராகவும், மற்றவர்களின் தயவில் வாழ்பவராகவுமே இருந்தார். எனவே அவருடைய மன்னிப்புக்கும் எந்த மதிப்பும் இல்லை.
“ம்… நீ எதுவும் பேசவில்லை! இதுவும் உனக்குப் போதவில்லை போலிருக்கிறது. அப்படியானால் என் மனைவிக்காகவும் நான் மன்னிப்புக் கேட்டுக்கொள்கிறேன். அவளுடைய சார்பாக மன்னிப்புக் கேட்டுக்கொள்கிறேன். அவள் நடந்துகொண்ட விதம் நாகரிகமற்றது என்பதை ஒரு பண்புள்ள மனிதனாக நான் ஒப்புக்கொள்கிறேன்.”
நிகோலாய் செர்கீச் அறைக்குள் நடந்துகொண்டே பெருமூச்சுவிட்டார். தொடர்ந்து பேசினார்.
“நான் இதை மனதில் சுமந்துகொண்டு வாழ வேண்டும் என்று நீ விரும்புகிறாயா? என் மனச்சாட்சி என்னை உறுத்திக்கொண்டே இருக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறாயா?”
“இது உங்கள் தவறு இல்லை என்பது எனக்குத் தெரியும், நிகோலாய் செர்கீச். இதற்காக நீங்கள் ஏன் வருத்தப்பட வேண்டும்?” என்று கண்ணீர் படிந்த பெரிய கண்களால் அவரை நேராகப் பார்த்துக் கேட்டாள் மாஷென்கா.
“அது உண்மைதான். இருந்தாலும், நீ… இங்கிருந்து போய்விடாதே. நான் உன்னைக் கெஞ்சிக் கேட்டுக்கொள்கிறேன்.”
மாஷென்கா தலையசைத்து மறுத்தாள்.
நிகோலாய் செர்கீச் ஜன்னலருகே சென்று விரல்களால் கண்ணாடியைத் தட்டினார்.
“இப்படிப்பட்ட தவறான புரிதல்கள் என்னை மிகவும் வேதனைப்படுத்துகின்றன. நீ என்னை உன் காலில் விழுந்து கெஞ்சச் சொல்கிறாயா? உன்னுடைய சுயமரியாதை காயப்பட்டிருக்கிறது. அதனால் நீ அழுதுகொண்டும் பொருட்களைக் கட்டிக்கொண்டும் இருக்கிறாய். ஆனால் எனக்கும் சுயமரியாதை இருக்கிறது அல்லவா? அதைப் பற்றி நீ கொஞ்சம்கூடக் கவலைப்படுவதில்லை!
அல்லது, நான் சாகும் தருவாயில் பாதிரியாரிடம் ஒப்புக்கொள்ளக்கூட விரும்பாத ஒரு விஷயத்தை உன்னிடம் சொல்ல வேண்டுமா? கேட்கிறாயா? என் மரணப் படுக்கையில் கூடப் பாதிரியாரிடம் சொல்ல மாட்டேன் என்று நினைக்கும் விஷயத்தை உன்னிடம் சொல்ல வேண்டுமா?”
மாஷென்கா எதுவும் பேசவில்லை.
“என் மனைவியின் ப்ரூச்சை எடுத்தது நான்தான்” என்று நிகோலாய் செர்கீச் வேகமாகச் சொன்னார்.
“இப்போது போதுமா? திருப்தியா? ஆம், நான்தான்… அதை எடுத்தேன். ஆனால், நீ இதை யாரிடமும் சொல்ல மாட்டாய் என்று நம்புகிறேன். கடவுளின் பெயரால் கேட்டுக்கொள்கிறேன். யாரிடமும் ஒரு வார்த்தைகூடச் சொல்லாதே. சிறு குறிப்புகூடக் காட்டிவிடாதே!”
மாஷென்கா அதிர்ச்சியிலும் பயத்திலும் உறைந்துபோனாள். தொடர்ந்து பொருட்களைக் கட்டிக்கொண்டிருந்தாள். பொருட்களை அவசரமாக எடுத்து, சுருட்டி, பெட்டியிலும் கூடையிலும் கண்டபடி திணித்தாள்.
இப்போது நிகோலாய் செர்கீச் இவ்வளவு வெளிப்படையாகத் தன் குற்றத்தை ஒப்புக்கொண்ட பிறகு, அந்த வீட்டில் இன்னொரு நிமிடம்கூடத் தங்க முடியாது என்று அவளுக்குத் தோன்றியது. இதுவரை அந்த வீட்டில் எப்படி வாழ்ந்தோம் என்பதையே அவளால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை.
“இதில் ஆச்சரியப்படுவதற்கு ஒன்றுமில்லை” என்று சிறிது நேரம் கழித்து நிகோலாய் செர்கீச் மீண்டும் பேசத் தொடங்கினார்.
“இது அன்றாடம் நடக்கக்கூடிய ஒரு சாதாரண விஷயம்தான்! எனக்குப் பணம் தேவைப்படுகிறது. ஆனால் அவள்… பணம் தர மறுக்கிறாள். இந்த வீட்டையும் இங்குள்ள எல்லாவற்றையும் வாங்கியது என் தந்தையின் பணம்தான் என்பது உனக்குத் தெரியுமல்லவா? எல்லாமே என்னுடையவைதான். அந்தப் ப்ரூச்சும் என் அம்மாவுக்குச் சொந்தமானது. ஆனால்… அவள் எல்லாவற்றையும் எடுத்துக்கொண்டு, எல்லாவற்றுக்கும் உரிமை கொண்டாடுகிறாள்.
அவளுக்கு எதிராக நான் நீதிமன்றத்திற்குச் செல்ல முடியுமா? நீயே சொல்லு. நான் உன்னை மிகவும் கெஞ்சிக் கேட்டுக்கொள்கிறேன். இதையெல்லாம் பெரிதுபடுத்தாமல் விட்டுவிடு. இங்கேயே தொடர்ந்து இரு.
எல்லாவற்றையும் புரிந்துகொள்; எல்லாவற்றையும் மன்னித்துவிடு. நீ இங்கேயே இருப்பாயா?”
“முடியாது!” என்று உறுதியாகச் சொன்னாள் மாஷென்கா. அவளுடைய உடல் நடுங்கத் தொடங்கியது. “தயவுசெய்து என்னைத் தொந்தரவு செய்யாதீர்கள்!”
“சரி, கடவுள் உன்னை ஆசீர்வதிக்கட்டும்!” என்று பெருமூச்சுவிட்ட நிகோலாய் செர்கீச், பெட்டியின் அருகிலிருந்த சிறிய முக்காலியில் அமர்ந்தார்.
“உண்மையைச் சொல்ல வேண்டுமானால், கோபம், வெறுப்பு போன்ற உணர்வுகளை இன்னும் வெளிப்படுத்தத் தெரிந்த மனிதர்களை எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும். உன்னுடைய கோபமான முகத்தைப் பார்த்துக்கொண்டே நான் இங்கே நாள் முழுவதும் உட்கார்ந்திருக்க முடியும்.
அப்படியானால் நீ இங்கே தங்கப்போவதில்லையா? புரிந்துகொள்கிறேன்… அப்படித்தான் இருக்கும்… ஆம், நிச்சயமாக… உனக்கு எல்லாம் எளிது. ஆனால் எனக்கோ… என்ன செய்வது?
இந்தச் சிறையிலிருந்து என்னால் ஒரு அடிகூட வெளியே செல்ல முடியவில்லை. என்னுடைய பண்ணைகளில் ஏதாவது ஒன்றுக்குப் போய்விடலாம் என்று நினைத்தால், அங்கேயும் என் மனைவியின் ஆட்கள் சிலர் இருக்கிறார்கள். பண்ணை நிர்வாகிகள், நிபுணர்கள் என்று சொல்லிக்கொண்டு… எல்லோருமே அயோக்கியர்கள்!
அவர்கள் சொத்தை அடமானம் வைக்கிறார்கள்; மீண்டும் மீண்டும் அடமானம் வைக்கிறார்கள். மீன் பிடிக்கக்கூடாது, புல்வெளியில் நடக்கக்கூடாது, மரங்களை உடைக்கக்கூடாது என்று ஆயிரம் கட்டுப்பாடுகள்!”
“நிகோலாய் செர்கீச்!” என்று அவருடைய மனைவியின் குரல் வரவேற்பறையிலிருந்து அழைத்தது.
“அக்னியா! உன் எஜமானரை அழைத்துவா!”
“அப்படியானால் நீ இங்கே தங்க மாட்டாயா?” என்று கேட்ட நிகோலாய் செர்கீச், வேகமாக எழுந்து கதவை நோக்கிச் சென்றார்.
“உண்மையிலேயே நீ இங்கேயே தங்கிவிடலாமே! மாலை நேரங்களில் நான் உன்னுடன் வந்து பேசிக்கொண்டிருப்பேன். என்ன சொல்கிறாய்? இங்கேயே இரு!
நீயும் போய்விட்டால் இந்த வீட்டில் மனித முகத்தையே பார்க்க முடியாது. இது எவ்வளவு கொடுமையானது!”
நிகோலாய் செர்கீச்சின் வெளிறிய, சோர்வடைந்த முகம் அவளிடம் கெஞ்சியது. ஆனால் மாஷென்கா தலையை அசைத்து மறுத்தாள்.
அவர் கையை வீசியபடி அறையைவிட்டு வெளியேறினார்.
அரை மணி நேரத்திற்குப் பிறகு மாஷென்கா அந்த வீட்டை விட்டுப் புறப்பட்டுச் சென்றுகொண்டிருந்தாள்.