உடல் வலியை மூளை உடனே உணர்த்தும்; ஆனால் மனவலியை உணர்வது கடினம். அதுதான் ஸ்வாமிநாதனின் நிலையும்!
ஸ்வாமிநாதன் என்றும் குடும்பத்தினருக்காகத் தீபம் ஏந்தியவன்.
பன்னிரண்டு வயதில் தந்தையின் இயலாமையால் குடும்பச் சுமையை ஏற்று, மளிகைக் கடையில் வேலை செய்தான். முதலாளியின் உதவியால் அஞ்சல் வழியில் படித்து, தபால்காரனானான். இரண்டு தங்கைகளையும் படிக்க வைத்து, திருமணம் செய்து கொடுத்து, குடும்பத்தின் ஆதாரமானான்.
நாற்பது வயதில் திருமணம் செய்துகொண்டான். குடும்பத்தின் வெளிச்சத்திற்காகத் தன்னை மெழுகாக உருக்கிக்கொண்டான்.
ஒருநாள் மகன் தீபன், “நீங்கள் தங்கைகளுக்குச் செலவழித்த பணத்தை எனக்காகச் சேமித்திருந்தால், நீட் தேர்வில் வெற்றி பெறாவிட்டாலும் மருத்துவம் படித்திருப்பேன்!” என்றான்.
மகனின் வார்த்தைகளால் அதிர்ச்சியடைந்த ஸ்வாமிநாதன், பக்கவாதத்தின் ஆரம்ப அறிகுறிகளுடன் மயங்கி விழுந்தார். மனைவி அலற, தீபன் உடனே அவரை மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் சென்றான்.
“அம்மா, கவலைப்படாதே… பொன்னான நேரத்திற்குள் மருத்துவமனைக்குச் சென்றால், பக்கவாதத்திற்குச் சரியான சிகிச்சை அளித்து பாதிப்பைக் குறைக்க முடியும்” என்றான் தீபன்.
பொன்னான நேரத்தில் சிகிச்சை கிடைத்ததால் ஸ்வாமிநாதன் கண்விழித்தார்.
தீபன் கண்ணீருடன், “அப்பா! எனக்கு மருத்துவக் கல்லூரியில் இடம் கிடைத்துவிட்டது. ஏழை மக்களுக்குச் சேவை செய்வேன். எங்கள் குடும்பத்தின் ஆதார விளக்கு என்றும் நீங்கள்தான்!” என்றான்.