
ரகு ஒரு ஓவியன். வயதானவன், ஆனால் கண்ணில் ஒளி குறையவில்லை. நீண்ட முடி, அடர்ந்த தாடி, மூக்குக் கண்ணாடி அணிந்த மனிதன். ஒரு கையில் தூரிகையும், மற்றொரு கையில் சிறு அகல் விளக்கையும் ஏந்தி நின்றான்.
ஊரே கேலி செய்தது. ஓவியருக்கு மனம் பிறழ்ந்துவிட்டது என்று எள்ளியது. சிலர், பகலில் ஏன் விளக்கு என்று கேட்டனர். ரகு சிரித்தான். “இது வெளிச்சத்திற்காக அல்ல; என் உள்ளத்தை வெளிக்காட்டவே இந்தச் சுடர்” என்றான்.
அவன் வாழ்க்கை முழுவதும் இருட்டாகவே இருந்தது. மனைவியை இழந்தான், மகன் பிரிந்தான், தீராத வறுமை வேறு! இத்தனை துயரங்களிலும் ஓவியத்தை மட்டும் ஒருபோதும் விடவில்லை. தனிமையில் விளக்கை ஏற்றி இரவெல்லாம் வரைந்து கொண்டிருந்தான்.
இன்று தன் கடைசி ஓவியத்தை வரைந்தான். தன்னையே வரைந்தான். ஒரு கையில் விளக்கு, மறு கையில் தூரிகை. விளக்கு அவன் நம்பிக்கை; தூரிகை அவன் உயிர் என்பதை உணர்ந்தான்.
ஓவியம் முடிந்ததும் விளக்கை மெதுவாக ஊதினான். அறையில் இருட்டு சூழ்ந்தது. ஆனால் சுவரிலிருந்த ஓவியத்தில் விளக்கு மட்டும் எரிந்து கொண்டே இருந்தது. அந்த ஒளி என்றும் அணையாது என்று எண்ணிப் புன்னகைத்தான். அதுவே அவன் வாழ்வின் அர்த்தம் என்று உணர்ந்தான். கலை மட்டுமே காலத்தை வென்று என்றும் நிலைத்திருக்கும் என்று இறுதியாக நம்பினான் அவன்.
