எமிலி டிக்கின்சன் கவிதைகள்

தமிழாக்கம் : அழகியசிங்கர் with the help of AI

1. (பெயரற்றது)

(Then to the royal clouds…)

முதன்மை மேகங்களுக்குத்
தனது ஒளி நிறைந்த ஓடத்தை உயர்த்துகிறான்,
பையனைப் பொருட்படுத்தாமல் —
அதிர்ச்சியோடு, வானத்தை நோக்கி நிற்கிறான்.

நிலைத்த தேனுக்காகக் கண்ணீரோடு,
அந்தத் தேனீ பறக்காது
அந்த அபூர்வ சுவையை உருவாக்கும் பறவையை.

2. “என் ஒவ்வொரு சிந்தனைக்கும் ஒரு சொல்லைக் கண்டேன்”

(I found the phrase to every thought…)

என் ஒவ்வொரு சிந்தனைக்கும் ஒரு சொல்லைக் கண்டேன்
முடியாத ஒன்று தவிர;
அது என்னைச் சவால்க்கேட்க்கும் — சூரியனை
சாலைக்கொல்லி தூளியால் வரையச் சாயும் கையைப் போல.

இருளில் வளர்ந்த இனங்களுக்கு —
உங்கள் சொந்த தொடக்கம் எப்படியிருக்கும்?
கோசினீல் இனத்தில் ஒளி வருமா,
மற்றும் மாசரின் மதியத்தில்?

3. “நம்பிக்கையே — இறகுகளுடன் கூடிய ஒன்று”

(Hope is the thing with feathers…)

நம்பிக்கையே — இறகுகளுடன் கூடிய ஒன்று,
அது ஆன்மாவில் உட்காருகிறது,
மொழிகளின்றி ஒரு சுருதியைப் பாடுகிறது,
அது ஒருபோதும் நிற்காது.

மிகக் கடுமையான புயலில் கூட
அது இனிமையாகக் கேட்கப்படுகிறது;
மிகவும் கடுமையான புயலே தான்
அந்த சிறிய பறவையைச் சிதைக்கும்.

அது பலருக்கும் வெப்பத்தை அளித்தது.

“நீங்கள் பார்த்திருக்கிறீர்களா – வெண்மை வெப்பத்தில் உள்ள ஒரு ஆன்மாவை?”

(Dare you see a soul at the white heat?)

நான் அதை கேட்டிருக்கிறேன் மிக சளிச்சியான நாட்டில்,
மற்றும் விசித்திரமான கடலில் கூட;
ஆனால், கடைசி தருணத்திலும்,
அது என்னிடம் ஒரு சிறு துகளும் கேட்கவில்லை.

நீங்கள் பார்த்திருக்கிறீர்களா – வெண்மை வெப்பத்தில் உள்ள ஆன்மாவை?
அப்படி என்றால் வாசலுக்குள் நுழைந்து கொள்க!
தீயின் பொதுவான நிறம் சிவப்பே;
ஆனால் ஜ்வலிக்கும் கனிமம்

தீயின் பசியைத் தீர்த்த பின்,
அது நடுங்கும் தன்மையுடன் விளையாடும் —
நிறமற்ற ஒளியோடு மட்டுமே,
ஆனாலும் ஆசீர்வதிக்கப்படாத பளபளப்புடன்.

ஏனைய சிறிய கிராமங்களிலும் இருமுறுவலுடன் பேசும் ஒரு கருமியர் இருப்பார்,
அவரது உலை இடும் ஒலி கூட,
உள் ஆழத்தில் உந்தும் ஒலி இல்லாத தகராறுக்கு
ஒரு சின்னமாக இருக்கும்.

இந்தக் காத்திரிக்க முடியாத கனிமங்களை
அவர் அறைப்பார் – சுத்தமாக்கும் கருவிகளால்,
தொட்டியும் தீயும் பயன்படுத்தி,
அந்த தீர்மானிக்கப்பட்ட ஒளி வரும்வரை —
அந்த உலை நம்பிக்கையை மறுக்கும் வரை.