பண்டைய காலங்களில், ஒரு மலைச்சரிவில் அமைந்திருந்த ஒரு பெரிய கோவிலுக்கு அருகில், உலகிலேயே மிக அழகான பீயோனி மலர்கள் வளர்ந்துகொண்டிருந்தன. வீடு விட்டு தொலைதூரம் அலைந்து திரிந்த ஒரு இளம் கவிஞன், மகிழ்ச்சியான மலர்களால் நிறைந்த அந்த மலைச்சரிவிற்கு வந்தான்; அங்கேயே தன்னுக்கென ஒரு வீட்டை கட்டிக்கொள்ள முடிவு செய்தான்.
ஒரு நாள், எழுதிக்கொண்டிருந்தபோது பீயோனி மலர்களை நோக்கிப் பார்த்த அவன், அவற்றின் நடுவே ரோஜா நிற உடை அணிந்த ஒரு அழகிய இளம்பெண்ணைக் கண்டான். அவளுடன் பேசுவதற்காக அவன் வெளியே சென்றான்; ஆனால் அவள் பீயோனி மலர்களுக்குள் மறைந்து காணாமல் போய்விட்டாள்.
அதன்பிறகு பல முறை அவன் அவளை மலர்களுக்குள் நடந்து செல்லும் போது கண்டான்; ஆனால் அவள் இருந்த இடத்திற்குத் தானே ஓடிச் சென்ற போதெல்லாம், அவளைக் கண்டுபிடிக்க அவனால் முடியவில்லை.
அவனுடைய கவிதை, குளிர்காலத்தில் உறையும் நீரூற்றைப் போல நின்றுபோனது; அவனால் தூங்க முடியவில்லை; அவன் மனம் முழுவதும் அந்த மர்மமான இளம்பெண்ணைப் பற்றிய எண்ணங்களே. இறுதியாக, மலர்களுக்குள் மறைந்திருக்க முடிவு செய்தான்; அப்போதுதான், அவள் இறுதியாக அவனுக்கு அருகில் வந்தாள்.
மறைவிலிருந்து வெளியே வந்தபோது, அவன் அவளுடன் நேருக்கு நேர் நின்றான். அவளுடைய அழகைக் கண்டு மெய்மறந்த அவன், என்ன சொல்ல வேண்டும் என்பதைக் கூட அறியாமல் ஒரு கணம் நின்றுவிட்டான்.
அவள் திரும்பி ஓடினாள்; கவிஞன் அவளைத் தொடர்ந்து ஓடினான். அவர்கள் தோட்டச் சுவரை அடையும் வரை அவன் அவளைத் துரத்தினான். அங்கே அந்த இளம்பெண் மறைந்து போய்விட்டாள்; கவிஞனுக்கு கிடைத்தது வெறுமனே ஒரு காலியான சுவரும், காற்றில் அசைந்தாடிய ஒரு மலரும் மட்டுமே.
வருத்தத்துடன் அவன் தன் வீட்டுக்குத் திரும்பினான். அங்கே, தன் சிறந்த தூரிகையையும் மிகுந்த கவனத்துடனான எழுத்தையும் பயன்படுத்தி, தடிமனான காகிதத்தில் பின்வரும் கவிதையை எழுதினான்; பின்னர் அதை வெளியே எடுத்துச் சென்று தன் தோட்டத்தில் தொங்கவிட்டான்:
“மென்மையான மலரே, கவிஞனின் கையிலிருந்து விலகி விடாதே.
உன் இதழ்கள் உதிராமல் காக்கவே, அவன் உனக்கு அடைக்கலம் தேடுகிறான்.”
அந்த மாலை, கவிஞன் தன் வீட்டில் சோகமாக அமர்ந்திருந்தபோது, ஒரு சரசரப்புச் சத்தமும் மென்மையான தட்டும் ஒலியும் கேட்டது; அப்போது தோட்டத்தின் இளம்பெண் உள்ளே வந்தாள்.
“நல்ல ஐயா,” என்று அவள் சொன்னாள், “நான் உங்களைப் பற்றி பயந்திருந்தேன்; ஆனால் இப்போது, நீங்கள் அழகை நேசிக்கும் ஒரு கவிஞர் என்று அறிந்த பிறகு, இனி நான் ஓடிப்போக மாட்டேன்.”
கவிஞன் கூறினான்: “ஒளிவீசும் இளம்பெண்ணே, நீ யார் என்பதைச் சொல்லு; மேலும் மலர்களுக்கிடையில் இங்கே தனியாக ஏன் வாழ்கிறாய்?”
“என் பெயர் சியாங் யூ,” என்று அவள் சொன்னாள். “இந்தத் தோட்டத்தில் வாழ்வது என் விதி; அது நட்சத்திரங்களில் எழுதப்பட்டிருக்கிறது. இன்றுவரை நான் மகிழ்ச்சியில்லாமல் இருந்தேன். ஆனால் நீங்கள் வந்த பிறகு, உங்களைப் பயப்பட வேண்டியதில்லை என்பதை அறிந்தேன்; இப்போது எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியாக உள்ளது. நான் இயற்றிய ஒரு சிறிய கவிதையைச் சொல்ல அனுமதிப்பீர்களா? மேலும் அதைக் கேட்டு என்னைச் சிரிக்க மாட்டேன் என்று வாக்குறுதி தருவீர்களா?” என்று கேட்டாள். பின்னர் அவள் பாடினாள்:
“தென்றல் வீச, மலர்க் கொம்பு மெதுவாக திறக்கிறது.
ஓ கவிஞரே, உங்கள் கைகளை விரியுங்கள்;
என் மணத்தை அவற்றால் நிரப்புவேன்.”
அதற்குப் பிறகு அந்த இளம்பெண் வெட்கத்துடன் தலையைத் தாழ்த்தினாள்; ஆனால் கவிஞன் மகிழ்ச்சியடைந்து,
“உன்னை நேசிக்காதவன் ஒரு மூடனாகத்தான் இருக்க முடியும்!” என்று உரக்கச் சொன்னான்.
உண்மையிலேயே, அவர்கள் விரைவில் திருமணம் செய்து கொண்டு மகிழ்ச்சியுடன் வாழத் தொடங்கினர். பகலில் அவள் தோட்டத்திற்குச் செல்வாள்; ஆனால் ஒவ்வொரு மாலையும் அவள் வீட்டுக்குத் திரும்பி வருவாள்.
ஒரு காலை, அவள் வெளியே செல்லும் போது கவிஞன் இன்னும் தூங்கிக் கொண்டிருந்தான்; அவளது கண்களில் கண்ணீர் இருந்தது. அவனை எழுப்பாமல் மெதுவாக அவள் கூறினாள்:
“அன்புள்ள நண்பரே, இப்போது இதழ்கள் உதிரும் காலம் வந்துவிட்டது. நம் இருவரின் வாழ்க்கை இங்கே முடிவடைகிறது என்று நான் அஞ்சுகிறேன்.”
அவள் சென்ற பிறகு, கவிஞன் கனவில் தன்னை தோட்டத்தில் நடந்து கொண்டிருப்பதாகக் கண்டான். அப்போது அவன் ஒரு தோட்டக்காரன் பாதை வெட்டிக் கொண்டிருப்பதைக் கண்டான். சில மலர்கள் வழியில் இருந்தன; அவற்றை தோட்டக்காரன் கோடாளியால் பிடுங்கி எடுத்து கொண்டிருந்தான். அவன் ரோஜா நிற மலருடன் கூடிய ஒரு பீயோனி செடியை பிடுங்கிக் கொண்டிருந்தபோது, அதை தரையில் வீசியவுடன் அந்த மலர் ஒரு இளம்பெண்ணின் உருவமாக மாறியது. அந்த இளம்பெண்ணின் முகம் கவிஞனின் மனைவி சியாங் யூவின் முகமாக இருந்தது. அப்போதுதான், இன்னும் கனவிலேயே இருந்தாலும், தனது மனைவி உண்மையில் ஒரு பீயோனி மலரின் ஆவி என்பதைக் கவிஞன் உணர்ந்தான்.
பயத்தில் அலறியபடி, கவிஞன் தன் படுக்கையிலிருந்து திடீரென எழுந்து தோட்டத்திற்குள் ஓடினான். அங்கு எல்லாம் அமைதியாக இருந்தது; சூரியன் மெல்ல உதயமாகிக் கொண்டிருந்தது. அவன் யாரையும் காணவில்லை. ஆனால் மலர்களுக்குள் மேலும் ஓடியபோது, ரோஜா நிற மலர்களைக் கொண்ட ஒரு பீயோனி செடியின் வேரில் கோடாளியை வைத்துப் பிடுங்கத் தயாராக இருந்த ஒரு தோட்டக்காரனை அவன் கண்டான்.
“நிறுத்து! நிறுத்து!” என்று கவிஞன் கூவினான். ஓடி சென்று தோட்டக்காரனின் கையிலிருந்து கோடாளியை பிடுங்கினான். அச்சமயம், அந்த பீயோனி செடியின் ஒரு மொட்டு வீங்கி மலரத் தொடங்கியது; அதன் இதழ்களிலிருந்து ஒரு சிறிய உருவம் உருவாகத் தொடங்கியது.
கவிஞன் அந்தச் சிறிய உருவத்தை எடுத்து தரையில் வைத்தான். அது மெதுவாக வளர்ந்து வளர்ந்து, மீண்டும் அவனுக்குப் பிரியமான மனைவியாக மாறியது.
பிறகு, தனது மனைவியாக இருந்த அந்தச் செடியை யாரும் கவனக்குறைவாக அழிக்க முடியாதபடி, கவிஞன் அதைச் சுற்றி ஒரு கல் சுவரை கட்டினான். பாதுகாப்பாக இருந்ததால், அவர்கள் பல ஆண்டுகள் மகிழ்ச்சியாக ஒன்றாக வாழ்ந்தனர். இறுதியில், முதுமையில் அவர்கள் இருவரும் அமைதியாக உயிர்நீத்தபோது, தோட்டத்தைப் பார்வையிட வந்தவர்கள் ஒரு அதிசயமான காட்சியைக் கண்டனர். பல ஆண்டுகளாக கல் சுவருக்குள் தனியாக மலர்ந்து கொண்டிருந்த ரோஜா நிற பீயோனி மலரின் அருகில், ஒரே இரவில் முளைத்ததுபோல் தோன்றிய, புதியதும் அழகானதும் ஆன ஒரு வெள்ளை பீயோனி மலர் அங்கே இருந்தது.
சீன நாட்டுப்புறக் கதைகள்/பேராசை கொண்ட அண்ணன் – விருட்சம் நாளிதழ்