வில்லியம் சமர்செட் மாம்/“பூசப்பட்ட திரை”

IV

திருமணமான பிறகு ஹாங்காங்கிற்கு வந்த கிட்டி, தனது சமூக நிலை கணவரின் தொழிலால் நிர்ணயிக்கப்படுவது என்பதைக் ஏற்க மிகவும் சிரமப்பட்டாள். எல்லோரும் மிகவும் அன்பாக நடந்துகொண்டார்கள் என்பது உண்மைதான்; முதல் இரண்டு மூன்று மாதங்கள் அவர்கள் கிட்டத்தட்ட ஒவ்வொரு இரவும் விருந்துகளுக்குச் சென்றார்கள். கவர்னர் இல்லத்தில் விருந்துண்ணும் போது, கவர்னர் அவளை ஒரு புதுப்பெண்ணாக அழைத்துச் சென்றார். ஆனால் அரசு பாக்டீரியாலஜிஸ்டின் மனைவி என்ற வகையில் அவளுக்கு எந்தச் சிறப்பு முக்கியத்துவமும் இல்லை என்பதை அவள் விரைவில் புரிந்துகொண்டாள். அது அவளை கோபப்படுத்தியது.

“இது ரொம்பவே அபத்தம்,” என்று அவள் கணவரிடம் சொன்னாள். “இங்கே இருக்கிறவர்களில், நம்ம வீட்டில் இருந்தால் ஐந்து நிமிடம்கூட கவனம் செலுத்த மாட்டோம். அம்மா இவர்களில் ஒருவரையும் நம்ம வீட்டுக்கு உணவுக்கு அழைப்பதே நினைக்க மாட்டாள்.”

“அதைப் பற்றி கவலைப்படாதே,” என்று அவன் சொன்னான். “உண்மையிலேயே அதில் பெரிய விஷயம் எதுவும் இல்லை.”

“அதெல்லாம் சரிதான், இதனால் அவர்கள் எவ்வளவு முட்டாள்கள் என்பதே தெரிகிறது. ஆனாலும் நம்ம வீட்டில் முன்பு எத்தனை பேர் வந்துபோனார்கள் என்பதை நினைத்தால், இங்கே நம்மை தூசுபோல் நடத்துவது கொஞ்சம் வேடிக்கையாகத்தான் இருக்கிறது.”

“சமூக ரீதியாகப் பார்த்தால், விஞ்ஞானி என்பவன் இல்லாதவன்தான்,” என்று அவன் சிரித்தான்.

இப்போது அவளுக்கு அது தெரிந்திருந்தது; ஆனால் அவனைத் திருமணம் செய்துகொள்ளும்போது அது அவளுக்குத் தெரியவில்லை.

“P. & O. நிறுவனத்தின் முகவர் என்னை இரவு உணவுக்கு அழைத்துச் செல்வது எனக்கு ரொம்பவே மகிழ்ச்சி அளிக்கிறது என்று சொல்ல முடியாது,” என்று அவள் சிரித்தபடியே சொன்னாள்; அவள் சொன்னது ஆடம்பரமாகத் தோன்றக்கூடாது என்பதற்காக.

அவளது அந்த இலகுவான பேச்சுக்குள் மறைந்திருந்த குற்றச்சாட்டை அவன் உணர்ந்திருக்கலாம்; ஏனெனில் அவன் அவளது கையைப் பிடித்து சற்றே வெட்கத்துடன் அழுத்தினான்.

“கிட்டி, அன்பே, எனக்கு மிகவும் வருத்தமாக இருக்கிறது. ஆனால் இதனால் நீ மனம் வருத்திக்கொள்ள வேண்டாம்.”

“ஓ, அதற்கெல்லாம் நான் இடம் கொடுக்கப் போவதில்லை.”

வில்லியம் சமர்செட் மாம்/“பூசப்பட்ட திரை” – விருட்சம் நாளிதழ்