வில்லியம் சமர்செட் மாம்/“பூசப்பட்ட திரை”

III

அவள் வராண்டாவிற்கு வெளியே வந்து, அவன் வீட்டை விட்டு வெளியேறும் காட்சியை பார்த்தாள். அவன் அவளுக்குத் தன் கையை அசைத்தான். அவனைப் பார்த்தபோது அவளுக்குள் ஒரு சிறிய பரவசம் ஏற்பட்டது; அவன் வயது நாற்பத்தொன்று என்றாலும், அவனிடம் இன்னும் ஒரு இளைஞனுக்குரிய நெகிழ்வான உடலும், துள்ளும் நடைப்போக்கும் இருந்தன.
வராண்டா நிழலில் மூழ்கியிருந்தது; மனம் நிறைந்த, திருப்தியான காதலுடன் அவள் சோம்பலாக அங்கேயே நின்றாள். அவர்களின் வீடு மலைச்சரிவில் உள்ள ‘ஹாப்பி வாலி’யில் இருந்தது; ஏனெனில் அதிக வசதியுடனும் விலை உயர்ந்ததுமான ‘பீக்’ பகுதியில் வாழ அவர்களுக்கு இயலவில்லை. ஆனால் அவளின் சிந்தனையில் மூழ்கிய பார்வைக்கு, துறைமுகத்தில் நிறைந்திருந்த கப்பல்களும், நீலக் கடலும் கவனத்திற்கே வரவில்லை. அவள் நினைத்தது முழுவதும் அவளுடைய காதலனைப் பற்றித்தான்.
அந்த பிற்பகலில் அவர்கள் நடந்துகொண்ட விதம் புத்தியில்லாததுதான். ஆனால் அவன் அவளை விரும்பினால், அவள் எப்படி எச்சரிக்கையாக இருக்க முடியும்? பகல் வெப்பத்தில் யாரும் வெளியே செல்ல நினைக்காத நேரத்தில், மதிய உணவுக்குப் பிறகு அவன் இரண்டுமூன்று முறை வந்திருந்தான்; பையன்கள்கூட அவன் வருவதையும் போவதையும் காணவில்லை. ஹாங்காங்கில் இவை எல்லாம் மிகவும் கடினமாக இருந்தது.
அவள் சீன நகரத்தை வெறுத்தாள்; விக்டோரியா சாலையிலிருந்து விலகியிருந்த அந்த அசுத்தமான சிறிய வீட்டிற்குச் செல்லவே அவளுக்கு பதற்றமாக இருந்தது. அவர்கள் வழக்கமாகச் சந்திக்கும் அந்த இடம் ஒரு பழம்பொருள் வியாபாரக் கடை. அங்கே அமர்ந்திருந்த சீனர்கள் அவளை அருவருப்பாக பார்த்தார்கள். அவளை கடையின் பின்புறம் அழைத்துச் சென்று, இருண்ட படிக்கட்டுகள் வழியாக மேலே கொண்டு சென்ற அந்த முதியவரின் செயற்கையான புன்னகையை அவள் வெறுத்தாள். அவன் அவளை அழைத்துச் சென்ற அறை சீர்கெட்டதாக இருந்தது; சுவரருகே இருந்த பெரிய மரக்கட்டில் அவளை நடுங்கச் செய்தது.
“இது மிகவும் அசிங்கமாக இருக்கிறது, இல்லையா?” என்று அவள் முதல் முறையாக அங்கே சார்லியைக் சந்தித்தபோது சொன்னாள்.
“நீ உள்ளே வந்ததுவரை அப்படித்தான்,” என்று அவன் பதிலளித்தான்.
அவள் அவனைத் தன் கரங்களில் அணைத்த அந்தக் கணமே, அவள் எல்லாவற்றையும் மறந்துவிட்டாள்.
அவள் சுதந்திரமாக இல்லாததும், அவர்கள் இருவரும் சுதந்திரமாக இல்லாததும் எவ்வளவு வெறுப்பூட்டியது! அவனுடைய மனைவியை அவளுக்குப் பிடிக்கவில்லை. கிட்டியின் சிதறிய சிந்தனைகள் இப்போது சிறிது நேரம் டொரோதி டவுன்செண்ட் மீது சென்றன. ‘டொரோதி’ என்ற பெயர் எவ்வளவு பழமையானது! அது வயதை வெளிப்படுத்தும் பெயர். அவள் குறைந்தது முப்பத்தெட்டு வயதாவது இருக்கும். ஆனால் சார்லி அவளைப் பற்றி ஒருபோதும் பேசமாட்டான். நிச்சயமாக அவனுக்கு அவள்மீது அன்பில்லை; அவள் அவனை உயிர் போகும் அளவுக்கு சலிப்படையச் செய்திருப்பாள். ஆனாலும் அவன் ஒரு நாகரிகமான மனிதன். கிட்டி அன்போடு கலந்த நையாண்டியுடன் புன்னகைத்தாள்; அது அவனுக்கே உரிய இயல்பு. அவளுக்கு அவன் துரோகம் செய்யக்கூடும்; ஆனால் அவளை இழிவாகப் பேச ஒரு வார்த்தையையும் அவன் வாயிலிருந்து விடமாட்டான்.
அவள் கிட்டியை விட சற்றே உயரமானவள்; பெருத்தவளும் அல்ல, ஒல்லியானவளும் அல்ல; வெளிர் பழுப்பு நிற முடி நிறைய இருந்தது. இளமையின் அழகைத் தவிர வேறு எந்த அழகும் அவளிடம் இருந்திருக்க முடியாது. அவளுடைய முக அம்சங்கள் சரியாக இருந்தாலும் குறிப்பிடத்தக்கவை அல்ல; அவளின் நீலக் கண்கள் குளிர்ச்சியானவை. ஒருமுறை பார்த்தால் மீண்டும் பார்க்கத் தோன்றாத தோலும், கன்னங்களில் எந்த நிறமும் இல்லை. உடை அணிவதோ—அவள் யார் என்றால் அப்படியே—ஹாங்காங்கின் உதவி காலனித் செயலரின் மனைவி போலவே.
கிட்டி புன்னகைத்து, தோள்களை மெதுவாகச் சற்றே உயர்த்தினாள்.
டொரோதி டவுன்செண்டுக்கு இனிய குரல் உண்டு என்பதில் யாருக்கும் மறுப்பு இல்லை. அவள் ஒரு சிறந்த தாய்; சார்லி அவளைப் பற்றி எப்போதும் அப்படித்தான் சொல்வான். மேலும் அவள் கிட்டியின் அம்மா சொல்லும் ‘ஒரு நாகரிகப் பெண்’. ஆனால் கிட்டிக்கு அவளைப் பிடிக்கவில்லை. அவளுடைய அலட்சியமான நடையும், தேநீர் அல்லது இரவு உணவிற்கு சென்றபோது அவள் காட்டும் மரியாதையும் கூட எரிச்சலூட்டியது; ஏனெனில் அவள் உங்கள்மீது எவ்வளவு குறைந்த ஆர்வம் காட்டுகிறாள் என்பதை உணராமல் இருக்க முடியாது.
உண்மை என்னவென்றால், கிட்டி நினைப்பதுபோல், அவள் தன் பிள்ளைகளைத் தவிர வேறு எதையும் கவலைப்படவில்லை. இங்கிலாந்தில் பள்ளியில் படிக்கும் இரண்டு பையன்கள் இருந்தனர்; மேலும் ஆறு வயதான இன்னொரு பையனை அடுத்த ஆண்டு வீட்டுக்கு அழைத்துச் செல்ல திட்டமிட்டிருந்தாள். அவளுடைய முகம் ஒரு முகமூடி போல இருந்தது. அவள் புன்னகைத்து, எதிர்பார்க்கப்படும் வார்த்தைகளை இனிமையாகவும் மரியாதையுடனும் சொல்வாள்; ஆனால் அந்த நட்பிற்குள்ளும் உங்களை ஒரு தூரத்தில் வைத்திருப்பாள். காலனியில் அவளுக்கு சில நெருங்கிய நண்பர்கள் இருந்தனர்; அவர்கள் அவளை மிகவும் மதித்தார்கள்.
டொரோதி டவுன்செண்ட் தன்னைச் சற்றே சாதாரணமானவளாக நினைத்திருக்கிறாளோ என்று கிட்டி யோசித்தாள். அவள் முகம் சிவந்தது. உண்மையில் அவள் பெருமை காட்ட வேண்டிய காரணமே இல்லை. அவளுடைய தந்தை ஒரு காலனித் ஆளுநராக இருந்தது உண்மை; அந்த காலத்தில் அது மிகவும் பெருமைக்குரியதாக இருந்தது—நீங்கள் அறைக்குள் நுழைந்தால் அனைவரும் எழுந்து நிற்பார்கள்; நீங்கள் காரில் செல்லும்போது ஆண்கள் தொப்பிகளை கழற்றுவார்கள். ஆனால் ஓய்வு பெற்ற பிறகு ஒரு காலனித் ஆளுநரைவிட முக்கியத்துவம் குறைந்தவர் யார்?
டொரோதி டவுன்செண்டின் தந்தை எர்ல்ஸ் கோர்ட்டில் உள்ள ஒரு சிறிய வீட்டில் ஓய்வூதியத்தில் வாழ்ந்து கொண்டிருந்தார். கிட்டியின் அம்மாவுக்கு அவரைச் சந்திக்கச் சொல்லப்பட்டால் அது பெரும் சலிப்பாகவே தோன்றும். கிட்டியின் தந்தை, பெர்னார்ட் கார்ஸ்டின், ஒரு கே.சி.; விரைவில் அவர் ஒரு நீதிபதியாக நியமிக்கப்படுவதற்குத் தடையில்லை. எப்படியிருந்தாலும், அவர்கள் சவுத் கென்சிங்டனில் வாழ்ந்தார்கள்.

வில்லியம் சமர்செட் மாம்/“பூசப்பட்ட திரை” – விருட்சம் நாளிதழ்