வில்லியம் சமர்செட் மாம்/“பூசப்பட்ட திரை”

V

அந்த பிற்பகலில் அது வால்டராக இருந்திருக்க முடியாது. அது சேவகர்களில் ஒருவராகத்தான் இருக்க வேண்டும்; இறுதியில் அவர்கள் முக்கியமல்ல. சீனச் சேவகர்கள் எல்லாவற்றையும் தெரிந்தவர்களே. ஆனால் அவர்கள் வாயை மூடி வைத்துக் கொள்வார்கள்.
அந்த வெள்ளைச் சீனா கதவுக் கண்ணி மெதுவாகத் திரும்பிய விதம் நினைவுக்கு வந்ததும் அவளுடைய இதயம் சற்றே வேகமாகத் துடித்தது. இனிமேல் இப்படிப் பட்ட அபாயங்களை அவர்கள் எடுக்கக் கூடாது. க்யூரியோ (பழமையான பொருட்கள்) கடைக்குச் செல்வதே நல்லது. அவள் அங்கே செல்வதை யாராவது பார்த்தாலும் அதைப் பெரிதாக நினைக்கமாட்டார்கள்; அங்கே அவர்கள் முற்றிலும் பாதுகாப்பாக இருப்பார்கள். அந்தக் கடையின் உரிமையாளருக்கு சார்லி யார் என்பதும் தெரியும்; உதவி காலனித் செயலரின் கோபத்தைச் சந்திக்குமளவுக்கு அவர் முட்டாளும் அல்ல. உண்மையில் சார்லி அவளை நேசித்தான் என்பதைத்தவிர வேறு எது முக்கியம்?
அவள் வரண்டாவிலிருந்து திரும்பி தன் அமர்வறைக்குள் சென்றாள். சோபாவில் தன்னைத் தள்ளிக் கொண்டு விழுந்து, ஒரு சிகரெட்டை எடுக்கக் கையை நீட்டினாள். அப்போது ஒரு புத்தகத்தின் மேல் கிடந்த ஒரு குறிப்பு அவள் கண்களில் பட்டது. அதைத் திறந்தாள். பென்சிலில் எழுதப்பட்டிருந்தது.

“அன்புள்ள கிட்டி,
நீ கேட்ட புத்தகம் இதோ. அனுப்பலாம் என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்தபோது டாக்டர் ஃபேன் என்னைச் சந்தித்தார்; அவர் வீட்டருகே செல்லும் வழியில்தான் இருப்பதாகச் சொல்லி, தானே கொண்டு வந்து விடுவதாகக் கூறினார்.
— வி.ஹெச்.”

அவள் மணி அடித்தாள். பையன் வந்ததும், அந்தப் புத்தகத்தை யார் கொண்டு வந்தது, எப்போது என்று கேட்டாள்.
“மாஸ்டர் கொண்டு வந்தார், மிஸ்; டிஃபினுக்குப் பிறகு,” என்று அவன் பதிலளித்தான்.
அப்படியானால் அது வால்டர்தான். உடனே அவள் காலனித் செயலர் அலுவலகத்துக்கு தொலைபேசி செய்து சார்லியைப் பேசக் கேட்டாள். தான் இப்போதுதான் தெரிந்துகொண்டதை அவனிடம் சொன்னாள். அவன் பதில் சொல்லுவதற்கு முன் சிறிது இடைவேளை இருந்தது.
“நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?” என்று அவள் கேட்டாள்.
“நான் இப்போது ஒரு முக்கியமான ஆலோசனையின் நடுவில் இருக்கிறேன். இப்போதே உன்னுடன் பேச முடியாது. என் ஆலோசனை — அமைதியாகவே இரு.”
அவள் கைப்பேசியை வைத்தாள். அவன் தனியாக இல்லை என்பதையும், தன் விஷயத்தைவிட அவன் வேலைக்கு முன்னுரிமை கொடுத்ததையும் அவள் புரிந்துகொண்டாள்; அதனால் அவள் எரிச்சலடைந்தாள்.
மீண்டும் அவள் ஒரு மேசையின் அருகே அமர்ந்து, முகத்தை இரு கைகளிலும் தாங்கிக் கொண்டு நிலைமையை யோசிக்க முயன்றாள். வால்டர் அவள் தூங்கிக்கொண்டிருக்கிறாள் என்று நினைத்திருக்கலாம்; தன்னைப் பூட்டிக்கொள்வதில் தவறு எதுவும் இல்லை. அவர்கள் பேசிக்கொண்டிருந்தார்களா என்று நினைவுகூர முயன்றாள். நிச்சயமாக சத்தமாகப் பேசவில்லை. தொப்பியும் இருந்தது. சார்லி அதை கீழே விட்டுச் சென்றது எவ்வளவு எரிச்சலூட்டியது! ஆனால் அதற்காக அவனை குற்றம் சொல்லிப் பயனில்லை; அது இயல்பானதே, மேலும் வால்டர் அதைக் கவனித்ததாகச் சொல்ல எதுவும் இல்லை. அவன் அவசரத்தில் இருந்திருக்கலாம்; வேலை தொடர்பான ஏதோ ஒரு சந்திப்புக்குச் செல்லும் வழியில் புத்தகத்தையும் குறிப்பையும் வைத்துவிட்டு சென்றிருக்கலாம். விசித்திரமானது என்னவென்றால், அவன் கதவையும் பின்னர் இரண்டு ஜன்னல்களையும் திறக்க முயன்றது. அவள் தூங்குகிறாள் என்று அவன் நினைத்திருந்தால், அவளைத் தொந்தரவு செய்வது அவனுக்குச் சாதாரணமல்ல. அவள் என்ன ஒரு முட்டாள்!
அவள் தன்னைச் சற்று குலுக்கியபோது, சார்லியை நினைக்கும் போதெல்லாம் ஏற்படும் அந்த இனிய வலி மீண்டும் அவள் இதயத்தில் எழுந்தது. இது எல்லாம் பெறுமதியானதே. அவன் அவளுக்காக நிற்பேன் என்று சொல்லியிருந்தான்; மிக மோசமான நிலை வந்தால் வந்தட்டும்… வால்டர் சண்டை போட விரும்பினால் போடட்டும். அவளிடம் சார்லி இருந்தான்; அவளுக்கு வேறு என்ன கவலை? ஒருவேளை அவனுக்குத் தெரிந்துவிடுவதுதான் நல்லதாக இருக்கலாம். அவள் வால்டரை ஒருபோதும் நேசித்ததில்லை; சார்லி டவுன்செண்டை நேசித்ததிலிருந்து, கணவனின் அணைப்புகளுக்குக் கீழ்ப்படிவது அவளுக்குக் கொந்தளிப்பையும் சலிப்பையும் அளித்தது. அவனுடன் இனி எதுவும் செய்ய விரும்பவில்லை. அவன் எப்படித் தன்னை நிரூபிக்க முடியும் என்று அவளுக்குத் தெரியவில்லை. அவன் குற்றம் சாட்டினால் அவள் மறுப்பாள்; மறுக்க முடியாத நிலை வந்தால், உண்மையை அவன் முகத்திலேயே வீசிவிட்டு, அவன் விரும்பியதைச் செய்யட்டும்.

வில்லியம் சமர்செட் மாம்/“பூசப்பட்ட திரை” – விருட்சம் நாளிதழ்