கோவை எக்ஸ்பிரஸ்/பாலசாண்டில்யன்

கோவைப்புதூரில் அந்த மாலை வேளை வழக்கம்போலவே சில்லென்ற காற்றோடு அமைதியாகத்தான் தொடங்கியது. ஆனால், அங்கிருந்த குடும்ப நல நீதிமன்றத்தின் அறை எண் 4-ல் மட்டும் அனல் பறந்து கொண்டிருந்தது. நீதிபதி சிவக்குமார் தனது கண்ணாடிக்கு மேலாக அந்த நான்கு பேரையும் ஆழ்ந்த சிந்தனையுடன் பார்த்தார்.

முன்னால் நின்றிருந்தவர்கள் இரண்டு ஜோடிகள். ஒரு பக்கம் சக்திவேலும் அவர் மனைவி அபிராமியும். மறுபக்கம், அபிராமியின் தங்கை தாரணியும் அவர் கணவர் (சக்திவேலின் மச்சான்) கார்த்திக்கும்.
வழக்கு என்னவோ சக்திவேல் கொடுத்த ‘ஆள் கடத்தல்’ புகார் தான். “என் பொண்டாட்டியையும், புள்ளையையும் இந்தக் கார்த்திக் கடத்திட்டுப் போயிட்டான்” என்பதுதான் சக்திவேலின் வாதம். ஆனால், அங்கே நின்றிருந்த கோலத்தைப் பார்த்தால் கடத்தப்பட்டவர் போல யாரும் தெரியவில்லை.

நீதிபதி அபிராமியைப் பார்த்துக் கேட்டார், “என்னம்மா, உன்னைக் கடத்திட்டு வந்ததா உன் புருஷன் சொல்றாரே, நிஜமாவா?”
அபிராமி லேசாகச் சிரித்துவிட்டுச் சொன்னாள், “ஐயா, இது கடத்தல் இல்லை, இது ஒரு ‘மியூச்சுவல் அண்டர்ஸ்டாண்டிங்’. இவரோட (சக்திவேல்) என்னால வாழ முடியல. அதே மாதிரி என் தங்கை தாரணிக்கும் அவ புருஷன் கார்த்திக்கைப் பிடிக்கல. ஆனா எனக்குக் கார்த்திக்கைப் பிடிச்சிருக்கு, தாரணிக்கு என் புருஷன் சக்திவேலைப் பிடிச்சிருக்கு. அப்படியே ஒரு எக்ஸ்சேஞ்ச் பண்ணிக்கலாம்னு முடிவு பண்ணிட்டோம். இதுல என்ன தப்பு?”

நீதிபதி அதிர்ச்சியில் வாயடைத்துப் போனார். “என்னது, காய்கறி கடையில தக்காளிக்கு பதில் வெங்காயம் வாங்குற மாதிரியா? இது மனுஷ வாழ்க்கைம்மா!” என்று அதட்டினார்.

உடனே தாரணி குறுக்கிட்டு, “சார், இதுல தப்பே இல்லை. எங்க அக்கா புருஷன் சக்திவேல் ரொம்ப அமைதி, எனக்கு அந்த மாதிரி ஆளைத்தான் பிடிக்கும். என் புருஷன் கார்த்திக் ரொம்ப கலகலப்பானவர், அது எங்க அக்காவுக்கு ரொம்ப செட் ஆகுது. நாங்க ரெண்டு பேரும் பேசி முடிவெடுத்துட்டோம். இதுல மத்தவங்களுக்கு என்ன கவலை?” என்றாள் அசால்ட்டாக.

நீதிமன்றமே ஒரு நிமிடம் நிசப்தமானது. அங்கிருந்த வக்கீல்கள் சிரிப்பை அடக்கிக் கொண்டு ‘இதென்ன புது உருட்டா இருக்கு’ என்பது போல ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டனர்.

சக்திவேல் ஆக்ரோஷமாக, “அப்போ என் குழந்தையை ஏன் அவன்கூட அனுப்பி வச்ச?” என்று கேட்க, கார்த்திக் கூலாகப் பதில் சொன்னான், “டேய் மாப்ள, குழந்தை பாசத்துல என்கூட வந்துடுச்சு. அதுவும் இல்லாம, நம்ம ரெண்டு பேருக்கும் இடையில எதுக்குடா சண்டை? நீ என் வீட்டுக்கு வா, நான் உன் வீட்டுக்கு வர்றேன். அப்படியே மாத்தி இருந்துக்கலாம். சொத்து கூட அப்படியே இருக்கட்டும், நாம மட்டும் இடத்தை மாத்திப்போம்.”

சர்க்கரை ஆலை அதிபரான கார்த்திக்கின் இந்த ‘கார்ப்பரேட் டீலிங்’ நீதிபதிக்குத் தலைவலியைத் தந்தது. “சட்டம் இதற்கெல்லாம் இடம் தராது. இது முறையற்ற உறவு” என்று அவர் சட்டப் புத்தகத்தை எடுக்கப் போனார்.

அப்போதுதான் அந்தத் திருப்பம் நிகழ்ந்தது. திடீரென்று கதவைத் திறந்து கொண்டு ஒரு முதியவர் உள்ளே ஓடி வந்தார். அவர் வேறு யாருமல்ல, இந்த இரண்டு சகோதரிகளின் தந்தை சுப்பையா. கோவையின் பிரபல ஜவுளி வியாபாரி.

அவர் மூச்சிரைக்கச் சொன்னார், “ஐயா… இந்த நாலு பேரும் உங்களை ஏமாத்துறாங்க! இவங்க யாருக்கும் யாரையும் பிடிக்கல. இது ஒரு பெரிய பிளான்!”

நீதிபதி குழப்பத்துடன், “என்ன பிளான்?” என்று கேட்டார்.
சுப்பையா தொடர்ந்தார், “ஐயா, என் ரெண்டு பொண்ணுங்க பேர்லயும், மருமகனுங்க பேர்லயும் கோடிக்கணக்கான பூர்வீக சொத்து இருக்கு. ஆனா அந்த உயில் படி, ரெண்டு குடும்பமும் ஒண்ணா சேர்ந்து, ஒரே வீட்டுல, சந்தோஷமா இருந்தா மட்டும்தான் அந்தச் சொத்து இவங்களுக்குப் போய்ச் சேரும். யாராவது ஒருத்தர் விவாகரத்து கேட்டாலும் சொத்து முழுக்க அறக்கட்டளைக்குப் போயிடும்.”

இப்போது நீதிபதிக்கு விஷயம் மெல்லப் புரியத் தொடங்கியது.
சுப்பையா சொன்னார், “இவங்க நாலு பேரும் மாத்தி மாத்தி லவ் பண்றோம்னு சொல்லிட்டு, சட்டப்படி விவாகரத்து வாங்காமலேயே ‘பார்ட்னர் எக்ஸ்சேஞ்ச்’ பண்ணிக்கிட்டு, அந்தச் சொத்தையும் அனுபவிக்கணும், அதே சமயம் பிடிக்காத புருஷன்-பொண்டாட்டியையும் கழட்டி விடணும்னு பிளான் பண்றாங்க. இந்த எக்ஸ்சேஞ்ச் ஐடியா வந்ததே சொத்துக்காகத்தான்!”

அபிராமியும் தாரணியும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டனர். அவர்களின் ‘மாஸ்டர் பிளான்’ தந்தை மூலமாக அம்பலமாகிவிட்டது.
நீதிபதி சிவக்குமார் புன்னகைத்தார். “அப்போ விஷயம் இதுதானா? அன்புக்காக இல்லை, சொத்துக்காகத்தான் இந்த வினோத நாடகமா? சரி, இப்போ என் தீர்ப்பைக் கேளுங்க.”

நீதிமன்றம் நிசப்தமானது. “இந்த நான்கு பேரின் நடவடிக்கைகளும் குடும்ப அமைப்பிற்கு எதிரானது. எனவே, நீங்கள் சொன்ன அந்த ‘எக்ஸ்சேஞ்ச்’ முறைக்குச் சட்ட அங்கீகாரம் தர முடியாது. மேலும், உங்கள் தந்தை சொன்ன உயிலின்படி, நீங்கள் பிரிந்து வாழ நினைப்பதாலோ அல்லது முறைதவறி வாழ முயல்வதாலோ, அந்தப் பூர்வீக சொத்துக்கள் அனைத்தும் இன்றே அறக்கட்டளைக்குச் செல்ல நான் பரிந்துரைக்கிறேன். இப்போது சொல்லுங்கள்… உங்களுக்கு ‘எக்ஸ்சேஞ்ச்’ வேண்டுமா? அல்லது அந்தச் சொத்துக்கள் வேண்டுமா?”

நால்வரும் ஒரு நிமிடம் உறைந்து போயினர். அடுத்த நிமிடம், “ஐயா… நாங்க பழையபடி எங்க நிஜமான புருஷன்-பொண்டாட்டி கூடவே வாழ்ந்துக்குறோம். தெரியாம பேசிட்டோம்!” என்று அலறினர்.
சக்திவேல் அபிராமியின் கையைப் பிடித்துக் கொண்டார், கார்த்திக் தாரணியின் பக்கம் நகர்ந்து நின்றார். “மாப்ள… எக்ஸ்சேஞ்ச் ஆஃபர் இதோட க்ளோஸ்!” என்று கார்த்திக் முணுமுணுக்க, நீதிமன்றமே சிரிப்பொலியில் நிறைந்தது.

ஆனால், அவர்கள் வெளியே வந்தபோது சுப்பையா தன் உதவியாளரிடம் ரகசியமாகச் சொன்னார், “பார்த்தியாப்பா… சொத்துன்னு சொன்னவுடனே எப்படி ஒட்டிக்கிட்டாங்க? நிஜமாவே அப்படியொரு உயிலே கிடையாது. இவனுங்களைச் சேர்த்து வைக்க நான் சொன்ன பொய்தான் அது. எப்படி என்னுடைய கோவை எக்ஸ்பிரஸ் ஸ்டைல் ‘மாத்தி யோசி’ வைத்தியம் !” என்று சிரித்தார்.

(அண்மையில் மத்தியபிரதேசம் குவாலியர் உயர்நீதி மன்றத்தில் வந்த வித்தியாசமான கேஸ் என்று தனியார் டிவி ஒன்றில் வந்த செய்தியை அடிப்படையாகக் கொண்டு எழுதப்பட்ட கற்பனைக் கதை)