அன்டன் செகாவ் – மூன்று வருடங்கள்

ரோஸ் புரோகோஃபியேவா மொழிபெயர்ப்பு

VII

நவம்பர் மாதத்தின் ஒரு சனிக்கிழமை. ஆன்டன் ரூபின்ஸ்டீன் ஒரு சிம்பொனி இசைக் கச்சேரியை நடத்திக் கொண்டிருந்தார். அரங்கம் மிகவும் கூட்டமாகவும் புழுக்கமாகவும் இருந்தது. லாப்தேவ் தூண்களுக்குப் பின்னால் நின்றுகொண்டிருந்தான். அவனுடைய மனைவியும் கோஸ்த்யா கோச்செவோயும் வெகு முன்னால், மூன்றாவது அல்லது நான்காவது வரிசையில் அமர்ந்திருந்தனர்.
இடைவேளை தொடங்கியிருந்தபோது, திடீரென்று அவன் அந்த “நபரை”-பொலினா நிக்கோலாயெவ்னா ரஸ்ஸூடினாவைக்-கண்டான். திருமணமான நாளிலிருந்தே அவளைச் சந்திக்க நேரிடுமோ என்ற அச்சம் அவனைப் பீடித்துக் கொண்டிருந்தது. இப்போது அவளுடைய தெளிவான, நேரான பார்வை அவனுடைய பார்வையைச் சந்தித்தபோது, அவளுக்கு ஒரு சுருக்கமான, நட்பான விளக்கக் கடிதம்கூட தான் எழுதவில்லை என்பது அவனுக்கு நினைவுக்கு வந்தது. வெட்கத்தால் அவன் முகம் சிவந்தது.
அவள் அவனுக்கு உறுதியான, துடிப்பான முறையில் கைகுலுக்கிவிட்டு கேட்டாள்:
“யார்த்செவைப் பார்த்தீர்களா?”
அவன் பதில் சொல்வதற்குள், அவள் அவசரமாக அங்கிருந்து சென்றுவிட்டாள்.
அவள் பின்னால் யாரோ தன்னைத் தள்ளிக்கொண்டு வருவது போல, வேகமான, அகன்ற அடிகளுடன் நடந்துசென்றாள்.
அவள் மிகவும் மெலிந்தவளாகவும், சாதாரணத் தோற்றமுடையவளாகவும் இருந்தாள். நீண்ட மூக்கும், முகத்தில் அளவில்லாத களைப்பின் சாயலும் காணப்பட்டன. கண்களைத் திறந்தபடியும், காலில் நின்றபடியும் இருப்பதற்குக்கூட அவள் பெரும் முயற்சி செய்ய வேண்டியிருப்பது போலத் தோன்றியது. அவளுடைய அழகிய கருமையான கண்கள், அவளுக்கு இரக்கமும் அறிவுத்திறனும் கொண்ட ஒரு தோற்றத்தை அளித்தன. ஆனால் அவளுடைய அசைவுகள் கோணலாகவும் திடுக்கிடும் வகையிலும் இருந்தன.
அவளிடம் பேசுவது எளிதாக இருக்காது; ஏனெனில் அவள் பிறர் சொல்வதைக் கவனமாகக் கேட்பவளல்ல; அவளால் அமைதியாகப் பேசவும் முடியாது. அவளை நேசிப்பதும் கடினமாக இருந்தது. அவள் தன் கைகளால் முகத்தை மூடிக்கொண்டு நீண்ட நேரம் சிரிப்பாள்; தன் வாழ்க்கையில் காதல்தான் முக்கியமான விஷயம் அல்ல என்று அறிவிப்பாள். மேலும், பதினேழு வயதுப் பெண்ணைப் போல, தன்னை முத்தமிடுவதற்கு முன் அவனை ஊதிக் காற்றில் அணைத்துவிடச் செய்வாள்.
அவளுக்கு ஏற்கெனவே முப்பது வயது. அவள் ஓர் ஆசிரியரைத் திருமணம் செய்திருந்தாள்; ஆனால் பல ஆண்டுகளாகக் கணவனைப் பிரிந்து வாழ்ந்து வந்தாள். இசைப் பாடங்கள் கற்பித்தும், இசைக் குழுக்களில் வாசித்தும் தன் வாழ்க்கையை நடத்தி வந்தாள்.
அவர்கள் ஒன்பதாவது சிம்பொனியை இசைத்துக் கொண்டிருந்தபோது, தற்செயலாக அவள் அவனைக் கடந்து சென்றாள். ஆனால் தூண்களுக்குப் பின்னால் இருந்த கூட்டத்தைக் கடந்து அவளால் செல்ல முடியவில்லை. கடந்த இரண்டு பருவங்களாகக் கச்சேரிகளுக்கு அணிந்து வந்த அதே வெல்வெட் ரவிக்கையைத்தான் அவள் இப்போதும் அணிந்திருந்ததை லாப்தேவ் கவனித்தான். புதியதாக இருந்தாலும் மலிவான விசிறி ஒன்றும், புதிய கையுறைகளும் அவளிடம் இருந்தன.
அவள் அழகாக உடை அணிவதை விரும்பினாள். ஆனால் அதற்குத் தேவையான திறமை அவளிடம் இல்லை; உடைகளுக்காகச் செலவிடுவதையும் அவள் வெறுத்தாள். அதன் விளைவாக, அவள் அலட்சியமாக உடை அணிந்திருப்பாள். தெருவில் அவள் நீண்ட, தளர்வான அடிகளுடன் தன் இசைப் பாடங்களுக்காக விரைந்து செல்வதைப் பார்த்த யாரும், அவளை ஓர் இளம் துறவி என்று நினைத்திருப்பார்கள்.
பார்வையாளர்கள் கைதட்டி, மீண்டும் ஒரு முறை இசைக்குமாறு கேட்டுக்கொண்டனர்.
“இன்றிரவு நீங்கள் என்னுடன் இருக்க வேண்டும்” என்று பொலினா நிக்கோலாயெவ்னா லாப்தேவிடம் வந்து, அவனை உற்றுப் பார்த்தபடி கண்டிப்பான குரலில் கூறினாள். “நாம் இங்கிருந்து வெளியே சென்று, ஒன்றாகத் தேநீர் அருந்துவோம். நான் சொல்வது கேட்கிறதா? நான் வற்புறுத்துகிறேன். நீங்கள் எனக்கு நிறையக் கடன்பட்டிருக்கிறீர்கள்; இந்தச் சிறிய விஷயத்தை எனக்கு மறுப்பதற்கு உங்களுக்கு எந்த நெறிமுறை உரிமையும் இல்லை.”
“சரி,” என்று லாப்தேவ் ஒப்புக்கொண்டான்.
சிம்பொனி முடிந்த பிறகும், கலைஞர்களை மீண்டும் மீண்டும் மேடைக்கு அழைக்கும் நிகழ்ச்சி நீண்டுகொண்டே இருந்தது. பார்வையாளர்கள் அரங்கிலிருந்து அவசரமாக வெளியேறத் தயாராக இல்லை. ஆனால் தன் மனைவியிடம் எதுவும் சொல்லாமல் லாப்தேவால் வெளியே செல்ல முடியவில்லை. ஆகவே, அவன் கதவுகளுக்கு அருகில் நின்றுகொண்டு காத்திருக்க வேண்டியிருந்தது.
“எனக்கு ஒரு கோப்பைத் தேநீர் குடிக்க வேண்டும் என்று உயிரே போகிறது,” என்று ரஸ்ஸூடினா முறையிட்டாள். “என் ஆன்மாவே தீப்பற்றி எரிகிறது.”
“இங்கேயே கொஞ்சம் தேநீர் கிடைக்கும்,” என்றான் லாப்தேவ். “சிற்றுண்டி வழங்கும் இடத்திற்குச் செல்வோம்.”
“அப்படியெல்லாம் பணத்தை வீணாக்க என்னால் முடியாது. நான் ஒன்றும் பணக்கார வியாபாரி அல்ல.”
அவன் அவளுக்கு தனது கையைத் தாங்கிக்கொள்ளக் கொடுத்தான். ஆனால் அவள் அதை மறுத்துவிட்டாள். இதற்கு முன்பு அவளிடமிருந்து அவன் பலமுறை கேட்டிருந்த அதே நீண்ட விளக்கத்தைத்தான் அவள் மீண்டும் கூறினாள்: தான் பலவீனமான பாலினத்தைச் சேர்ந்தவள் என்று கருதவில்லை; எனவே எந்த ஆணின் மீதும் சாய்ந்து செல்ல வேண்டிய அவசியம் தனக்கு இல்லை என்பதே அந்த விளக்கம்.
அவள் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே, கூட்டத்தினர்மீது அவளுடைய பார்வை பதிந்திருந்தது. அவளுக்குத் தெரிந்தவர்களுடன் அடிக்கடி வணக்கம் பரிமாறிக்கொண்டாள்-அவர்களில் பெரும்பாலோர் கெர்ரியர் இசைப் பயிற்சி வகுப்புகளிலும் கன்சர்வேட்டரியிலும் அவளுடன் படித்த சக மாணவர்கள்; அவளுடைய மாணவர்களும் அங்கே இருந்தனர். அவர்களுடன் அவள் தன்னுடைய சுறுசுறுப்பான முறையில் கைகுலுக்கிக் கொண்டாள்…
அவள் சுறுசுறுப்பான முறையில் கைகுலுக்கினாள்; ஆனால் பின்னர் திடீரென்று காய்ச்சல் வந்தவளைப் போல நடுங்கத் தொடங்கினாள்.
“நீங்கள் யாரைத் திருமணம் செய்துகொண்டீர்கள்?” என்று இறுதியில் அவள் முணுமுணுத்தாள். திகிலுடன் அவனைப் பார்த்தபடி, “உங்கள் கண்கள் எங்கே போயிருந்தன, முட்டாளே? அந்த முட்டாள்தனமான, வெறுமையான ஜீவனிடம் நீங்கள் என்ன பார்த்தீர்கள்? உங்கள் அறிவுக்காகவும், உங்கள் ஆன்மாவுக்காகவும் நான் உங்களை நேசித்தேன். ஆனால் அந்தச் சீனப் பொம்மைக்கு வேண்டியது உங்கள் பணம் மட்டும்தான்!”
“அப்படிச் சொல்லாதே, பொலினா, தயவுசெய்து,” என்று அவன் கெஞ்சினான். “என் திருமணத்தைப் பற்றி நீ சொல்லக்கூடிய எல்லாவற்றையும் நானே மீண்டும் மீண்டும் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறேன். தயவுசெய்து, எனக்கு தேவையற்ற வேதனையைத் தராதே.”
யூலியா செர்கேயெவ்னா, கறுப்பு நிற உடையில், பெரிய வைரப் பதக்கம் ஒன்றை அணிந்தபடி அங்கே வந்தாள். அந்தப் பதக்கத்தை அவளுடைய மாமனார் திருமணச் சடங்குக்குப் பிறகு அவளுக்கு அனுப்பியிருந்தார். அவளுடன் அவளுடைய கூட்டத்தினரும் வந்திருந்தனர்-கோஸ்த்யா, இரண்டு மருத்துவர் நண்பர்கள், ஒரு அதிகாரி, மேலும் கிஷ் என்ற மாணவர் சீருடை அணிந்திருந்த பருமனான இளைஞன் ஒருவனும் இருந்தான்.
“கோஸ்த்யா உன்னை வீட்டுக்கு அழைத்துச் செல்வான்,” என்று லாப்தேவ் தன் மனைவியிடம் கூறினான். “நான் பிறகு வருகிறேன்.”
யூலியா தலையசைத்துவிட்டு தொடர்ந்து சென்றாள்.
பதற்றத்துடன் நடுங்கிக்கொண்டிருந்த பொலினா நிக்கோலாயெவ்னா, வெறுப்பும், பகையும், வேதனையும் நிறைந்த கண்களுடன் அவளைப் பின்தொடர்ந்து பார்த்தாள்.
லாப்தேவ் அவளுடைய வீட்டிற்குச் செல்லத் தயங்கினான். அங்கே விரும்பத்தகாத ஒரு காட்சியும், கண்ணீரும், கடுமையான வார்த்தைகளும் ஏற்படும் என்று அவன் எதிர்பார்த்தான். அதனால், அதற்குப் பதிலாக ஏதாவது உணவகத்திற்குச் செல்லலாம் என்று அவன் யோசனை தெரிவித்தான்.
“வேண்டாம், வேண்டாம்,” என்று அவள் வற்புறுத்தினாள். “என் வீட்டுக்குப் போவோம். உணவகங்களைப் பற்றி என்னிடம் பேசத் துணியாதே.”
உணவகங்கள் அவளுக்குப் பிடிக்காது; ஏனென்றால் அவள் நினைத்தது…
உணவகங்களில் சிகரெட் புகையும் ஆண்களின் மூச்சுக்காற்றும் கலந்திருந்ததால், அங்குள்ள காற்றே விஷமாக இருப்பதாக அவள் நினைத்தாள். தனக்குத் தெரிந்த ஆண்கள் அனைவரிடமும் அவள் ஒரு வித்தியாசமான வெறுப்புணர்வைக் கொண்டிருந்தாள்; அவர்கள் எல்லோரும் தன்னைச் சிறிதளவு வாய்ப்பு கிடைத்தால்கூட மயக்கி, பாலியல் ரீதியாகத் தாக்கத் தயாராக இருப்பவர்கள் என்று கருதினாள். மேலும், உணவகங்களில் ஒலிக்கும் இசை அவளுக்குத் தலைவலியை ஏற்படுத்தியது.
நோபிலிட்டி கிளப்பிலிருந்து வெளியே வந்த அவர்கள் ஒரு குதிரை வண்டியை வாடகைக்கு எடுத்துக்கொண்டனர். ரஸ்ஸூடினா வசித்து வந்த சவ்யோலோவ்ஸ்கி தெருவுக்குச் செல்லும் வழியில், ஓஸ்தோசென்காவை நோக்கிச் சென்று பின்னர் ஒரு திருப்பத்தில் திரும்பியபோது, லாப்தேவ் அவளைப் பற்றியே நினைத்துக்கொண்டிருந்தான்.
அவன் உண்மையிலேயே அவளுக்குப் பெரிதும் கடன்பட்டிருந்தான். அவளுக்கு இசைக் கோட்பாடு கற்பித்துக்கொண்டிருந்த தன் நண்பன் யார்த்செவின் வீட்டில்தான் அவளை முதன்முதலில் சந்தித்திருந்தான். அவள் அவனை நேசித்தது உண்மையானதும், முற்றிலும் சுயநலமற்றதுமாக இருந்தது. அவர்கள் ஒன்றாக வாழத் தொடங்கிய பிறகும்கூட, அவள் தொடர்ந்து இசைப் பாடங்களைக் கற்பித்துக்கொண்டும், முன்புபோலவே சோர்ந்து விழும் அளவுக்கு உழைத்துக்கொண்டும் இருந்தாள். இசையைப் புரிந்துகொள்ளவும் நேசிக்கவும் அவனுக்குக் கற்றுக்கொடுத்தவளும் அவள்தான்.
“ஒரு கோப்பைத் தேநீருக்காக என் ராஜ்ஜியத்தையே கொடுப்பேன்!” என்று அவள் தன் ஆழமான குரலில் கூறினாள். குளிர் பிடித்துவிடக் கூடாது என்பதற்காக, தன் முகத்தை மஃப்பால் மூடிக்கொண்டாள். “இன்று நான் ஐந்து பாடங்கள் கற்பித்தேன். அவை எல்லாம் போகட்டும்! எப்படிப்பட்ட முட்டாள் மாணவர்கள்-மரக்கட்டைகளைப் போன்றவர்கள்! அவர்களால் எரிச்சலடைந்து நான் கிட்டத்தட்ட இறந்தே போய்விட்டேன். இந்த அடிமைத்தனம் எப்போது முடிவுக்கு வரும் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. முன்னூறு ரூபிள்களைச் சேமித்துவிட்டால் போதும்; எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு கிரிமியாவுக்குப் போய்விடுவேன். கடற்கரையில் படுத்துக்கொண்டு, கடல் காற்றை நன்றாகச் சுவாசிப்பேன். எனக்கு கடல் என்றால் எவ்வளவு பிடிக்கும் தெரியுமா?”
“நீ எங்கும் போகப் போவதில்லை,” என்றான் லாப்தேவ். “முதலில், உன்னால் ஒருபோதும் பணத்தைச் சேமிக்க முடியாது. இரண்டாவதாக, பணத்தைச் செலவிடுவதற்கே நீ தயங்குவாய். என்னை மன்னித்துவிடு; ஆனால் இதை நான் மீண்டும் சொல்லித்தான் ஆக வேண்டும்: அந்த முன்னூறு ரூபிள்களை ஒவ்வொரு கோபெக்காகச் சேகரிப்பது உண்மையிலேயே உனக்கு அவமானமாக இல்லையா-”
“வெறுமனே நேரத்தைக் கழிப்பதற்காக உன்னிடம் பாடம் கற்றுக்கொள்ளும் சோம்பேறிகளிடமிருந்து அந்தப் பணத்தைப் பெறுவதற்குப் பதிலாக, நண்பர்களிடமிருந்து அந்தத் தொகையைக் கடன் வாங்குவது குறைவான அவமானமா?”
“எனக்கு நண்பர்களே கிடையாது!” என்று அவள் எரிச்சலுடன் கூறினாள். “தயவுசெய்து உளறாதீர்கள். நான் உழைக்கும் வர்க்கத்தைச் சேர்ந்தவள். அந்த வர்க்கத்துக்கு ஒரு தனிச்சலுகை இருக்கிறது: அது களங்கமற்றது என்பதை அறிந்திருப்பது; கேவலமான வியாபாரிகளிடமிருந்து கடன் வாங்காமல் இருப்பதற்கான உரிமை; அவர்களை இகழ்வதற்கான உரிமை. இல்லை, ஐயா, என்னை நீங்கள் விலைக்கு வாங்க முடியாது! நான் யூலியா அல்ல.”
லாப்தேவ் வண்டிக்காரனுக்குப் பணம் கொடுக்கவில்லை. அப்படிச் செய்தால், இதற்கு முன்பு அவன் பலமுறை கேட்டிருந்த இன்னொரு நீண்ட பேச்சை அவளிடமிருந்து கேட்க நேரிடும் என்பதை அவன் அறிந்திருந்தான். எனவே, வண்டிக் கட்டணத்தை அவளே செலுத்தும்படி விட்டுவிட்டான்.
அவள் ஒரு குடியிருப்பின் உரிமையாளரான ஒரு பெண்மணியிடம் சிறிய அறையும் உணவும் வாடகைக்கு எடுத்திருந்தாள். அந்த வீட்டில் ஒரு பெரிய பெக்கர் பியானோ இருந்தது. அது போல்ஷயா நிகிட்ஸ்கயா தெருவிலுள்ள யார்த்செவின் வீட்டில் இருந்தது; அவள் தினமும் அங்கே சென்று பயிற்சி செய்வாள்.
அந்த அறையில் நாற்காலிகளுக்குத் தளர்வான உறைகள் போடப்பட்டிருந்தன; மெல்லிய வெள்ளை விரிப்புடன் ஒரு படுக்கையும், வீட்டு உரிமையாளருக்குச் சொந்தமான தொட்டிகளில் வளர்க்கப்பட்ட செடிகளும் இருந்தன. சுவர்களில் படங்கள் தொங்கவிடப்பட்டிருந்தன. அந்த அறையில் வசிப்பவர் ஒரு பெண் என்பதையோ, முன்னாள் மாணவி என்பதையோ உணர்த்தும் வகையில் வேறு எதுவுமே இல்லை. ஒப்பனை மேசை இல்லை; புத்தகங்கள் இல்லை; ஏன், எழுதும் மேசைகூட இல்லை.
அவள் வீட்டுக்கு வந்தவுடன் படுக்கைக்குச் சென்றுவிடுவாள் என்பதும், காலையில் எழுந்தவுடன் சிறிது நேரத்திலேயே வீட்டை விட்டு வெளியேறிவிடுவாள் என்பதும் தெளிவாகத் தெரிந்தது.
சமையல்காரர் சமோவாரைக் கொண்டு வந்தார். பொலினா நிக்கோலாயெவ்னா தேநீர் தயாரித்தாள். இன்னும் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தபடியே, அவள்…
அறையில் குளிராக இருந்தபோது, ஒன்பதாவது சிம்பொனியில் பாடிய பாடகர்களை அவள் குறை கூறத் தொடங்கினாள். களைப்பினால் அவளது கண் இமைகள் தாழ்ந்திருந்தன. ஒரு கிளாஸ் தேநீர் குடித்தாள்; பிறகு இன்னொன்று; அதற்குப் பிறகு மூன்றாவது கிளாஸும் குடித்தாள்.
“அப்படியானால், நீங்கள் திருமணம் செய்துகொண்டுவிட்டீர்கள்,” என்றாள் அவள். “ஆனால் கவலைப்படாதீர்கள், நான் ஏங்கி வாடப்போவதில்லை. உங்களை என் இதயத்திலிருந்து பிடுங்கி எறிய என்னால் முடியும். ஆனால், எல்லா ஆண்களைப் போலவே நீங்களும் மோசமானவர்தான் என்பதைப் பார்ப்பது எனக்கு மிகவும் வேதனையாக இருக்கிறது. ஒரு பெண்ணிடம் உங்களுக்குத் தேவையானது அவளுடைய அறிவல்ல; அவளுடைய உடல், அழகு, இளமைதான்…. இளமை!” என்று யாரையோ கேலி செய்வதுபோல் மூக்கை நாசியுடன் சுருக்கிக்கொண்டு மீண்டும் கூறினாள்; பின்னர் சிரித்தாள். “இளமை! உங்களுக்கு தூய்மை வேண்டும், Reinheit! அதுதான், Reinheit!” என்று சொல்லிவிட்டு, நாற்காலியின் பின்புறத்தில் சாய்ந்து விழுவதுபோல் பெரிதாகச் சிரித்தாள். “Reinheit!”
சிரிப்பை நிறுத்தியபோது, அவளுடைய கண்களில் கண்ணீர் நிறைந்திருந்தது.
“குறைந்தபட்சம் நீங்கள் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறீர்களா?” என்று கேட்டாள்.
“இல்லை.”
“அவள் உங்களை நேசிக்கிறாளா?”
“இல்லை.”
மிகவும் கலக்கமடைந்தும் துயரத்துடனும் இருந்த லாப்தேவ் எழுந்து, அறைக்குள் முன்னும் பின்னுமாக நடக்கத் தொடங்கினான்.
“இல்லை,” என்று அவன் மீண்டும் கூறினான். “உண்மையில், நான் மிகவும் மகிழ்ச்சியற்றவனாக இருக்கிறேன், பொலினா. ஆனால் நான் என்ன செய்ய முடியும்? நான் ஒரு பெரிய தவறு செய்துவிட்டேன்; இப்போது அதை மாற்ற முடியாது. இதைப் பற்றி நான் தத்துவ ரீதியாகச் சிந்தித்துக்கொள்ள வேண்டியதுதான். அவள் காதல் இல்லாமலேயே திருமணம் செய்துகொண்டாள்-முட்டாள்தனமாகத்தான், ஆம்; ஒருவேளை பணத்திற்காகவும் இருக்கலாம். ஆனால் முழுக்க முழுக்க அப்படியல்ல. இப்போது அவள் செய்த தவறைத் தெளிவாக உணர்ந்திருக்கிறாள்; அதனால் அவள் துன்பப்படுகிறாள். அதை என்னால் பார்க்க முடிகிறது. பகல் நேரத்தில் அவள் தனியாக இருக்கப் பயப்படுகிறாள்…
“என்னுடன் ஐந்து நிமிடங்கள்கூட தனியாக இருக்க அவள் பகல் நேரத்தில் பயப்படுகிறாள். அதனால் பொழுதுபோக்கையும், சமூகத்தினரின் நட்பையும் நாடுகிறாள். என்னுடன் இருக்கும்போது அவளுக்குப் பயமாகவும் வெட்கமாகவும் இருக்கிறது.”
“ஆனால் உங்கள் பணத்தைப் பெற்றுக்கொள்வதில் அவளுக்கு வெட்கமில்லையா?”
“அது முட்டாள்தனமான பேச்சு, பொலினா!” என்று லாப்தேவ் கூச்சலிட்டான். “அவள் என்னிடமிருந்து பணம் வாங்குகிறாள்; ஏனென்றால் அவளிடம் பணம் இருந்தாலும் இல்லாவிட்டாலும் அவளுக்கு அது ஒன்றுதான். அவள் நல்லவள், தூய மனம் கொண்டவள். தன் தந்தையிடமிருந்து விலகிச் செல்ல வேண்டும் என்பதற்காக மட்டுமே அவள் என்னைத் திருமணம் செய்துகொண்டாள்; அவ்வளவுதான்.”
“நீங்கள் பணக்காரராக இல்லாதிருந்தால், அவள் உங்களைத் திருமணம் செய்துகொண்டிருப்பாள் என்று உறுதியாகச் சொல்கிறீர்களா?” என்று ரஸ்ஸுடினா கேட்டாள்.
“எதைப் பற்றியும் எனக்கு உறுதியாகத் தெரியவில்லை,” என்று லாப்தேவ் பரிதாபமாகப் பதிலளித்தான். “எதுவுமே தெரியவில்லை. எனக்கு ஒன்றுமே புரியவில்லை. கடவுளுக்காக, பொலினா, இந்தப் பேச்சை இத்துடன் விட்டுவிடுவோம்.”
“நீங்கள் அவளை நேசிக்கிறீர்களா?”
“பைத்தியக்காரத்தனமாக நேசிக்கிறேன்.”
நீண்ட நேரம் அமைதி நிலவியது. அவள் நான்காவது கிளாஸ் தேநீரைக் குடித்தாள். அவனோ அறைக்குள் முன்னும் பின்னுமாக நடந்து கொண்டிருந்தான்; இப்போது அவனுடைய மனைவி மருத்துவர் சங்கத்தில் இரவு உணவு சாப்பிட்டுக்கொண்டிருப்பாள் என்று எண்ணிக்கொண்டிருந்தான்.
“ஆனால், ஏன் என்று தெரியாமலேயே ஒருவரை நேசிப்பது சாத்தியமா?” என்று அவள் தோள்களைக் குலுக்கியபடி கேட்டாள். “இல்லை, இது வெறும் மிருகத்தனமான காம உணர்ச்சி மட்டுமே! நீ அவள் மீது மயங்கிக் கிடக்கிறாய்! அந்த அழகான உடலாலும், அந்த Reinheit – தூய்மையாலும் உன் கண்கள் மறைக்கப்பட்டுவிட்டன! என்னிடமிருந்து போ! நீ அழுக்கானவன்! அவளிடம் போ!”
அவள் கதவைச் சுட்டிக்காட்டினாள். பின்னர் அவனுடைய தொப்பியை எடுத்துத் தூக்கி அவன் மீது எறிந்தாள்.
அவன் அமைதியாகத் தனது மேலங்கியை அணிந்துகொண்டு வெளியே சென்றான். ஆனால் அவள் அவனைப் பின்தொடர்ந்து ஓடி வந்து, கதறி அழுதபடி, கட்டுப்படுத்த முடியாத உணர்ச்சியில் அவனுடைய தோளைக் கெட்டியாகப் பற்றிக்கொண்டாள்.
“தயவுசெய்து, பொலினா! வேண்டாம்!” என்று அவன் கூறினான்; அவள் பிடித்திருந்த பிடியைத் தளர்த்துவதற்கு அவன் வீணாக முயன்றான். “உங்களை நீங்களே கட்டுப்படுத்திக்கொள்ளுங்கள், கெஞ்சிக் கேட்டுக்கொள்கிறேன்!”
அவள் கண்களை மூடிக்கொண்டாள். அவளுடைய முகம் வெளிறியது. அவளுடைய நீண்ட மூக்கு சுருங்கியதுபோல் தோன்றியது; அவளுடைய தோல் மெழுகைப் போன்ற விரும்பத்தகாத மஞ்சள் நிறமாக, ஒரு பிணத்தின் நிறத்தைப் போல மாறியது. லாப்தேவால் அவளுடைய விரல்களை அவனுடைய தோளிலிருந்து பிரிக்க முடியவில்லை. அவள் மயக்கமடைந்துவிட்டாள்.
அவன் அவளை மெதுவாகத் தூக்கி படுக்கையில் கிடத்தினான். பின்னர் அவள் சுயநினைவுக்குத் திரும்பும் வரை சுமார் பத்து நிமிடங்கள் அவளருகில் உட்கார்ந்திருந்தான். அவளுடைய கைகள் குளிர்ந்திருந்தன; நாடித்துடிப்பு மிகவும் பலவீனமாகவும் சீரற்றதாகவும் இருந்தது.
“வீட்டுக்குப் போங்கள்,” என்று கண்களைத் திறந்து அவள் சொன்னாள். “போங்கள்; இல்லையென்றால் நான் மீண்டும் அழத் தொடங்கிவிடுவேன். என்னை நானே கட்டுப்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும்.”
அவளை விட்டுவிட்டு, மற்றவர்கள் தன்னை எதிர்பார்த்துக்கொண்டிருந்த மருத்துவர் சங்கத்திற்குச் செல்லாமல், லாப்தேவ் வீட்டுக்குச் சென்றான்.
வீட்டிற்குச் செல்லும் வழியெங்கும், உண்மையாகவே தன்னை நேசித்த, ஒரு காலத்தில் தனது மனைவியாகவும் நண்பராகவும் இருந்த இந்தப் பெண்ணை ஏன் தான் திருமணம் செய்துகொள்ளவில்லை என்று அவன் கசப்புடன் தன்னைத்தானே கேட்டுக்கொண்டான்.
தன்னுடன் உண்மையான பாசத்துடன் இருந்த ஒரே நபர் அவள்தான். அதுமட்டுமல்லாமல், புத்திசாலித்தனமும், பெருமிதமும், கடின உழைப்பும் கொண்ட இந்தப் பெண்ணுக்கு மகிழ்ச்சியையும், ஒரு வீட்டையும், அமைதியான வாழ்க்கையையும் வழங்குவது எவ்வளவு சிறந்ததும் கண்ணியமானதுமான செயலாக இருந்திருக்கும்!
“அழகின் மீதும், இளமையின் மீதும், தனக்கு எட்டாத அந்த மகிழ்ச்சியின் மீதும் உரிமை கோருவதற்கு தான் யார்?” என்று அவன் தன்னைத்தானே கேட்டுக்கொண்டான். அந்த மகிழ்ச்சி, தண்டனையாகவோ அல்லது கேலியாகவோ, கடந்த மூன்று மாதங்களாகத் தன்னை இந்த இருண்ட, மனச்சோர்வு நிறைந்த மனநிலையில் வைத்திருந்தது.
அவனுடைய தேனிலவு வெகுகாலத்திற்கு முன்பே முடிந்துவிட்டது. நம்ப முடியாததாகத் தோன்றினாலும், இன்னும் தன் மனைவி எப்படிப்பட்டவள் என்பதே அவனுக்குத் தெரியவில்லை.
அவள் தன்னுடைய பள்ளித் தோழிகளுக்கும் தந்தைக்கும் ஐந்து பக்கங்கள் நீளமான கடிதங்களை எழுதுவாள்; மேலும், அவளுக்குப் பேசுவதற்கும்…
அவள் தன் தோழிகளுக்கும் தந்தைக்கும் ஐந்து பக்கங்கள் நீளமான கடிதங்களை எழுதுவாள்; ஆனால் அவனிடம் மட்டும் வானிலை எப்படி இருக்கிறது அல்லது சாப்பிடும் நேரம் வந்துவிட்டதா, இரவு உணவு சாப்பிட வேண்டிய நேரமா என்பதைத்தவிர வேறு எதையும் பேசுவதில்லை.
அவள் படுக்கைக்குச் செல்வதற்கு முன் பிரார்த்தனை செய்து, தனது சிறிய சிலுவைகளையும் புனிதர்களின் படங்களையும் முத்தமிடுவதை அவன் பார்த்தபோது, “அவள் எதற்காகப் பிரார்த்தனை செய்கிறாள்?” என்று வெறுப்புடன் நினைப்பதை அவனால் தவிர்க்க முடியவில்லை.
அவளைப் பற்றியும் தன்னைப் பற்றியும் அவன் மனத்தில் அவமதிப்பான எண்ணங்கள் எழுந்தன. அவளுடன் படுக்கைக்குச் சென்று, அவளைத் தன் கரங்களில் அணைத்துக்கொள்ளும்போது, ஏற்கெனவே விலை கொடுத்து வாங்கப்பட்ட ஒன்றையே தான் பெற்றுக்கொள்வதாக அவனுக்குத் தோன்றியது. ஆனால் அந்த எண்ணம் மிகவும் கொடூரமாக இருந்தது. அவள் உடல்நலமுள்ள, துணிச்சலான, பாவ உணர்வற்ற பெண்ணாக இருந்திருந்தால் நிலைமை வேறுவிதமாக இருந்திருக்கும். ஆனால் அவள் மிகவும் இளமையானவள்; மிகவும் பக்தியுள்ளவள், அடக்கமானவள்; அவளுடைய கண்களில் அத்தனை அப்பாவித்தனம் இருந்தது!
அவள் அவனுடைய மணப்பெண்ணாக இருந்தபோது, அவளுடைய பக்தி அவனைத் தொட்டிருந்தது. ஆனால் இப்போது, அவளுடைய வழக்கமான கருத்துகளும் நம்பிக்கைகளும் உண்மையைத் தன்னிடமிருந்து மறைக்கும் ஒரு சுவராக இருப்பதை அவன் உணர்ந்தான்.
ஏற்கெனவே அவனுடைய வாழ்க்கை முழுவதும் ஒரு கொடிய வேதனையாக மாறியிருந்தது.
அவனுடைய மனைவி நாடக அரங்கில் அவனருகில் உட்கார்ந்திருக்கும்போது, பெருமூச்சு விடுவதோ அல்லது மனமாரச் சிரிப்பதோ அவனுக்குப் பிடிக்கவில்லை. அவள் அனுபவிக்கும் மகிழ்ச்சியைத் தன்னுடன் பகிர்ந்துகொள்ளாமல் அவளால் மகிழ்ச்சியாக இருக்க முடிகிறது என்பதே அவனுக்கு வேதனையாக இருந்தது.
அதிலும் வியப்பான விஷயம் என்னவென்றால், அவள் அவனுடைய நண்பர்களுடன் மிகவும் நன்றாகப் பழகுவதாகத் தோன்றியது. அவர்கள் அனைவரும் ஏற்கெனவே அவளை நன்றாக அறிந்திருந்தார்கள். ஆனால் அவனுக்கோ அவளைப் பற்றி ஒன்றுமே தெரியவில்லை. அவனால் செய்ய முடிந்ததெல்லாம் சோர்வுடன் மனம் தளர்ந்து கிடப்பதும், பொறாமையின் வேதனைகளை மௌனமாக அனுபவிப்பதும்தான்.
வீட்டிற்கு வந்ததும், லாப்தேவ் தனது வீட்டுக்குள் அணியும் மேலங்கியையும் செருப்புகளையும் அணிந்துகொண்டு, தனது படிப்பறையில் அமர்ந்து ஒரு நாவலைப் படிக்கத் தொடங்கினான்.
அவனுடைய மனைவி இன்னும் வீட்டிற்கு வரவில்லை.
ஆனால் சுமார் அரை மணி நேரத்திற்குப் பிறகு, அழைப்பு மணி ஒலித்தது. கதவைத் திறப்பதற்காக பியோத்திர் அவசரமாகச் செல்வதை அவன் கேட்டான்.
அது யூலியா.
அவள் தனது ரோம அங்கியை அணிந்துகொண்டு படிப்பறைக்குள் வந்தாள்; பனிப்பொழிவின் காரணமாக அவளுடைய கன்னங்கள் சிவந்திருந்தன.
“பிரெஸ்னியாவில் ஒரு பெரிய தீவிபத்து ஏற்பட்டிருக்கிறது,” என்று மூச்சுவிடத் திணறியபடி அவள் சொன்னாள். “வானமே செந்நிறமாக எரிவது போல இருக்கிறது. நான் கோஸ்த்யாவுடன் அங்கே வண்டியில் சென்று பார்க்க விரும்புகிறேன்.”
“நிச்சயமாகப் போ.”
அவளுடைய உடல்நலத்தைக் காட்டும் புத்துணர்ச்சியையும், அவளுடைய கண்களில் தெரிந்த குழந்தைத்தனமான அச்சத்தையும் பார்த்ததும் லாப்தேவின் மனம் அமைதியடைந்தது.
அவன் இன்னும் அரை மணி நேரம் படித்துவிட்டு, படுக்கைக்குச் சென்றான்.
மறுநாள், பொலினா நிகொலாயெவ்னா அவனிடமிருந்து முன்பு எடுத்துச் சென்ற இரண்டு புத்தகங்களையும், அவனுடைய எல்லாக் கடிதங்களையும் புகைப்படங்களையும் கிடங்கிற்கு அனுப்பி வைத்தாள்.
அதனுடன் ஒரே ஒரு வார்த்தை மட்டுமே எழுதப்பட்டிருந்த ஒரு சிறு குறிப்பும் இருந்தது:

“Basta!” – “போதும்!”

அன்டன் செகாவ் — மூன்று வருடங்கள்

இன்னும் வரும்..