வில்லியம் சமர்செட் மாம்/“பூசப்பட்ட திரை”

VII

திருமதி கார்ஸ்டின் ஒரு கடினமான, கொடூரமான, கட்டுப்படுத்தும், ஆசைப்படும், சிக்கனமான மற்றும் முட்டாள்தனமான பெண். லிவர்பூலில் ஒரு வழக்கறிஞரின் ஐந்து மகள்களில் ஒருவராக இருந்தார். பெர்னார்ட் கார்ஸ்டின் அவரை வடக்கு சுற்றுப் பயணத்தின் போது சந்தித்தார். அப்போது அவர் எதிர்காலத்தில் முன்னேறக்கூடிய இளைஞராக தோன்றினார், மேலும் அவளது தந்தை அவர் மிக உயரம் செல்வார் என்று கூறினார். ஆனால் அது நடந்ததாக இல்லை. அவர் உழைப்பும் திறமையும் கொண்டவராக இருந்தாலும், தன்னை முன்னேற்றிக் கொள்ளும் உறுதி அவருக்கு இல்லை. திருமதி கார்ஸ்டின் அவரை வெறுத்தார்.
ஆனால், அவள் கசப்புடன் ஏற்றுக்கொண்டது என்னவென்றால், தன் வெற்றியை அவள் அவரின் மூலம் மட்டுமே அடைய முடியும். அதனால், அவர் செல்ல வேண்டிய பாதையில் அவரை தள்ளிச் செல்லத் தொடங்கினார். அவள் அவரை இடையறாது திட்டிக்கொண்டே இருந்தாள். அவருடைய மனம் விரும்பாத விஷயங்களைச் செய்யச் செய்வதற்காக, அவருக்கு ஓய்வளிக்காமல் இருந்தால், இறுதியில் அவர் சோர்ந்து ஒப்புக்கொள்வார் என்பதை அவள் கண்டுபிடித்தாள்.
தன் பக்கம், பயனுள்ளதாக இருக்கும் மனிதர்களுடன் பழகத் தொடங்கினார். தனது கணவருக்கு வழக்குகள் அனுப்பும் வழக்கறிஞர்களை புகழ்ந்து பேசினார்; அவர்களுடைய மனைவிகளுடன் நெருக்கமாக இருந்தார். நீதிபதிகளுக்கும் அவர்களது மனைவிகளுக்கும் மிகுந்த பணிவுடன் நடந்துகொண்டார். எதிர்காலத்தில் உயரக்கூடிய அரசியல்வாதிகளுடன் நெருக்கம் வளர்த்தார்.
இருபத்தைந்து ஆண்டுகளில், திருமதி கார்ஸ்டின் ஒருபோதும் யாரையும் விருப்பத்திற்காக விருந்துக்கு அழைக்கவில்லை. அவள் அடிக்கடி பெரிய விருந்துகளை ஏற்பாடு செய்தாள். ஆனால் அவளது சிக்கனம், அவளது ஆசைக்கு சமமாக இருந்தது. பணம் செலவிடுவதை வெறுத்தாள். மற்றவர்கள் செலவிடும் தொகையின் பாதியில் தான் அதே பெருமையை உருவாக்க முடியும் என்று எண்ணினாள். அவளது விருந்துகள் நீண்டதும் சிக்கலானதும் ஆனாலும், செலவைக் குறைத்தவையாக இருந்தன. உணவு உண்ணும் போது மக்கள் என்ன குடிக்கிறார்கள் என்பதை கவனிக்க மாட்டார்கள் என்று அவள் நம்பினாள். குமிழ் மது (மொசெல்) ஒரு துணியில் மூடி, அதை சாம்பெய்ன் என்று விருந்தினர்கள் நினைக்கிறார்கள் என்று எண்ணினாள்.
பெர்னார்ட் கார்ஸ்டினுக்கு ஒரு அளவிற்கு நல்ல வழக்குகள் இருந்தாலும், அது பெரியதாக இல்லை. அவருக்குப் பிறகு வந்த பலர் அவரை முந்திவிட்டனர். திருமதி கார்ஸ்டின் அவரை நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் நிற்க வைத்தார். தேர்தல் செலவுகளை கட்சி ஏற்றுக்கொண்டது. ஆனால் இங்கும் அவளது சிக்கனம் அவளது ஆசையைத் தடை செய்தது; தொகுதியில் ஆதரவைப் பெற வேண்டிய அளவு செலவிட அவளால் முடியவில்லை. வேட்பாளர்கள் வழங்க வேண்டிய நிதிகளுக்கு அவர் அளித்த தொகை எப்போதும் போதாமையாக இருந்தது. அவர் தோல்வியடைந்தார்.
திருமதி கார்ஸ்டினுக்கு ஒரு எம்.பி. மனைவியாக இருப்பது மகிழ்ச்சியளித்திருக்கும்; இருந்தாலும் அவள் தன் ஏமாற்றத்தை உறுதியுடன் சமாளித்தாள். இந்த தேர்தல் முயற்சி மூலம் அவள் பல முக்கியமானவர்களை சந்தித்தாள்; அது அவளது சமூக மரியாதையை உயர்த்தியது. பெர்னார்ட் நாடாளுமன்றத்தில் பெரிய பெயர் எடுக்க மாட்டார் என்பதை அவள் அறிந்திருந்தாள். ஆனால், அவர் கட்சிக்கு நன்றிக்கடன் பெற்றவராக இருக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே அவர் உறுப்பினராக இருக்க வேண்டும் என்று நினைத்தாள்.
ஆனால் அவர் இன்னும் இளம் நிலை வழக்கறிஞராகவே இருந்தார்; அவரைவிட இளையவர்கள் பலர் உயர்ந்த நிலையை அடைந்துவிட்டனர். அவர் அந்த நிலையை அடைய வேண்டியது அவசியம்—நீதிபதியாக ஆக வேண்டுமென்றால் மட்டுமல்ல, அவளுக்காகவும். தன்னைவிட பத்து ஆண்டுகள் இளைய பெண்களுக்குப் பிறகு விருந்தில் அமர வேண்டிய நிலை அவளுக்கு அவமானமாக இருந்தது.
இங்கே, பல ஆண்டுகளாக காணாத ஒரு பிடிவாதத்தை தனது கணவரில் அவள் சந்தித்தாள். உயர்ந்த பதவியை எடுத்தால் வேலை கிடைக்காமல் போய்விடும் என்ற பயம் அவருக்கிருந்தது. “கையில் உள்ள ஒன்று, காடில் உள்ள இரண்டை விட மதிப்பானது” என்று அவர் கூறினார். அதற்கு அவள், பழமொழிகள் என்பது அறிவில்லாதவர்களின் கடைசி தஞ்சம் என்று பதிலளித்தாள். வருமானம் பாதியாகக் குறையலாம் என்று அவர் கூறியபோது, அது அவளுக்கு மிகவும் முக்கியமான காரணம் என்று தெரிந்திருந்தும், அவள் கேட்கவில்லை. அவரை கோழைத்தனமாக இருப்பவர் என்று திட்டினாள். இறுதியில், வழக்கம்போல, அவர் ஒப்புக்கொண்டார்.
அவர் உயர்ந்த நிலைக்கு விண்ணப்பித்தார்; அது உடனே கிடைத்தது. ஆனால் அவர் கொண்டிருந்த சந்தேகங்கள் உண்மையாகிவிட்டன. முன்னேற்றம் அடையவில்லை; அவருக்கு வேலைகள் குறைந்தன. இருந்தாலும் அவர் தன் ஏமாற்றத்தை வெளிப்படுத்தவில்லை. அவர் தன் மனைவியை குற்றம் சொன்னாலும், அது உள்ளத்திலேயே இருந்தது.
அவர் இன்னும் அமைதியானவராக மாறினார். ஆனால் வீட்டில் அவர் எப்போதும் அமைதியாக இருந்ததால், யாரும் மாற்றத்தை கவனிக்கவில்லை. அவரது மகள்கள் அவரை பணம் ஈட்டும் ஒருவராக மட்டுமே பார்த்தனர். அவர்களுக்கு உணவு, உடை, விடுமுறை, சிறிய செலவுகள் ஆகியவற்றை வழங்க அவர் கடினமாக உழைப்பது இயல்பானதாகவே தோன்றியது. இப்போது பணம் குறைந்துவிட்டதால், அவரைப் பற்றிய அவர்கள் இருந்த அலட்சியம், வெறுப்புடன் கலந்த இகழ்ச்சியாக மாறியது.
அவர் காலை வேளையில் வெளியே சென்று, இரவு உணவுக்காக மட்டும் வீடு திரும்பும் அந்த அமைதியான மனிதனின் உணர்ச்சிகள் பற்றி அவர்கள் ஒருபோதும் சிந்திக்கவில்லை. அவர் அவர்களுக்கு அந்நியராக இருந்தார். ஆனால் அவர் தந்தை என்பதால், அவர் அவர்களை நேசிக்க வேண்டும் என்று அவர்கள் இயல்பாகவே எண்ணினர்.

வில்லியம் சமர்செட் மாம்/“பூசப்பட்ட திரை” – விருட்சம் நாளிதழ்