மா.தக்ஷிணாமூர்த்தி கவிதைகள்

குளிக்கும் பெண்களைக் கண்டால்எனக்கும் குளிக்க ஆசை.பொங்கிவரும் சுனைநீரில்குளித்து விடுகிறேன்.

>>

காலேஜக் கன்னியைக்கைப்பிடித்துக்கால்பிடித்துஇடையிலும் பிடித்துவிட்டேன்.பிறகுகைவிட்டேன்,அல்லாதுஇருபத்துநான்கு மணி நேரமும்பிடித்துக்கொண்டே இருக்கஎவரால் இயலும்?எனவேகைவிட்டேன்.மேலும்இன்றைய பெண்டிர்சுதந்திரம் வேண்டுவோர்.எனவேகொஞ்சநேரம் பிடித்துவிட்டுப் பின்விட்டு விடுவதேநல்லது.

>>

உன் அங்க அசைவாலெனைமானபங்கப் படுத்தாதே.நீ அங்கமசைத்தால்விழுந்து விடும் விந்து.

>>

பெண்ணையறிந்துதன்னை மறந்துபெண்ணுருவாகித் திரிந்திடினும்வானோக்கித் தன்மைகாட்டிடும் வீரன். இவனைக் காத்திடவோஇத்தனை பொல்லாப்பு?சோமன் கட்டிடினும்வேட்டியெனும் வேலி சுற்றிடினும்ஊடுருவிப் பாயும் விந்தை காண்! இவனன்றோ வீரன் –தமிழ் மணங்கமழும் குறிஞ்சிநில மன்னன்?கவிதையின் சீரும் சிறப்பும்தளையற்ற இளமை வனப்பும்இவன்கண் காண்மின் காண்மின். இவனைச் சிறைப் பிடித்திடவும்உண்டோ வீரர்கள்வீராங்கனைகள்?

>>

உன் தங்கநிறமேனி புகுந்தால்இவன் தங்கமாகி விடுவான்.என்ன ரசவாதமோஉன் தழுவலில்?செங்கோலும் உன்னரவணைப்பில்அசைவற்றுக் கிடக்கின்றது.உன் தோள்வலியும் வாள்வீச்சும்கண்வீசும் கலையழகும் காட்டாயோ?உன்மடி வருடி மடியஆசையடி.

>>

உன்னைக் கண்டால் பணிவிடை செய்யஎழுந்து நிற்கும் இவன்எவ்வளவு மரியாதையானவன்?நீ செல்லும் திக்கெல்லாம் பார்த்துன்பின்னால் வருகின்றான்.நீ அருகணைந்தால்விழுந்து வணங்குவான்.

>>

உன்னைக் கண்டால் பணிவிடை செய்யஎழுந்து நிற்கும் இவன்எவ்வளவு மரியாதையானவன்?நீ செல்லும் திக்கெல்லாம் பார்த்துன்பின்னால் வருகின்றான்.நீ அருகணைந்தால்விழுந்து வணங்குவான்.

>>

வேலைக்காரியும் அப்படியே.அடியில் அழுக்குப் பாவாடை.மேலே நல்ல புடவை.காலையில் வந்ததும்சேலையை அவிழ்த்துவைத்துவேலை செய்வாள்.மாலையில்வேலை முடிந்ததும்சேலை கட்டிக்காண்பவர் கண் கவர்ந்து வீடுசேர்வள்.ஆனால் அந்த அழுக்குப் பாவாடையும்என் கண்ணைக் கவரவில்லையா?

>>

உன்துகிலுரிய விழையும் ஒருவன்உனக்குப் பட்டுத்துகில் தருகின்றான்.அவன் பால் பருக விழையும் நீஅவனருகே செல்கின்றாய் பாலூட்ட.

>>

புத்தாண்டுமத்தாப்பூ கொளுத்திஅத்தானென இழுத்துப் பஞ்சணையைப் சரண்புகுந்துபஞ்சாமிர்தத்தில் விரல்விட்டாள்மஞ்சுளா. ஐயையோ!அச்சமென்பதில்லையோஇப்பெண்களுக்கு? விரலில் தேள்கொட்டவிறலி பிடித்தால்விரண்டுவிடுமோ விடம்? பஞ்சபூதங்கள் பொங்கப்பஞ்சாமிர்தம் பொங்கிற்றுமஞ்சுளாவின் நெஞ்சில்.

>>

குளிர்ந்த சிலை பிளந்தஅல்குல்தளர்ந்த சிலைப்அயர்ந்த நிலைபெயர்ந்த முலை. கன்னிக்கூடலில்கரைந்த அரைகாமவீச்சில்குளிர்ந்த சிலை.

>>

உடுக்கை யிழந்தா எல்குல் போலாங்கேஇடுக்கண் களைவது காதல்.மோப்பக் குழையும் அனிச்சம்;நோக்கக் குழையும் அணங்கு.மோப்பம் பிடித்து நோக்கமடவார் மேனியில் மறைந்த நான்முகன்நாணத்தை மறைத்துநாணற்பழத்தை ஈந்தனன்.உடுக்கை யிழந்தா எல்குல் போலாங்கேஇடுப்பைப் பிளப்பது காமம்.சுடர்விட்டெரிந்-தணங்கை அனங்கனாக்கிக்கொழுநனைக் குழந்தையாக்கும்தீப்பிழம்பு.

>>

உன்வருகை கண்டுதனியறையில் ஒளிக்கும்ஆண்மகனைத் தேடிப்பிடித்து‘ஆண்பிள்ளையோ நீ?”எனக் கேட்டுஅவன் இடையைத்தடவிப் பார்க்கும்உன்னைக் கண்டுஆண்மை கலங்கித்திரிகின்றேன் யான்.

>>

முன்னுரை எந்தக் கவிஞனும் இலக்கணத்தையொட்டிக் கவிதை புனைந்ததில்லை. இலக்கணம்தான் கவிதையை ஒட்டி உருவாகியிருக்கிறது. கவிதையை அறிய முயலுவது இலக்கணம். கவிதை கடவுன். இலக்கணம் பூசாரி.தன்னையே அர்ப்பணிக்கும் லயத்தில்தான் கவிதை பிறக்கிறது. அந்த லயம்தான் கவிதை. கவிஞனே ஒரு கவிதை. அர்ப்பணித்தல் என்றால் …

>>