முதியவர்கள் கைவிடப்படுவதை, அடையாளம் மறந்து அவதிப்படுவதை, தொலைந்து போவதைப்பற்றி நான் ஆங்கிலத்திலும் தமிழிலும் நிறைய கவிதைகள் எழுதியிருக்கிறேன். என்னுடைய நண்பரொருவர் அமெரிக்காவில் இருக்கிறார். அவர் திருமணமானபின் அவருடைய தந்தையை சுத்தமாக மறந்துவிட்டார். நான் அந்த
>>பன்னிரண்டாகப் போகிறது. முதலில் தரிசனம் பண்ணிவிட்டு வாருங்கள்” என்று சொன்னவர், பக்கத்தில் நின்ற ஒரு பணியாளனுக்குத் தலையசைத்து மா
>>பேரம் பேசவும் தெரியாது. உத்தேசமாக எவ்வளவு கொடுக்கலாம் என்றும் தெரியாது. அவர் ஒரு தொகையைச் சொன்னார். மீட்டர் போட்டால் எவ்வவளவு ஆகும் என்று கேட்டேன். அதையும்
>>நாதம் கேட்டது உள்ளது
எங்களுடைய நாடக ஒத்திகைகளில்
நானும் நண்பர்களும் சொக்காயைப்
தன் நெஞ்சில் உள்ளங்கையை வைத்து
தலைகுனிந்து நன்றி சொல்கிறார் …..
எப்போதாவதுதான் வாய்க்கிறது
பூசாரியின் வசதிக்கேற்ப
ஒரு வேளைதான் பூசை
அவருக்கு இது போல
கையில் எட்டு கோவில்கள்
சட்டென்று
தலையில்
விழுந்து
படிக்காத மேதை பாரு
பள்ளிகள் பல திறந்தாரு
மழலை மொழி புரிந்தவரு
மாணவர்கள் பசி தீர்த்தாரு
