நூற்றாண்டைக் கடந்த தமிழ்ச் சிறுகதை காலத்திற்கேற்றவாறு தன்னை தகவமைத்துக் கொள்கிறது. கதைப் போக்கிலும் கதை சொல்லல் முறையிலும் வரவேற்கத்தக்க மாற்றங்களை இந்த நூற்றாண்டில் பார்க்க
>>இப்பாடலில் முதலில் உலகைக் கடல் என்னும் ஆடை அணிந்த ஒரு பெண்ணாக உருவகிக்கிறார். அவ்வுலகின் அழகிய முகமாக நம் பாரதம் திகழ்கிறது. அம்முகத்தின் நெற்றியாகத் தென்னிந்தியாவும் அந்நெற்றியின் திலகமாகத் திராவிடப் பொன்னாடும் திகழ்கின்றன. அத்திலகத்தின் நறுமணமாக
>>எழுதுகிறார்கள்.
இப்பொழுதெல்லாம்
நிறையக் கவிதை
எழுதுகிறார்கள்.
வழக்கம் போல்
ஒவ்வொரு ஆண்டு
வருவதுபோல்
இன்று
தீபாவளி
பேரன் பேத்திகள் பட்டாசு வெடிக்கும்போது
அவர்களுக்குக் காயம் ஏற்படாமல் இருக்க
நரகாசூரனை வேண்டிக்கொண்டு
காவல் காக்கப் பொறுமை வேண்டும்.
நள்ளிரவு நேரமே
தொடங்கி விட்டான்
காத்திருக்க
வண்ண மத்தாப்பும்
வாண வெடிகளும்
வாழ்த்துக்கள்
வந்து கொண்டே
இருக்கின்றன
தீபாவளி இன்று
என நினைவூட்டிக் கொண்டு
மந்தமெனக் கூட
கூறலாம்.
எல்லா நாள் போல.
நாலாய் மடிந்து
அக்கா பாவாடை பழசுதான்
எனக்கு என்றும் வாய்க்கிறது.
ஆண்டுக்கு ஒருநாள் மட்டும்
ஏனிந்த தீபாவளி வருகிறது.
உலகம் முழுதும் கொண்டாடும் – அன்பு
ஒளியே தீபா வளியென்பேன்
பலரும் சேர்ந்து வாழ்வதற்கு – இந்தப்
பண்டி கைநல் வரமென்பேன்
ஊரெங்கும் வெடிச்சத்தம்
நா ஊறும் பலகாரங்கள்
அணிந்து மகிழப் புத்தாடைகள்
1960களில் தீபாவளி மறக்கமுடியாதது. அப்போது எனக்கு 14 வயது இருக்கும். எங்கள் குடும்பம் நடுத்தர குடும்பத்தை விட சாதாரண குடும்பம். அப்பா
>>சமீபத்தில் நண்பரொருவர் உங்கள் தேடல் என்பது எதை நோக்கியது அதன் அறுதியான விழுமியம் என்ன என்று கேட்டார். இந்தக் கேள்விகள் ஒவ்வொரு
>>ஒரு குறிப்பிட்ட காலம்வரை அனைத்து உறுப்புக்களும் இசைவாய் இயங்கிட, உடல் ஒரு கூட்டிசையைப் பிரவகிக்கிறது. முதுமைவரை உறுப்புகளுக்கு நம்
>>