கவிதை

வீட்டுள் புகுந்து
திருட முயன்ற
திருடனை

தொந்தி கணபதியே
தினமும் எனைக்
காப்பவனே !
ஆனை முகனே

தாஇல்பொன் தலத்தில்நல் தவத்தினோர்கள் தங்குதாள்
பூஉயிர்த்த கற்பகப் பொதும்பர்புக்[கு ஒதுங்குமால்

அவர் எங்களுடனேயே
இருக்கிறார்
எனக்கு நினைவு தெரிந்த நாளாய்

ஐங்கரனே
அனைத்தையும் காப்பவனே
பார்வதியின் மகனே

யாரும் இல்லை என்று காணும் போது
ஏற்படும் ஏமாற்றம் இருக்கிறதே அது
மிகப்பெரிய ஏமாற்றம் தான்!

பாத்திரங்கள் நிறைந்த
அவள் சமையல் அறையில்…
அத்தனையும் நிறைந்திருந்தது
ஒவ்வொன்றையும்

விடிகின்ற வானம் விதவிதமாய் வேடிக்கைக்காட்ட
வித்தைக்கற்றது யாரிடமோ?

சிறிது நேராமானதை உணர்ந்ததும்
காரணமின்றி மூடியிருந்த விழிகளைத் திறந்தேன்

காதல், காதல் என்று இருப்பவருக்கு
ஒரு வினாடிக் காலம் என்பது
ஒரு நாழிகையே ஆகிவிடுகிறது

யாரையோ எதிர்க்கிறீர்கள் என வைத்துக் கொள்ளுங்கள்
அது யாருக்கோ பிடிக்கிறது
எதிர்க்கவில்லையெனில்

உங்களைப் பல தடவைகள் பார்த்திருக்கிறேன்.
தபால் பெட்டியில் கடிதம்

மழைத் துளிகள் கூட்டாகி
திரண்டு கீழிறங்குகிறது
அவைகள் துளித்த போதிருந்த
தெருக்குழாய் வசைக்கதைகள்

இந்தப் பக்க விழுதுகளில்
ரொம்பநேரமாக

சிலரைக் கடுத்த
முகத்திலிருந்து
கழட்டி விட்டுக்கொண்டிருப்பாள்…
ஏன் என்று கேட்டாள்
அதற்கும் கடுகடுப்பாள்

என் பெட்டியில் நிரம்பியுள்ள கிழிசல்
காகிதங்களை எல்லாம் உலகத்துச் சர்வகலா
சாலைகளுக்குத் தந்துவிடுகிறேன் – அதைவிடச்
சிறப்பாக அவர்களால் கிழிக்க முடியாது. நான்

அழுந்தி வேதனையை அடக்கி
வெடித்துப்பீறிடும் அழுகையின் வலி
ஆத்மாவின் வெளிப்பாடாகிவிட ஏனோ வலி

ரேடியோ
வந்த சமயத்தில்
ரேடியோவைக் கேட்காதீர்கள்
என்றார்கள்

நோட்டீசு ஒட்டக்கூடாதென்று எழுதியிருந்த
காம்பௌண்டு சுவரில்,
வேப்பமரக் கிளை நிழல்

பேருந்து பயணிக்கும் திசைகளில் எல்லாம் தென்றல்கூடவருகிறது.
கடந்துசெல்லும் விழிகள் யாவும்
திகைத்து நின்றே

சோற்றுக் கடையில்
காத்துக் கிடந்து

ஒரு தேநீர் அருந்தி வரலாமென
சற்றே நடந்து
சந்தடி மிகுந்த கடைத்தெருவுக்கு வந்து
தோதான தேநீர்க்கடையைக் கண்டுபிடித்து

தரிசனம் முடிந்து
பிரகாரத்தில் வந்தமர்ந்தவன் மடியில்
தன் தந்தை
என்று தவறி வந்து

என்னிடம் எப்போதும்
இரண்டு விதமான
கவிதைகள் உண்டு

மீந்து போன பழைய சாதம்.
வேகாத குழம்பு.
புகை சூழ்ந்த விறகடுப்பு.
சோறு வடித்த கஞ்சி

நாவல்கள் எழுதிலட்சம்
பேர்வழிகளை அவற்றைப்
படித்துப்

அன்பின் உள்ளொலியை
புல்லாங்குழல் இசை
குழைத்து,

சாவு நிகழும் போது அதைக் கண்டவர்கள் எல்லோரும்
துக்கம் தான் படுவார்கள் என்று நிச்சயமாகச் சொல்லி

ராதையின் கண்கள்
பேசும் மொழி ஓராயிரம்
நளினம் ஆர்வம் காத்திருப்பு மெல்லிய
புன்னகையை

மண்வாசம் எழுந்தது
சட்டென நனைந்தது தரை
ஆனால் இது
மழைக்காலத்து மழையல்ல

நான் உயர் கல்வி
பெற்றவளல்ல
வெளியே பணி செய்து ஊதியம் பெறுவதில்
எனக்கு என்றுமே ஆர்வமிருந்ததில்லை

உன் அழகு மேனியை
மனதினில்
அணைக்கயிலே
அளவிலா உவ

தெரியாது
வெண்ணெய் கடையத் தெரியாது
உன்னைப் போற்றும்
பஜனைகள் சுலோகங்கள்

நட்சத்திரங்களைப் படம் பிடிக்கும்போது
கண் சிமிட்டுகின்றன
ஒரு மீனைப் படம் பிடிக்கிறபோது
அது துள்ளி மறைகிறது

புள்ளிகள் அர்த்தமுள்ளவை.
ஒரே ஒரு புள்ளி
அதை ‘கமா’வாக மாற்றி

பேபுக் கவிஞர்கள்
பூனையின் கூர்திறத்துடன்
மேலிருந்து கீழாகவும்
கீழிருந்து மேலாகவும்
வலமிருந்து இடமாகவும்

பிறந்தவுடன் அவனுக்கு ஷேக்ஸ்பியர் என்று
பெயர் வைத்து வில் என்று கூப்பிட்டேன்.
டாலி என்கிற அவன் தாய் மூத்தவனான
அவனைக் கவனியாமல் நோஞ்சானாக

மிகச்சிறிய
இந்த வீட்டுக்குள்
மிகப்பெரிய
இந்த யானை

வைத்திருக்கிறேன்….
எதிர்வீட்டுச்சன்னல் என்று திறக்குமென்று…

நினைத்து
நினைத்து
நிழலிலும் கூட
கருவளையங்கள்

புதுமைப் பித்தன் இருந்த
வீட்டைத் தாண்டிச் செல்லும் போது
இந்த வீட்டு முன்கூடத்தில் வெற்றிலைச்
செல்லமும் உற்சாகமுமாக எத்தனையோ கதைத்து

இன்று சுதந்திர தினம்
75 வது சுதந்திர தினம்
நான் நடைப் பயிற்சி

நீங்கள்தான்
இந்திராகாந்தி சுடப்பட்டதை
பதைபதைப்போடு

இந்திரா காந்தி இறந்ததை
சரோஜ் நாராயணசாமிதான்
எங்களுக்குச் சொன்னாள்

அடர்வனத்தின் ஒற்றைக் கிளையில்
கூடடைந்த அந்தப் பறவை
உதிரும் சிறகுகளை
விழுங்கும் மௌனத்தினூடே

குத்துச் செடிகள்
சில காட்டுப்பூச் செடிகள்
ஓரிரு வேப்ப மரங்கள்
செழித்திருந்தன!

கடவுளுக்குக் கண்ணுண்டு. அவனுக்கு

இவனுக்குத் தேச பக்தி
நிறைய வுண்டு. தேசத்தை
விற்கும்போது

வாழ்ந்த
ஒவ்வொரு நொடியிலும்
வாழ்ந்தவனும்…

எப்பொழுதாவது வருமாம்
என் அத்தை மகள்
ஆறு மாதத்துக்கொரு முறை
ஆடி ஆடி வருவது போல

இன்றுடன் தீர்ந்தாய்
என்கிற உக்கிரப்போர் நடக்கையில்
அதன் இறுதி வெற்றியை மட்டும்
நமக்குள்ளான பாசம்

நானே இந்தக் குளத்தின்மீனும் பாசியுமாக இருக்கிறேன்

உங்கள்
வீட்டுச் செடி
காற்றின் அசைவில்
பக்கத்து
காட்டுச் செடியோடு
கை குலுக்குவதை

எது சொல்லியும் சமாதானம் கொள்ள
மறுக்கிறவராய் அவர்.
எது செய்தும் அதை புறக்கணிக்கிறவராய் அவர்.
தேவை நிமித்தமாய் மாதத்தின் ஓர் நாளில்

மிகவும் உஷாராகத்தான் படிக்க வேண்டியதா இருக்கிறது.

வந்துவிட்டது
என்று யாரிடம் சொல்வதென எண்ணியபோது

என் நெஞ்சுக்குள் உட்கார்ந்து கொண்டு
நான் எதையும் செய்து முடித்தவுடன்
இது தப்பு, இது சரி. இது ஏன் தப்பு. இது
ஏன் சரி என்று ஒலிக்கும் அருவமாக

இன்னொரு ராவணன் தோன்ற வேண்டும்,
இன்றுள்ள ராவணர்கள் – ராவணர்களுக்கு

தானே மலரும் மலர் போல எதுவுமில்லை
தன் போக்கில் மலர்ந்து இதழ் விரிக்கும் கணம் தெரியாது
தன்னழகு புரியாது

கரையை முட்டி
விளையாடும் அலைகளைப்
பார்த்துக் கொண்டே
மணலை அளைந்து விளையாடினான்;

எனக்குத் தேவை தனியறை
அதிலொரு
ஜன்னல்.

காற்று அடிக்கும் போது தொண்டையில்
புழுதி படியும் இருமல் வந்து தூங்க
விடாது துன்புறுத்தும் என்று

தெரிந்தது எனக்குத் தெரியாது
என்று ஏற்றுக் கொள்கிறேன்
ஆனால் அவருக்கு நான்
கடன்பட்டவன். 1938ல்

பக்கத்தறையில் உரக்க
     முனகல் கேட்டு
     எழுந்து போய் பாhக்க

குரு துறந்து
தந்தையை பார்த்தால்
அவர்
வெறும்
அதிகாரி

செவிப்புலன் வேண்டும்
என்று மன்றாடினான்
கண் தெரியாதவன்
கட்புலன் வேண்டும்

தயாராக கதவு பின்னால் கொக்கியில் தொங்கும் துபட்டாவை
-இப்பொதெல்லாம் ஏனோ அ

கடவுளுக்கு கண்ணுண்டு அவனுக்கு
வீரர்களையும் நல்லவர்களையும் ரொம்பப் பிடிக்கும்.உண்மையில்

கூட்டம்
வழக்கமான மாலை நடைக்கென
பூங்கா செல்லத் தயாராய்
பேத்தி கை பிடித்து
தெருமுனை வந்தேன்.

பேரங்காடி ஒன்றின்
அலமாரித் தட்டுகளில்
அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருக்கும்
ஆயிரக்கணக்கான பொருட்களினிடையே ,
சலனமற்றதொரு

நானோபலர் மிதிக்கமிதிக்க
உழண்டுபோன சேறாய் அலைகிறேன்…
உன்னோடு பேசிக்கொண்டு
செல்கையில் பிறர் என்னை
பார்க்கும் பார்வையின்

மழைக்கு மண் மேல் உள்ள ஆசை தீரவில்லை!
எத்தனை
கரைபுரண்டு
ஓடினாலும்
மழைத் துளியாய்

மனைவியின் நினைவா, மகனின் படிப்பா மகளின் திருமணமா அடுத்த வேளை உணவா வாழ்வின் மீது காதலா..எதோ ஒன்று உந்திந்தள்ள சுவடுகள் அற்ற பாதையில்அவர் மிதித்துச் சென்ற சைக்கிளின் தடங்கள் பாதையாகிபின்சாலையானது. ஆனாலும் பயணங்கள் எளிதாக இல்லை.

உலகம் உய்ய
அறிஞர்கள் ஞானம் பெற
ஓயாத நடனம் ஆடி
இன்று ஓய்ந்துவிட்டான்
நடராஜன்.

பென்சில் கிடைக்காமல்
பேனாதான்
தூரிகையானது..
திருத்தமுடியாது

அவரது வாகனம்
அவரது பாதை
அவரது பயணம் அது

வெளிப்பக்கமுள்ள மாடிப்படியின் கீழுள்ள
குறுகலான இடத்தில் மரஸ்டூலில் அமர்ந்திருந்தவரைப் பார்த்து மூன்று நாட்களாகிவிட்டன
அவ்வீட்டைத் தாண்டிச் செல்லும் போது
தென்படவில்லை
அவர் அமர்ந்திருந்த ஸ்டூல் வாசலோரமாக வைக்கப்பட்டுள்ளது

வயோதிகரென எண்ணத் தகுந்தவரல்ல
மூக்கின் கீழ்வளைவில் பொருந்திய கண்ணாடி
கொஞ்சம் கீழ்வெட்டுப் பார்வை
தன்னைக் கடப்பவர்களுக்கெல்லாம்
ஒரு விஷமச் சிரிப்பு
அவர் எழுந்து நின்றதை பார்த்ததில்லை
ஆனால் யாரையும் மிரட்டாத வாளிப்பு

அந்த மாடியின் கீழுள்ள இடுக்கு
ஏழு அடி நீளமும் நான்கடி அகலம் இருக்கலாம்
அங்கு காலை பத்துமுதல் மாலை ஆறு மணிவரை
வாரத்தின் ஆறுநாளும் அமர்ந்திருப்பார்
எதையோ செய்து கொண்டிருந்தார்

அவரிருந்த மாடிப்படியின் இடப்பக்கம்
ஒற்றை படுக்கையறை கொண்ட குடியிருப்பு பகுதியின்
முன்கதவு திறந்திருந்தது
தெருவிலிருந்து இரண்டு படிகள் ஏறிச்சென்று
ஒரு பிரம்பு நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்தவரை
மாடியின் கீழிருந்தவர் இல்லையா என்றேன்
அவர் இடத்தை காலிசெய்துவிட்டார் என்றவர்
ஏன் அவரது புதிய முகவரி வேண்டுமா
உங்களுக்கு ஏதாவது தரவேண்டுமா எனக் கேட்டார்
ஒன்றுமில்லை என்றேன்

பலர் அவர் எங்கே எனக் கேட்கின்றனர்
நீங்கள் எதையாவது அவரிடம் தந்தீர்களா என்றதும்
அப்படியெல்லாம் இல்லை
சரி உங்கள் பெயர் பெயர் என்றவரிடம்
தயங்கியபடியே கண்சிமிட்டிவிட்டு விடைபெறுகையில்
அந்த ஸ்டூலில் அமர்ந்திருந்தவரின் பெயரைக் கேட்காமல் மீண்டேன் .

-எஸ்.சண்முகம் –
(எண்: 055)

ஒருமுறை ஓட்டும்போது
இடுப்பு எலும்பை

தனது குட்டி மகளுக்கு
மதிய உணவு
எடுத்துப் போகையில்
பார்ப்பாள் தினமும்
அக்கிழவரை

இரு சக்கர வண்டியினை மிதித்த போதெல்லாம் வாழ்க்கெயெனும் பயணப்பாம்பு சீறியபடியே

தினசரித் தாள்களை நான்காய் விரித்துப் பாயாகப் பாவித்து
கிழிந்து போன கோஆப்டெக்ஸ்

ஒரு காலத்தில்
பயணமே இதுதான்!
இதை தொட்டுப்

ஆயிரம் சொல்ல இருக்கு-அவரைப் பற்றி.
ஆயிரம் கேட்க இருக்கு- அவரைப் பற்றிப்பிடித்து.
ஆயிரம் அறிவுரை இருக்கு-அவர்தர
எனக்காய்.

இறை வாகனமுன்
கருடன் அனுமனென
அலங்கார வடிவு பொம்மைதாங்கி
மூங்கில் கூடுகள்
நீண்டு கிழித்த

அலாரம் எழுப்பும்
அன்றாட

அந்தி ரீங்கரிக்கிறது
மெல்லிய காற்று இசைக்கிறது
காதல் தவழ்கிறது
ஒரு நிமிடம் நில்லுங்கள்

வலதை சரி செய்கிறேன்
இடது சரியில்லாம் தெரிகிறது…….
இடதை சரி செய்கிறேன்
இப்பொழுது

விளையாட்டில் சில விதிகளுண்டு

பார்க்க மாட்டாத
குற்ற உணர்ச்சியில்
பரிதவிக்கிறது மனம்
படபட என…

குளித்து முடித்து
குடிக்கலாமென
நீ வைத்துவிட்டுப் போன மணம் பரப்பும்

வாகனங்கள்
அணிவகுத்து
மொந்தைக்காக
நீளும்

அம்மா இல்லாதது ஒரு குறை இல்லை
பெரிய அதிர்ச்சி இல்லை
அழுகை கூட இல்லை

திருமணத்தன்று எடுத்த
ஸ்டூடியோ புகைப்படத்தைத் தவிர
வேறு எந்த புகைப்படத்திலும் பாட்டி இல்லை

மீளாத்துயிலில் ஆழ்ந்திருக்கும் விண்மீன்களிடம் இறைஞ்சுகிறேன்

உன்னைத்  தின்ன  

இருஉள்ளங்கைகள் இணைந்திருக்கும் அளவில்
மிதந்தும் மூழ்கியும் உள்ளன

காதல் கவிதை

தத்தித்,தவழ்ந்தோடும்
குழந்தை கண்ணனை
உருளையில் கட்டிப்போடும்
யசோதையாய்..

நேற்று
கண்களில் கசிந்து
கைகளில் தவழ்ந்த
காதல்
இன்று
கண்ணீரில் கரித்து

ஊதி ஊதிப் பெரிதாக்கி
அதிலே
மயங்க வைத்துக்
கிறங்கடிக்கிறான்
நாதஸ்வர வித்வான் !