கவிதை

அன்பு என்பதேகாண அரிதான உலகில்கொடூரம் அளப்பரியதாக உளதுஊசி ஏறிய அவள் கைவிரலில்ரத்தம் கசிகிறதுதுண்டித்த ஊசி துடித்துக்கொண்டிருக்கிறதுமேலாளன் வருகிறான் அவன்வணிகப் பேச்சோடுசிகித்ஸைக்கு வேண்டியஅன்பு கூடவா இல்லைதுணிகள் எங்கும் சிதறிக் கிடக்கின்றனமனிதன்நிர்வாணமாய்த் திரிகிறான்நகரமெங்கும்அன்பைத் தேடிபயத்துடன்

விற்பனைஒரு அழைப்புநீங்கள்ஏதாவது ஒரு இடத்திலாவதுவாங்கியாக வேண்டும்மனைவியைபிள்ளைகளைஇத்துடனில்லாதுகடைகளில் ஏதாவதுஇன்றைக்குஇலக்கியம் ஒரு பொருள்அது உயிரல்லாததுஉயிருள்ள இலக்கியம்இன்றைக குமௌனமாய்ப் பேசிக்கொண்டிருக்கின்றதுநீங்கள்ஏதாவது ஒன்றைச் சொல்லியாக வேண்டும்

காஃபி வெறும் பழக்கமல்லவெற்று நடைமுறையும் அல்ல காஃபி ஒரு கடிகார முள் சிலருக்கு –காலத்தைச் சரியாகக் காட்ட வேண்டும்அன்றாடத்தின் ஒவ்வொரு காஃபியும் காஃபி அருந்துவதற்கு அல்லபேச வைப்பதற்குசொக்க வைப்பதற்குநாக்கிலேயே குடியிருப்பதற்குநினைவில் தங்கி வாட்டுவதற்கு விரலில் சுற்றிவிட முடியுமெனப்படும்டாக்கா மஸ்லின் சேலை போலவேஇறுதிச் …

ஒரு சிறிய தேங்காய் சில்லுக்காகபொறியில் அகப்பட்டுசெத்துப் போனபருத்த எலியின் குரு மிளகு கண்கள்இன்னும் மனதிற்குள்உருண்ட படியே தான் இருக்கின்றன வெட்டுப்பலகையில்விறைத்துக் கிடக்கும்கெண்டை மீனின்விரிந்த விழிகளுக்குள்கடல் வண்ணம்தீர்ந்து விடாமல்இன்னும் கொஞ்சம்மிச்சமிருக்கிறது பாதியில் முறிந்து போனஒரு அந்தரங்க கவிதை கூடதொண்டைக்குள் மாட்டிக் கொண்டகெளுத்தி முள்ளைப் …

சற்று நேரம் அப்படியே நில்லும்ஆதித்யரே!சந்தி பண்ணி முடித்து விடுகிறேன்.கொஞ்சம் காயத்ரியை வாங்கிக் கொண்டுதெம்பாகச் செல்லும் வே! நாளை உதயகாலம் ‘பல்’லென்று விடிவீர் தானே?யுகம்யுகமாய் எரிந்து கொண்டிருப்பதாய்சலித்துக் கொள்ளாதீர்!ஒரு நாள் நீர் உதிக்காமல் போனால்என்னாகும் என நினைக்கவே இயலவில்லை. இருந்த வரை பெற்றோர் …

அடம் பிடிக்கும் மரங்களை இடியால் அதட்டிகுளிக்க வைத்த பின்சளி பிடிக்காமல் இருக்ககாற்றால் நீரை ஒற்றி எடுக்கிறதுமழை

:இருக்கிறார்கள்எல்லோரும் இருக்கிறார்கள்எல்லோரும் கவனமாக இருக்கிறார்கள்எல்லோரும்மிக கவனமாகஇருக்கிறார்கள்எல்லோரும்மிக மிக கவனமாகஇருக்கிறார்கள்இருக்கிறார்கள்.

குளிர் கண்ணாடிகளைஅணிந்து கொண்டேன்சாயம் பூசப்பட்ட உலகம்ஒருவிதத்தில் அழகாகவே இருந்தது.சாயம் பூசப்பட்ட மனிதர்கள்என் கண்களை உற்றுப் பார்த்தனர்ஒருவன் என்னைக் கேட்டான்ஏன் இந்தக் கண்ணாடி..ஆயிரம் காரணங்களைநான் கூற எத்தனித்தேன்உண்மையை அவன் நம்பவேயில்லை.கணணாடியைக் கழற்றி வைத்தேன்உலகம்ஒருவிதத்தில் அழகாகவே இருந்தது.

நிறைவேறுமா?நிறைவேறாதா?பதற்றத்தைகையில் பிடித்தபடிஅழைத்துச்செல்கிறான்கனவை… நெருக்கடிகள் சூழும் வேளையில்திருவிழாவில் கைநழுவும்குழந்தையைப் போல்தொலைக்க நினைப்பான்.. கொள்கைப் பிடிமான நாளில்கலவி முடிந்துநெற்றியில் முத்தமிட்டுஅணைத்துக்கொள்ளும்தலைவனைப்போல்மகிழ்வான்.. பசியை நிரப்பி விட்டுகலைகூத்தாடியைவேடிக்கை காணும்கனவிற்கு மட்டும்எந்தவொரு வலியுமில்லை விரட்டி அடிக்கமுடியாமல்ஒட்டிக்கொண்டகனவினால்பொதிசுமக்கும்கழுதையாய்மாறியமன முதுகில்மட்டும்எப்போதும்பள்ளம்.

அம்மாவுக்கு நான்அடிக்கடி வந்து பார்ப்பதில்லைஎன்று என்மீது குறை.எப்போதும் உடனிருப்பார்என்று நம்பிய அப்பாஇடையிலேயேஇல்லாமல் போய்விட்டார்.சகோதரர்களோடு பெரிதாகசச்சரவு ஏதுமில்லை.காதலைச் சொன்ன பெண்யாரையோ கல்யாணம் செய்துகொண்டுநிறை வாழ்வு வாழ்கிறாள்.உற்ற நண்பர்கள்ஒரிரண்டு பேர் உண்டுஅவர்களும் அவ்வப்போது காணாமல்போய்திரும்ப வருவார்கள்.வேலை செய்யும் இடத்திலும்வேற்றுமை பாராட்டுபவர்கள்இருக்கவே செய்கிறார்கள்.வீடு வேறு வழியில்லாமல்என்னைச் …

… — * — * — * — * — * —..

முதல் முறைஇசைக்கருவி ஒன்றைகையில் ஏந்தி நிற்கிறேன்.அதன் முறுக்கேறிய தந்திகள்மீட்ட அழைக்கின்றனஎன் விரல்களை.மீட்டலின் நீட்டலில்மெல்ல பரவுகிறதுஅறை எங்கும்ஒரு அபசுரத்தின்முதல் சுரம்.

மீனுக்காக வளைந்து தவமிருந்தகொக்கின் தலைச் சிறகைச்ஊதி சிலுப்பி செல்லும் கூதற் காற்றிடம்பனித்துளியில் பதுங்கி இருந்த கொக்கின் பிம்பம் கேட்டதுகூ சவில்லையா உனக்குவெண்ணெய் மெத்தையை தடவிப் படரும் சுகம்அரிதினும் அரிதானது என்ற கூதற் காற்றைப் பார்க்கசற்றே தலை நிமிர்ந்த கொக்கின் ஒற்றைக்காலின் கீழேவாளை …

வயது வித்தியாசம்பார்க்காமல் வருகிறதுபல கவலைகள்..வயது வித்தியாசம்பார்த்து வருகிறதுசில கவிதைகள்.. ஒரு படிக் கவலைகளால்கனவுகளெல்லாம்கண்ணீராய் ஓடுகிறது..ஒரு பிடிக் கனவுகளால்கவிதைகளெல்லாம்கானல்நீராய் ஓடுகிறது.. ஒரு கவலைமனசெல்லாம் அப்பிக் கொண்டால்துயரக் கவிதை பிறக்கிறது..ஒரு கவிதைமனசெல்லாம் படிந்து கொண்டால்துயரமே பிறக்கிறது.. கவலைகள் நம்மை எப்போதும்அழச் செய்கிறது…எப்போதாவது எழுச் செய்கிறது..கவிதைகள் …

புரிதலெனும் எண்ணைய் வார்க்க
தரமாகும் தாம்பத்யம்
முறுகலெனும் மகிழ்வு கூட்டி

மாதா கோவில் மணி ஓசைமசூதியின் தொழுகை ஒலிஆலய மணியின் ஓசைகூடவே குண்டு வெடிக்கும் பேரிடிமக்களின் அழுகுரல், ஓலம்எல்லாமே காற்றில் கலந்து வருகிறதுசெய்தித் தாளில்அரசியல் தலைவர்களின் கண்டன அறிக்கையும்ஊடகங்களில்ஆவேசமான காரசார அலசல்களும்சடங்காக முடிகிறதுதோளில் பாடச் சுமைகளுடன்ஒட்டகங்களாய்பள்ளிக்குச் செல்லும் குழந்தைகள்ஒன்றுமே நடக்காதது போலபடித்தவனும், பாமரனும்காலையிலேயேவரிசையாக …

நாதம் கேட்டது உள்ளது
எங்களுடைய நாடக ஒத்திகைகளில்
நானும் நண்பர்களும் சொக்காயைப்

தன் நெஞ்சில் உள்ளங்கையை வைத்து
தலைகுனிந்து நன்றி சொல்கிறார் …..
எப்போதாவதுதான் வாய்க்கிறது

பூசாரியின் வசதிக்கேற்ப
ஒரு வேளைதான் பூசை
அவருக்கு இது போல
கையில் எட்டு கோவில்கள்

சட்டென்று
தலையில்
விழுந்து

படிக்காத மேதை பாரு
பள்ளிகள் பல திறந்தாரு
மழலை மொழி புரிந்தவரு
மாணவர்கள் பசி தீர்த்தாரு

உன் வீட்டு மாடிக்
கிளிக்கூட்டத்தைத் தன்னிடத்தே
அழைத்துக்கொள்கிறாள் சிறுமி

கணவனுடன் செல்வதற்கு
கடந்து போன தருணம்
கலங்கிய கண்களுக்கு
சாட்சியாய் இருந்தவன்

ஒரு நண்பனின் பிறந்த நாளும்
இன்னொரு நண்பனின் நினைவு நாளும்
ஒரே நாளில் வரும்போது
ஒரு புறம் பகலாகவும்

இப்போது
ஆம் க்கும் இல்லைக்கும் இடையில்

ஆசைக் குளத்து மீனாய்
ஆணோ அலியோ பெண்ணோ
பாசக் களிப்பில் நீந்தி

இருமை வேண்டேன்!
இருமை வேண்டேன்!
வெறுமனே புலம்பாதீர்!

தெப்பலாக நனைந்து
விடு திரும்பியதில்லை
முழங்கால் அளவு மழை நீரில்
நடந்து சென்றது இல்லை

ஒரு பாம்பின் எலும்புக்கூடு
நைந்து கிடந்தது
ஒருவன் சொன்னான்
இது கரையான் புற்றில்லை

ஆத்மாநாம் அன்பிற்காக ஏங்கியவர். பிரமிள் ஆத்மாநாமின் இரங்கல் கூட்டத்தில் சுட்டிக்காட்டிய ஆத்மாநாமின் கவிதை ஒன்றின் மூலம் நாம் அறிந்து கொள்ள முடியும்.

இவை அனைத்தும்
காரணம் அறிந்தவை
அறியாதது

கைஇருப்புக்குள் தான்
தன் கோட்டையை
கட்டவேண்டுமென

ஏனென்று கேட்கிறார்கள்
ஒன்றுமில்லை என்கிறேன்
உண்மையில் சொல்வதற்கு
ஒன்றுமில்லைதான் போலும்

ஆனால்
இன்று மருத்துவர்
தேவைகளைவிட
மருந்துகளின் தேவை
அதிகம்

பள்ளிக்கு செல்லும்
பிள்ளை போல
அள்ளி எடுத்து
அணைத்தவள்

ஒருத்தரை
ஒருத்தர்
சொல்லிக்கொள்வதில்
நிறைவு கொள்ள முடியாதென

அவர் தன்னையும் தொலைத்து
யாவற்றையும் தொலைத்த
மணி நேரத்தில்
தன் குரு உபதேசத்தை

ஹோமியோபதி வைத்தியம்

கடவுள்களெல்லாம் துணையோடு
படைக்கப்பட்ட தேசத்தில் தான்
இப்படி தனிமை பீடிக்கப்பட்ட
சாபம் பெற்றலைகிறான்

எனக்கானகவிதை நோட்டைஅடுப்பங்கரைமூலையில்ஒளித்து வைத்திருப்பேன் உனக்கானநோட்டுகளைபலரும் பார்க்கும்வண்ணம்மேசையில்பரத்தி வைத்திருப்பாய் எனக்கானவிருப்ப பாடலைகெட்போனில்கேட்டுக்கொண்டிருப்பேன் உனக்கானவிருப்ப பாடலைSpeaker மூலம்சத்தமாய் கேட்டுகொண்டிருப்பாய் உனக்கானஉணவை சமைத்து,சமைத்துஎனக்கானஉணவு எது என்பதைமறந்திருப்பேன் உனக்கானவிருப்பத்தைஎன் மீதுதிணித்து,திணித்துஎனக்கானவிருப்பம்தடயமின்றிகாணாமல் போயிருக்கும் இங்கேஎல்லாம் அப்படித்தான்உன் அதிகாரத்தின்கீழ்தான் நான்இருந்தாலும்நீ சொல்வாய்என் இல்லத்தலைவியென்று

நிலையானது நீயும் இல்லை,
நானும் இல்லை.
பஞ்ச பூதங்கள் மட்டுமே என்றும்

வயதென்பது வெறும்
எண்தானா அல்லது
செய்திகள் சொல்லும்

விற்காமல்
வீட்டில் கவிதைப் புத்தகம்
தேங்கி

கவிதைகள் எழுத
ஆட்கள் தேவை..
நல்ல சன்மானத்தோடு
நல்ல சம்பளமும் வழங்கப்படும்’
என்ற விளம்பரப் பலகையொன்று

கரிய மேகங்களைத் தொங்க விடு.
மேற்கில் சூரியனின் பரத வாக்கியம்
படிப்பதைக் கேட்க வேண்டும். எனவே

குனிந்து நீ நடப்பதா நிமிர்ந்து பார்!
கொடியினைப் பிடிக்கும்முன் ஆய்ந்துபார்!
துணிவுடன் பாதையைத் தொடர்ந்துபார்!
துயரெல்லாம் உனைவிட்டு விலகும்பார்!

தான் வண்ணங்களையும்
அதன் வடிவங்களையும்
அடையாளமாய் சொன்னாளே
வாங்கி விட துணிந்தேன்

சிகப்புக்கு தக்காளி முதல்

உணவுவிடுதியில் குளம்பி குடித்தபிறகு…
.பணம்பெறும் இடத்தில்
எனதுகுடையை வைத்தஇடத்தில் எடுத்தால்
ஒருபொடியன் வருகிறான்
எனது குடையென்று….

எனில் …பின்
அது என்ன ரசவாதம் செய்து
உனக்குள் நுழைந்ததோ
அதுவும் எனக்குத் தெரியவில்லை…

கறியும் மீனும் சமைத்து
கனக்க வைத்த அத்தை

குளியலறையில்
இரண்டுக்கும்
போட்டாபோட்டி

திருதராஷ்ட்ர மன்னனை.
உமக்கு கண்ணுக்கு கண்ணாக
இருக்கிறேன் நான் ,எனாமல்

வளைந்து நெளிந்த
புதன்கிழமையொன்றில்
சந்தேகக்கேசில் பிடித்துச் செல்லப்படும்

கேசத்தினாலும்
நேசத்தினாலும்
பாசத்தினாலும்

தளைகளால் கட்டுண்டு கிடக்கிறேன் கரங்களுக்குச் சிறை கால்களுக்கு வேலி
மனம் ஒரு
சூறாவளி
எந்த வேலிக்கும் அடங்காது !

காட்சிகளாக விரிகின்றவை
ஆயின்
விழிகள் காணாதவை

வருவோர் போவோரால்
வளம்கொழிக்கும்
அந்த அலுவலகத்தில்
உள்ளே பணிபுரிவோருக்குக்

தளைகளைக் கலைந்து
திமிறி வா பெண்ணே
கூண்டினைத் திறந்து

பெண்ணே தடைகளை உடைத்தெறி

அன்னை இட்டது சில;
அக்கம் பக்கம் இட்டது சில;

தென்றலாய் வருடும் தனி சுகம்
இனிய முகம் காட்டும்
கனிவான பைங்கிளி
கம்பி வேலிக்குள் அடைத்தால்

பெண்மை கற்பு
வேதாந்தம்
வியாக்கியானம்
கலாச்சாரம் பண்பாடு
அச்சம் மடம் நாணம் பயிர்ப்பு
இத்யாதி இத்யாதி

நூல்வேலியை மாபெரும்
விலங்கென்று ஆண் இனம் நம்பிக்கொண்டிருக்கிறது.
நான் எனக்குள் பூட்டிக்கொண்டதால் நீ

நட்பு வட்டம் சுற்றி இருந்தால்
கும்மாளத்திற்குக் குறைவில்லை

இரவும் பகலுமாய்
படித்து அலுத்தாயிற்று.
வேலை வேலை என்று ஓடியாயிற்று.

கலம் கரை விளக்கம்,
கரை சேரும் பாய்மரம்,
கடல் அலை சறுக்கம்,
வேறு ஏதும்

கலங்கரை விளக்கம்
மீதேறி குழலூதி
காற்றைத் தேனாக்குவான்.

இவர்கள் மயக்கத்தில்
கள்ளமும் இல்லை
விஷமும் இல்லை

அவரவர்
கற்பனைபடி
இருக்கிறார்கள்

அறவே அழிக்கும்வரை நில்லாதீர்!
கருணாபுரமென்று அதுவரை பெயரை

மயிர் வெளுத்து
செத்துப்போகிறார்கள்
அவ்வளவே.

கருணாபுரம் கள்ளச்சாராய பலி
நாற்பது.
நாற்பதுடன் நிற்கவில்லை மரணமும் ஓலமும்
காரணம் யாரென கேள்வியும்
கோபமும்

இனி இங்கே
வாழ்வதை விட
சாவது நல்லது!

கல்லாகிக் கண்களில் வற்றியதே
கண்ணீரும்,

ஆள்வோர்கள் அருளின்றிச்
செயலில்லை…யார்வரினும்
செயல் மாறவழியில்லை.

தேர் இழுக்கும் மனங்களைக் வாழ்த்திட..
கிட்டத்தட்ட 20 வருடங்களிருக்கும்
தேரோட்டம் கண்டு..
இந்த வருடமும்

உறக்க நேரத்தில்
வீதி நிறைய
குதியாட்டம் பேயாட்டம்
போட்டதற்குத்

அரும் குறும் தகவல் கண்டு,
அவரை அழைத்து
மிக நன்றாக உள்ளது,
அதைப் பின்பற்ற ஆவல், என

அடுத்த வீட்டு மாமி கண்ணில்
இவன் பட, வைத்தாள் வத்தி,
பாலுவை பார்க்கில் பார்த்தேன்

உதடுகளால் கவர்ச்சிகரமாக
எனக்கு முத்தமிடவும் தெரியாது

ஒழிந்த நேரத்தில் அழைத்தவுடன்
ஓடிவரும் ஒய்யாரியா கவிதை?
ஒழிந்து போன நேரத்தை

காலாவதியான சீட்டுகளை எவரும் அறியாமல்
ஏன் வைத்தார் என்றுதான் நான் அறியேன்.
அவர் நிராசையை புதைத்தாரோ அவ்விதமாய்?

சலவை செய்த
சட்டையில் இன்னமும்
மீதம் இருக்கிறது
அப்பாவின் வியர்வை வாசனை

ஆண்டுகள் உருண்டோடி விட்டாலும்
அனுதினம் உனை அன்போடு

வியர்த்து களைத்து வீட்டுக்குள்
வரும்போது விலகி ஓடும்
பிள்ளைகளை பார்க்கும்போதுதான்
வியர்வைக்குள் நாற்றத்தை
மட்டும் அன்று பார்த்ததன்

உன் கம்பு சுற்றலும்
பஞ்சாயத்து தலைவராய்
நீதி குறையாத சொல்லும்
யாதுமாகி நின்றாய் காளி

அம்மாவிற்குப்பிறகு…நீயொரு சமூக அநாதையாய்ப்போனதை நான் உணரவில்லை….
உணர்ந்து திரும்பிப்பார்த்தால் நீயில்லை.

நுங்கும் பதினியும்
பனங்காயும் கிழங்கும்

சாப்பிட்ட நாளெல்லாம்

முதன் முதலில் உன் முதுகில் யானைச்சவாரி
செய்த சிறுவன்
இன்னும் இறங்கவே இல்லை

பலமுறை சொல்லியாயிற்று
சைக்கிளில் போகவேண்டாமென்று
ராட்சத வாகனங்களின் உறுமல்கள்
கேட்கும்போதெல்லாம்
அப்பா சைக்கிளில் சென்றுகொண்டிருப்பது

நாம் ஏன்
மரணம் வருவதற்கு முன்பே
மண்டியிட்டுக் கிடக்கிறோம்?

வானளவில் புகழ்ந்து,
அவர் தம் காலம் தாழ்த்தாது
பணியாற்றும் திறன் வியந்து

இதையெல்லாம் காணுற்ற அவன்
மனதில்
“வரச்சொன்ன யாரோ வரவில்லையோ

எறும்பு மருந்து பூசி
வாசற்படியில்

அந்த குழந்தை என்னை பார்த்து சிரித்தது அதன் அப்பாவிற்கு
பிடிக்கவில்லை

நகர்ந்தாலும்
நகராவிட்டாலும்
வெட்டு விழும்.

தனித்தனி பயணம்
தொடர்கின்ற தருணம்
ரயில் வந்து நின்றதில்
இணைந்தது இதயம்.

கோமாளிகளை தெரு நாய்களும்
விட்டு வைப்பதில்லை போலும்
ஒரு பூனை கூட
உன் பேச்சை கேட்காது

எனக்குத் தெரிந்த
நான்கைந்து தெருநாய்கள்
எப்போது கண்டாலும்

இன்று சைக்கிள் தினமாம்
ஒரு காலத்தில்
தினமும்
சைக்கிள் ஓட்டுவேன்