கவிதை

கிண்ணங்கள், கரண்டிகள், தட்டுகள், எண்ணெய்புட்டிகள்….
இன்னும் பல துலக்கியவறே
அண்ணாந்தேன் தற்செயலாய்.

கோழைக்கு மகிழ்வில்லை அவன் என்செய்த போதும்
வீரனுக்கு அச்சமில்லை அவன் எங்கு சென்றபோதும்
அமைவுற்றோனைத் தாழ்த்தும் தீங்கொன்றில்லை

அக்கா தையல்கிளாஸ்
பயிற்சியில் அவளது
கிழிந்த ஜாக்கெட்டை தான்

அணிலுக்கு அரிசி
போட முடியவில்லை.

கொட்டித் தீர்க்கும் என்று
சொல்லப்பட்டிருந்த நாளில்
மொட்டை வெயில் காய்ந்தது வானம்
படையெடுத்துப் போன குடைகள் யாவும்

கைநீட்டித் தலையிலே வைத்து
உபதேசம் செய்து முடித்த
குருவை வணங்கி
இடத்தமர்ந்த சிஷ்யனை

வெயில் சுடும் பகல் தெரியவில்லை
துயில் புதையும் சுவடு புலப்படவில்லை
நூறு கோடி

பெண் வேண்டும்.
பெண்ணுக்குப் பண்ணிசைக்கப்

புரிந்தது பாதி
அதில் தெளிந்தது காலே அரைக்கால்
வார்த்தைகளில் வடித்த

தாகமெடுக்கிறது
தண்ணீர் குடிக்கிறேன்
திருப்தி ஏற்படுகிறது
இது அதிசயமில்லாமல் வேறு என்ன?

ஆழ்கடலில் அமைதியாக இருப்பாய்
நிலம் கண்டால் மகிழ்ச்சியோடு
அலை அலையாய் ஆர்ப்பரிப்பாய்
உன்னுள் உறையும் உப்பு, நீரை

நாதனுள்ளிருப்பதாக எண்ணி
ஏமாந்துவிட்டோம்.
பற்றெலாம் அறுத்தான் நம்

கலகலென, ஜிலுஜிலென
வார்த்தைகளை உதிர்த்துச்
சிந்தனைகளைத் தொட்டு எழுப்பிய
அவர் வாயை மூடிவிட்டார்.

உஷ்ணத்தைக் கக்குவாய்
அனைத்து இடங்களிலும்
மிகுதி நீரினை உறிஞ்சி

தற்செயலாகத்தான் சந்தித்தோம்
எதற்கும் ஒரு வணக்கம்
போட்டு வைக்கலாமென
நான் தீர்மானிப்பதற்குள்

அந்த இனிய மாலையில்
நன்றாகப் புரிந்துவிட்ட
நல்ல நவீனகவிதைபோல்
தென்றல் வீசிக்கொண்டிருந்தது

நம் கணக்கு நமக்கு
நல்லவர்கள் நாம்

மழையில் குளித்து வெயிலில் வெடித்து
முறைத்துப் பார்க்கும் சிலையே – உன்
நிலையில் இருந்து பழைய

பனி தூங்கும் இலையில்
கூடு தைத்து,
குஞ்சுகளை வைத்து
இரை தேடி
வந்து, ஊட்டும் வானம்பாடி

அடுக்குமாடி குடியிருப்பின்
நுழைவாசல் எல்லாமே
ஒரே மாதிரிதான் தோன்றும்.

நாணும் பெண்ணாய்..
வளைந்து நெளிந்து
உந்திச் சுழியாய்
சுழன்று ஓடும்

என்
மனக்
குப்பைகளை
உன்னில்
கொட்டுகிறேன்!

உலகம் உய்ய
அறிஞர்கள் ஞானம் பெற
ஓயாத நடனம் ஆடி
இன்று ஓய்ந்து விட்டான்

நீதிமன்றத்தில் மட்டும்
வழக்காடி வாழ்ந்திருந்தால்
கப்பல் கப்பலாய் நீ
பொருள் ஈட்டியிருக்கலாம்.

விபூதியில் கொஞ்சம் நெற்றியும் அதில்
கொஞ்சம் குங்குமமும் வைத்து கொண்டு ஒருவர்;
அவரைத் தெய்வம் கடந்தது

இரவு சாப்பிட உட்கார்ந்ததும்
பாட்டி சாதம் போட்டு சாம்பார்
வார்த்ததும்
பக்கத்தறையில் உரக்க
முனகல் கேட்டு

படிகக் குளத்தோரம்
கொக்கு
செங்கால் நெடுக்கு.
வெண்பட்டுடம்புக்
குறுக்கு

தெருவில்
புழுதியைக் கிளப்பியபடி
சுழற் காற்று
சுற்றி சுற்றி அடிக்கிறது!
 

அரசமரம் சுற்றி வந்து
அடிவயிற்றைத் தொட்டுப் பார்க்கும்
பாவனையாய்

ஒரு விரல் தொட்டு
உன் பெயரெழுதும் தனிமை
ஒரு குருவிக்குஞ்சின்
அலகைப் போல

விரையும் சைக்கிளின்
பின்னே
தவறி விழுந்த
மீன்காரரின்
பசித்துண்டினை…

மனிதர்கள் வாழும் பூமியை
மனிதா நீயும் சுற்றிடு
சுற்றுப் பயணம் உனக்கு

மங்கோலியப் புல் வெளியிலே
பல்லாயிரம்
பரிகள் புடைசூழ
பவனிவந்த
தொல்காப்பியம் பேசும்

ஏந்த ஊருக்கு போகுது வண்டி? எனக்கு சொல்வாயா..
அந்த ஊருக்கு நானும் வாரேன் ஏத்திட்டுப் போவாயா?
பாப்பா ஓட்டும் வண்டியில் ஏறி ஊருக்கு போவேனே..
பாப்போவோடே பாப்பாவாக விளையாடப் போறேனே!

என்னுடைய
ஐம்பதாவது வயதில்
அலுவலகத்தில்
நடந்த மருத்துவ சோதனையின் போது
எனக்கு நீரிழிவு நோய்
இருப்பதாகச் சொன்னார்கள்.

கடற்கரை சாலையில்
நெடுந்தூரம் சென்ற பிறகு
தேநீருக்கு நிறுத்துகையில்தான்
கவனித்தோம்

பகடியில்லா நகைப்பில்
கூடும் மஞ்சள் ஒளி
என்னை ஊடுருவிச் செல்வதை
நீயும் பார்த்த வண்ணமிருக்கிறாய்

நீரில் உவர் போல்
காற்றில் மாசு போல்
ஒளியில் வெம்மை போல்
நிலத்தில் பாலை போல்
வானில் துளைகள் போல்

குழந்தைகளின் உலகம்
மிகப்பெரியது தான் …
அதனை ரசனையோடு
கொண்டாடுகையில்

சொற்கள்
தாம் தீமென
வந்து குதித்தன –
கூரற்ற சொற்கள்
தேய்ந்த சொற்கள்

அணிந்த ஆடை
அழுக்கானது
கறையானது
நைந்து துவண்டது

இன்று
பெங்களூரிலிருந்து
சென்னைக்கு
கிளம்பலாமென்று
நினைக்கிறேன்

அடைமழையில்
அடைந்து கிடக்க
ஓர் இடம்
மூன்று வேளை சோறு

பென்சிலெடுத்து
சார்ட் பேப்பரில்
செடி வரையத் தொடங்கினாள்
அசோகா.

வாழ்தல் என்றால் என்ன…?
இந்தக் கேள்வியை உங்கள்
மனதிற்கு மிகமிக நெருக்கமாய்

நேற்று நண்பகலில்
கோயிலுக்குப் போய்விட்டு
வருகிற வழியில்

வானம் இருண்ட தோற்றம்
வான்மழை வருமோ என்று
ஐயம் கொண்ட நானும்
அயராது நடைபயிற்சி தொடக்கம்

டீயில் தோய்த்த ரொட்டித்துண்டுகள்
என் நாளேட்டில் புதிய பக்கத்தைத் துவக்கின.
இரவு மழையினால் இளம் குளிர்
கால்சராய் பையில் என்கைகள்

இழுத்துப் போர்த்தி அம்மாவை
இறுக்கி அணைத்துக் கொள்ள…

எனக்குத் தெரிந்து
எல்லோரும் கவிதை எழுதுகிறார்கள்

கனமான மழை வரும்,
பலமான காற்று வீசும்,
தொலைக் காட்சி செய்தி
அருகே சென்று ஃப்ளாஷ்

கடந்த காற்றின் காலிடறி மேகங்கள் முன்னகர்ந்து
மாயப்பரப்பின் பரவெளியில் மறைந்

ஒவ்வொரு முறையும்
பெங்களூர்
போகும்போது
டபுள் டக்கரில்

பிறந்த நாளில்
நினைவு நாளில்
மட்டுமல்ல…
ஒவ்வொரு நாளும்
உங்கள் நினைவு
எப்படியோ வருகிறது.

இது வழியல்ல
இந்த தெருவுமில்லை
அவருக்கு பிறகு நானும்
இவருக்கு அவரும்
முன்னறியா பரிமாணத்தில்

நம்பாதே எதையும்
எதிர்பார்க்காதே!
எதிர்பார்க்காதவன்
ஏமாறமாட்டான்

வணங்குவதில்லை.
அதனுள் சென்று
வழிபடுவதுமில்லை.

நடைபாதையில் தவிர்க்கஇயலாத
சூழ்நிலையில் நேருக்கு நேராய்
மீசை டீச்சரைப்பார்த்தேன்….

கானகத்தினுள்
பசுமைச் சாறுபொங்க
துடிக்கிறது,

காலனே அண்டாமல்
காக்கும் மருந்து தாருமெனக்
கருக்கலில் ஒருவன்

மஞ்சள் வெயிலில்

நத்தை ஒன்று கொணர்ந்து
என்னிடம் தந்தார்கள்.
அதற்குள்ளே பாடுகிறது.

முடியும் தருவாயில்
சாரக்கட்டில் சொகுசாக
அமர்ந்து பன்னிரண்டாவது மாடியில்
சரியான வாஸ்து

அம்மா புரிந்து கொள்
இப்போது உன்னை
வெளிநாடு அழைத்துச்செல்ல
எங்களால் இயலாது

உடலில் சூடு இருக்க
உயிர் இருப்பது ஊர்ஜிதமாகும்
இருக்கைகளைத் தேய்த்துக் கொள்ள
உஷ்ணம் வெளிப்படும்

டெல்லியில் யார் வீட்டில்
குழந்தை பிறந்தாலும்
ஒரு பத்து அலிகள்
வந்து குதித்துப் பாடி விட்டுக்
காசு கேட்பார்கள்.

கண்மாயில் குளித்து விட்டு வரும்போது
உலர்த்தி விடும் தலை முடியும் ஒரு அழகு

இடுப்பில்
ஏறி உட்கார்ந்துகொண்டு இறங்கமாட்டேன்
என்று அடம்பிடிக்கும் குழந்தையாக

கட்டிய என்
கை சிம்மாசனத்தில்
ஒய்யாரமாய் அமர்ந்து
கண்கள் விரிய

பழுத்திட்ட இலைகளெல்லாம்
அவை உதிர்ந்து சருகாகும்
சருகான இலைகளெல்லாம்
உரமாகி உயிர்கொடுக்கும்

கவிதைகளால் ஆன
உலகு
எனச் சொல்ல விழைந்து
பிழையாக சொல் விழுந்தது..

கற்பூரம் யாமறியேன்..
கடுங்கோபம் யானறியேன்..
பொற்புடைய பொறுமையுடன்..
பூமியிலே யான் பிறந்தேன்.!

அப்பா என்னைக்
கூப்பிடும்போது
கழுதை கழுதை என்றுதான்
கூப்பிடுவார்

கவிதையைப் பற்றிப் பேசும்
கணமெலாம் கழுதை பாவம்
கவிதையாம் கவிதை என்ன
கழுதையோ என்பார் வீட்டில்

நான் ஒரு கழுதை ஆனதுபோல்
கனவு கண்டேன்…

நான் சொல்லக்கூடிய
வார்த்தைகள் எல்லாம்
இதோ இந்த அகராதியில்
அடங்கியுள்ளன.

பம்பாயிலும்
கூலிக்கு இன்பம்

நேற்று முதல் மழை
அமைதியான ஆரம்பம்
நின்று நிதானமாக
ஒய்வு இல்லாமல்

குடைகளின் சினேகிதி..
சடசடவென கைத்தட்டிய மேகத்தின் மகள்.. பூமியை நனைக்கும்.. குடிசையை

தெப்பக்குளமான தெரு
பெயர் நிரூபணம்

ஐதராபாத்தின்
குளிர் கால சுகத்தை
கெடுத்தது
இன்று பெய்த மழை!

தேங்கிநிற்கும் மழைநீரில்
தெரியுது அவன் முகம்….
இன்னொரு மழைக்கு
ஆயுத்தமாகிறது வானம்….

தவிட்டுத் தூறல்
குதிரையின் குளம்படி நிரம்பியது
காற்று தட்டாமாலை சுற்ற வைத்தது
மரங்கள் சாமியாடி போல்

தங்க முலாம் பூசிய
தேநீர் கோப்பையோடு …
என் இதழ் வழியே
உறிந்து கொண்டே
ரசித்துக் கொண்டிருக்

நடைபாதைக் கடைகளில் விரித்துவைத்தப் பொருள்களுக்கு மேல்
அவசர அவசரமாகப் போர்வை போட்டுத்
தூங்கவைக்கிறார்கள்.

கார் முகில் களியூட்ட
வண்ண மயில் சதிராட
கானக் குயில்
இசை பாட

ஏன் அழுகிறாய்
உன் காதலன்
வரவில்லை என்றா?
எனக் கேட்டேன்

ஊசி குத்திக் குத்திப்
புண்ணான வீதிக்கு

அதற்கே ஆரவாரக் கை தட்டல்
வெண் மேகத்திடம் இருந்து

என்னைப் பகடி செய்யுங்கள்.
என்னைத் தாண்டிச் செல்லுங்கள்.

நதி ததும்பும் மரம் சூழ்ந்த
கரையோரம் விளையாடிய
நாட்கள் நினைவெல்லாம்.

இருப்பவர்களை அந்தந்த தேசத்துச் சர்க்கார்
கணக்கெடுக்கிறது. இறந்தவர்களைக்
கணக்கெடுப்பதில்லை. ஏனோ தெரியவில்லை.

வெறும் தர்க்கங்களால்
சின்னச் செடியைக் கூட
வளர்க்க முடியாது
வரட்டுத் தத்துவங்களால்

சாவதென்பது அப்படி ஒன்றும்
சுலபமான காரியம் அல்ல.
உலகத்தில் உயிர் வாழ்பவர்கள் எல்லோரும்

உள்ளிருந்து கீச்சிடும்
பறவைகளின் சப்தமும்

வெளிர் பச்சை முருங்கை இலைகளின்
அடர்விற்கிடையில்
மென்மஞ்சல் சிற்றிலைகள் சில
உடன் அசைவதை பார்த்துவிட்டு
வேறுபக்கம் திரும்பினேன்

வட கிழக்கு பருவமழை
சற்றுமுன் துவங்கிவிட்டது என்கிறார்கள்
இன்னும் இங்குவரவில்லை
வாசலில்தான் உட்கார்ந்திருக்கிறேன்

ஒரு நாள்
அணிற்குஞ்சைக்
கவ்விக்கொண்டு
பறந்து சென்ற

முன்புபோல இல்லை விழாக்களும்…குழந்தைகளும்.
விருப்பங்கள் மாறிக்கொண்டிருக்கும்போது