கவிதை

களைத்துப் போனேன்
காலை நடைபயிற்சியால் ….
சற்றே ஓய்வெடுக்கச்சாய்ந்துகொண்டேன்
மரத்தடியில் …..

உன் இறக்கைச் சூட்டில்
இளகிய ஓட்டை
உடைத்து வந்த நாட்கள்
தவுட்டுப் பானைக்குள்

ஜெனீபர் வீட்டில் வண்ணவீண்மீனை உயரத்தில் கட்ட
என்னைத்தான் அழைப்பார்கள்..அவர்கள்
வீட்டில் ஆண்துணையில்லை.

முதல் நாள் அவளின் செல்ல மகள்
பள்ளிக்குச் சென்றாள் .
திரும்பி வரவும்
பள்ளி வாகனமே ஏற்பாடு.

காலையில்
எங்கள் கிராமத்தில்
சேவல் கூவி மக்கள் விழிப்பதில்லை!

நதி ததும்பும் மரம் சூழ்ந்த
கரையோரம் விளையாடிய
நாட்கள் நினைவெல்லாம்.
கொடியேற்றி பந்தல் கால் நட்டு
ஊரே திருவிழாவான

சுயநலம்
சூழும் இடத்தில்
நேர்மை உண்மை
எதிர் பார்க்க முடியாது

பூவின் மணம்
முகர்தலின் திறம்
இரண்டும் இணைந்தால்
மலருக்குக் கொண்டாட்டம்!

குனிந்து கல் எடுத்தால்
நாய்கள்
கோபித்து சத்தம் போட்டால்

சிறுவயதில் சரோஜாதேவியை தீவிரமாய்க் காதலித்தேன்.
ஆனால் அவர் அன்பெல்லாம் எம்.ஜி.ஆரிடம்தான்
எனப்பல படங்களில் தெரிந்தபோது எண்ணத்தை
மாற்றிக்கொண்டேன்.

நாற்காலியில்
அமர்ந்திருந்தேன்
நாற்காலியோடு

முகத்தில் மோதும் காற்று
கனமாக இருக்கிறது

அந்த அரசமரத்தடிப்பிள்ளையார்
ஒன்றும் சக்தி குறைந்தவரல்ல…
நிறையப்பேருக்கு…

மாநகரத்துக்குள்ளான
முக்கியச் சாலையில்

உறை பிரியாத வாளொன்று;
சமர் புரியாத நாளொன்று;

வார்த்தைக்குள்
வார்த்தை
பொதிந்து

கடல் போல் இசைக்கும்
கருவியில் ஒருவன்
அவனால் முடிந்த அளவு

ஒமைக்ரானா
யாரப்பா உனையழைத்தது

மனைவியிடம்
கேட்டேன்
ஒமைக்ரான் தெரியுமா? என்று

விசுவாசமிக்க பணியாள்
பசி நேரத்தில்

பயணித்துக் கொண்டே யிருக்கிறது
மனப் பறவை

ஓடும் நதிகள்
ஒருநாளும் திசை மாறி
பயணம் செய்வதில்லை!

எந்த வழி வருவோம்?
எந்த வழி செல்வோம்?
வந்து போகின்ற
வாழ்க்கை ஒரு பயணம் தான்!

சன்னலோரம் கிடைக்காத
பேருந்து பயணங்களில்
எட்டி எட்டிப் பார்த்திடுவேன்
உடலுக்கு வயது கூடிவிட்டாலும்
சிறுவனாக மாறிவிட்ட மனசு…

கானகம் நடுவேயான
ஒரு சாகசப்பயணம் நிகழ்ந்தது
முன்பொருமுறை.

என்றுமே என்னை
ஜன்னல் ஓரத்தில்
உட்கார விட்டதில்லை

அணுவில் தொடங்கி
அண்டமாய் தொடரும்
பிரபஞ்சத்தின் பயணம்…

பூக்கள் பூத்த வனத்தில்
உன் முகம் பூக்க
யுகங்களாய் நொடிகள் மாறிட
நெருப்பைச் சுமந்தபடி நான்.

பயணம் செய்யும் கிழவரின் கையில்

பிங்க்  வண்ணக்  கண்ணாடி.

காலை நேரப் பனித்துளிகள்
தேவலோகம்
அழைத்துச் செல்லும்…

வேலூரில் தான் 

ஓடும் நீர் முயற்சித்து முயற்சித்து
தோற்றுக்கொண்டேயிருக்கிறது
ஆற்றோரத்து மர நிழலை இழுத்துப்போக

தெரு முனையில்

அதிகாலை முதல் காரியமாய்

பணம் கையிலும் பையிலும் இல்லை

அவர்கள் சிலரின்
கட்டளைக்கு கட்டுப்பட்டு
இவர்கள்
பலரும் கூடுகிறார்கள்.

ஆர்.எம்.மின் அலுவலகம்.  

எனக்கு உண்டு சில பயங்கள்

மழைக்காலத்தில் மனிதர்கள்
வீட்டில் முடங்கிக் கிடக்கும் போது
நத்தையாரே நீ மட்டும்
நகர்ந்து வருகிறாயே

அந்த மண்டபம்
அவள் வீடு செல்லும்

உன் உருவத்தை
மனதில் சுமக்கிறேன்
உன்  கைகளைக் கோர்த்துக்

அவன் அரக்க பறக்க
ஓடி வந்தான்

ஒரு வேளை
நீங்கள்
ஒரு பறவையாக விரும்பினால்
எந்தப் பறவையாக விரும்புவீர்கள்?

விடு
விடு
விடு

ஒருவனுக்குஉண்ணல் ஊதல் உறிஞ்சல் மூன்றில்

கண்கள் மூடி பிரார்த்திக்கையில்..

கையறுநிலையின்
ஒருநாளை கடத்துவதற்குள்
அங்கலாய்ப்புகளின் குரல்கள்
நிம்மதி இழக்கச் செய்கின்றன.

ஒரு நான்

ஷ்பால ஜெயக்குமார்

கோடுகள் எழுகின்றன

வசந்ததீபன்

நிறைய  கதவுகள்  அடைபட்டிருக்கின்றன
நிறைய  கனவுகள்

வசந்ததீபன்

இப்போது

நூறு வயதுநாம் நோயின்றி வாழ
ஆறு, குளங்கள், அருவியில் குளிப்போம் !

மீ.விசுவநாதன்

தவ ஞானியாய்
நிமிர்ந்து  நின்று…

வசந்த தீபன்

கடல்  கொந்தளிக்கிறது
கவிதையில்  ஏறி  பயணிக்கிறேன்
கரை  காணுவதற்குள்  
நான்  மூழ்கிப்  போகலாம்
பறவையின்  நிழல்  

கவிஞனின் கரங்களில்
ஆறாம்விரல் கிட்டிவிட்டால்
கற்பனையின் ஊற்றைக்
கவிதையாய்க் கொட்டிடுவான்
கவிக்கோவாய் உயர்ந்திடுவான்

இப்போது
எல்லாம் சரி ஆகிவிட்டது
மழை நீர்
வற்றி விட்டது
கரெண்ட் வந்துவிட்டதால் தாராளமாகக்
குளிக்க முடிந்தது

அழகியசிங்கர்

தலைக்குள்ளிருந்தது
ஒரு சொல்.

ஆர்க்கே

மழை இன்னும் விடவே இல்லை
ஏதேதோ நடந்து கொண்டே இருக்கிறது
கடந்து போன கவிதைகளைப் பார்க்கிறேன்
மனம் ஏனோ பதைக்கிறது.

கொட்டித் தீர்த்து
ஓய்ந்து விடும் மேகம்..
பள்ளம்தேடி
மழைநீர்