கவிதை

கேட்டிராத
உறுக்கமான வேண்டுதல்களும் பிரார்த்தனைகளும்

பளிங்காய் பளபளக்கும்
பனித்துளிகள்
தேனென்று மெத்தென்ற

படிந்த வார்த்தைகளை
எடுத்து வர்ணம் பூசுகிறேன்!
சங்கு பூவின் நிறமாய்
மிக அணுக்கமாய்

முன்அட்டையும் – பின் அட்டையும்
ஒன்றாக மாறியிருந்தன
தலைப்புக்கும் எழுதியவருக்கும் நடுவே
ஒரு புள்ளியாய் சிந்தையற்ற ஒரு

பிரிவறியா இளம்பருவம் பேசிமகிந்தோம் அதனுடனே.. கூட்டாஞ் சோறாக்கி ஊட்டிவிட்டோம்.. கொல்லைப்பக்கம் மணலால் வீடுகட்டி சொப்புவைத்து விளையாடக் கொடுத்தானே மரப்பாச்சி

மலரும் நினைவுகள் மனதில் நிறைந்தன

பள பள சட்டை
பட்டில் தலைப்பாகை;

எனக்கே
எனக்கான
ஒரு சொல்லை
ஐந்தாம் திசையில் எட்டாம் கடலில்
ஏதோ ஒரு திசையில்

மறுபடி அந்த நிரம்பிய
குவளையை முதல் குவளையில்
கொட்டினான் கீழே சிதறாமல்

நான் ஒன்று தட்டச்ச
அது வேறு ஒன்றடித்திட
அவள் கழுத்தில் அவன் தாலி

அச்சொல்லை சொல்லிவிடின் அகத்தில் கொஞ்சம்
அமைதிநிலை வரலாம்தான்; சொன்னால் என்ன?

புறந்திரும்பியதைச் சுட்டாது
பெருகும் சுடுநீர் வழித்து
நெட்டி முறிக்கும்
உனதன்பின் பொறியில்

செங்கோல்வெள்ளியில்
பசும்பால்குடி
வேறேதும் வேண்டாம்
வேதம் ஓது

எல்லாக் கதைகளும்
எழுதப் படவில்லை

ஏய் சண்டியே
ஏய் கொற்றவையே
ஏய் காளியே
ருத்தரகோலத்தில்

நித்திரைக்குள்
நின்ற நிலவில்
தஹித்தது தணல்

பாசமாய் பாட்டியும் அம்மாவும் வார்த்து
நேசமாய் ஊட்டிய நினைவிருக்க,

முப்பொழுதும்
சுக்கா ரொட்டி படையலில்

தோசை எத்தனை தோசையடி
காலையில் சாதா தோசை, மாமனுக்கோ மசாலா தோசை,
மாமிக்கு மைசூர் மல்லி தோசை,

கல்தோசை அடுக்கிவைத்து கெட்டித்தயிர் மிளகாய்ப் பொடி
பல்வித சட்னியும்
பறக்கும் ஆவிச்சாம்பாரொடு

உறுமலும் பொருமலும்
எடுத்துக் கொண்டு போகிறது காற்று
எட்டு திக்குக்கும்

ஒரு மழைப் பகலின்
மீள்பாதி
வனாந்திரத்தின் இருண்மை
சற்றே களைய
நெகிழ்ந்த கிளைகளினூடே

நல்ல கவிதை
ஒன்றை எழுதுங்கள்
நான் நல்ல கவிதையைப் படித்து
ரொம்ப நாட்கள் ஆகிறது.

தொடு திரை ஒளிர்ந்தது இடைவெளியின்றி

அவ்வப்போது தளர்கிற பிடியினைத் தாளாது
என் அம்மாவைப் போலவே இருக்கிறீர்கள்
சொல்லி விடுகிறேன்

நண்பர் ஒருவரை வெகுநாள் கழித்து
நேரில் பார்க்க விரும்பினேன்
போகும்போது நல்ல பரிசு ஒன்று தரவும் ஆசை.

‘எப்படி இருக்கீங்க?’
என்ற கேள்விக்கு
சத்தி பொய் சொன்னார்

துவாக எழுதினான் துரிதக் கவிதை

நாளையக் கவலை இன்றையச் செயலில்

பெண் விடுதலை மாநாடு, நடத்துபவன் ஆண் !

பேருந்து நிறுத்தத்தில் அழகான நிழல் குடைகள்.

குப்பையும் கோபுரமாகும்.

கல்யாண விருந்தில் பசியில்லை!

ரிமை உரிமை மேடையேறி முழக்கம்

ஊரை சுத்தும்
பேர் சொல்லும் பிள்ளை.

காக்கையைத் தேடினேன்
வந்ததோ குயில்.

பள்ளி முடிந்து
இல்லம் செல்லும்
கூட்ட சிறார்கள்

கொண்டிருந்த
பேரனின்
சுமையைத்

ஆட்டுக்கல்லில்
அரைத்தமாவை
விறகடுப்பில்
வேகவைத்து

எத்தனை முறை
அது வெறுமையாகித்
தவித்தது தெரியாது.

இன்னொரு பக்கம்

ஓட்டை.

வழிந்துகொண்டு வந்தது

என் பெற்றோர்
பொதுவுடைமை வாதிகளோ
கடவுள் மறுப்பாளர்களோ
அல்ல

எங்கு வேண்டுமானாலும்
வைக்கலாமென்று
என் மூளை முடிவெடுத்து

படித்து முடித்தவை எல்லாம்
பதியம் போட்டவை

நாரணோஜெரராமனுக்கு
இது இரண்டாவது அசியின் பெருமைமிகுமெய்நிகர் அமர்வு
நல்ல கவிஞனின் உள்அழகை

எத்தனை எத்தனை செவிகள் அத்தனையிலும் காற்று
அள்ளிச் சேர்க்கும் என் ஒப்பனை அற்ற வார்த்தைகள்
ஆனால் அதனை கேட்பார் இல்லை கேட்பார் இல்லை

முடி வெளுத்த காலத்தில்
படி தடுக்கும் வேளையில்
துணிவாக இருந்தாலும்
பணிய வைக்கும்

ஒரு பூரானை அடிப்பது
மிரட்சியுடன் ஒரு மஞ்சள் சாரை நெளுநெளுவென்று ஊர்ந்துசென்று

எந்தத் தடை வந்தாலும்
தகர்ந்து போகுமென்பதற்குப் பின்னால்
விருட்சங்களைச் சுமக்கும் ..

தீட்டிய வரைவுகளாய்

பிரதிபலிக்கிறது

ஓவியங்கள்!

இந்த வீதி வழியே போக
அனைவருக்கும் பிடிக்கிறது
ஒரு திருமண ஊர்வலம்
ஒரு இறுதி ஊர்வலம்
ஒரு அரசியல் ஊர்வலம்

ஒரு
மழைக்கால இரவு
நேரத்தில்
இக்கட்டான

விநாடி முட்களற்ற கைக்கடிகாரத்தில்
நிமிடம் சுட்டும் கரம்
அடுத்த நிமிடத்திற்குள் நகர்வதை பார்த்துவிடலாமென்று

விரல் சொடுக்கில்
இப்போது
தயாராக நின்றது
காற்றில் பறக்க

சாப்பிட்டு விட்டுத் தான் வந்தோம்
என்று சொல்வது முதல் முறையல்ல
அதற்கு ஒரே பொருளும் அல்ல

எனக்கு நிறைய
டாக்டர்கள் பழக்கம்.
வைத்தியத்தால் மட்டுமல்ல-
என்
கவிதைப் பைத்தியத்தாலும்.

வெள்ளமாய் எல்லாவற்றையும்
இழுத்துச் செல்லும்
இந்த வாழ்க்கை.
ஒதுங்க ஒரு மரக்கிளை

இந்திர தனுஸை முறித்த ராமா
மந்திரை சூழ்ச்சியில் மடங்கியதேனோ
தந்தை கைகேயிக்கு தந்த வரத்தால்

மகனை வழியனுப்ப
விமான நிலையம் சென்று
கட்டித் தழுவி முத்தமிட்டு

மழைதூறுகிற மாலைநேரம்
நனைந்து நடந்து கொண்டிருந்தேன்.

ஓடிவந்து

அகல் வெளிச்சத்தின்
மங்கலில்
திருப்புகழ்
படித்துக்

சாப்பிட விடாமல் பின்னால் நின்றபடி
சாப்பிடுபவர் சங்கடம் உணர்வது இல்லை
பதினொரு மணிக்கே பந்திக்குப் பறத்தல்
காத்திருப்பது கண்ணியம் பண்பு.

கொண்டு சிறகுகளைக் கோதி
விடுகிறது.

அல்லவர்களைப்பஞ்சு மெத்தையில் பல்லக்கில்
தூக்கிச் சுமக்கும்

இறுக்கமான பச்சை நிற பேண்ட்,
கறுப்பு டீ ஷர்ட்
மேல் ஓட்டுனர் கோட்
தலை முடி அடர்த்தியாக
ஒட்ட இரு புறமும் பாப்

சிநேகம் எனக்கு
ஆதியிலிருந்தே
உண்டாயிருந்தது
ஒரு ஆறேழு

ஒரு நட்சத்திரத்தை வரைந்தால்
ஒரு பச்சை தவளை வந்து நிற்கிறது
ஒரு நதியை வரைந்தால்

வரிசை எப்போதும் அழகுதான்
காலை பிரார்த்தனை பள்ளிக்
குழந்தைகளின் வரிசை
குளத்தில் வாத்தின் பின் செல்லும்

காகிதத்தில் விழுந்தது
எசகு பிசகாக
விழுந்த அவஸ்தையில்

கஷ்டங்களோடு
தான் அவர் வாழ்வு

விரும்பாத ஒன்று
நெருங்கிவர அனுமதிக்காவிடினும்
சற்று அப்பாலிருக்கும்

ஏதோ உருளும் சத்தம்
பொத்தென்று ஏதோ
விழும் ஓசை

என் பள்ளிப் படிப்பு
நீ போட்ட சுழியில்
துவங்கியதே!

இரண்டு வேட்டி இரண்டு சட்டை உனக்குப் போதுமே!
துண்டு ஒன்று இருந்துவிட்டால் துணைக்குப் போதுமே!

என்னுடைய பதின்ம வயதுகளில் கிறுக்கனாயிருந்தேன்
என்பதை இருபதுகளில்
கண்டு பிடித்தேன்

கரிசல்பூமியில்
வாழ்ந்த பாட்டிக்கு
வெம்மையும்
உழைப்பும்

நெஞ்சில்
உதைக்க சிரித்து

இந்நாள்
அந்நாள்
என்றில்லை.

பல நேரங்களில் கண்ணீர் விட முடியாமல் முழுங்கி நிற்கவும்

அவருக்கு நான் எந்த
வகுப்பு

மனக் குறிப்பேட்டில்
மௌனமாய்…
மனனம் செய்வதை

திருவல்லிக்கேணிக்கும்
ஜார்ஜ் டவுனுக்கும்
ஹை…ஹை  என்று

சப்தமில்லாமல்
கைத்தடியை கைக்கெட்டா தூரத்தில்
நகர்த்தி விடுவான்
அதை நான் சார்ந்து இருப்பதறிந்தும்

பல முறை‌ குனியச் செய்வான்

விட்டுக் கொடுப்பதில்
ஒரு சுகமும் உண்டுதான்
ஒரு சோகமும் உண்டுதான்

கற்பதை புரிந்து கொண்டு
கற்கும் வகையில்
நன்முறையில் கற்பிக்கும்
ஆற்றலை எனக்குத் தந்து

செல்லமாய் கோபித்துக்கொள்ளும்
மகளின் முகத்தில் தெரிகிறது
இறந்துபோன

வழிநடந்துவந்த
முதியவருக்குத்
தாகம் ஏதுமில்லை;
இருப்பினும்
குழாயைத் திறந்து
ஒரு வாய்

நிகழட்டும் !
ஒரு வாக்கினை மாத்திரம்
நீ காத்தருள வேண்டும்.

சமீபகாலமாய்
நான் எழுதுகிற
கவிதைகளை
யாரும் படிப்பதில்லை
என்று தீர்மானம்

எனக்கும் தூக்கத்துக்கும் போட்டி.
நான் காணொளி பார்த்தேன்.
வானொலி கேட்டேன்.
புத்தகம் புரட்டினேன்.

நம் பாதைப்பயணத்தில்
எதிரெதிராய்
வந்து வந்து போகும்
பொய்களையும்

பார்த்து மகிழ்ந்து
நடக்கையில்
தோன்றுகிறது

அரிதா ஷா
ஏழுமாத இந்தியக்குழந்தை
அடிபட்டதாம்
ஆஸ்பத்ரிக்குப் போனார்கள்

இல்லா
உறவும், கோடையில்லாக்
குளிரும்,
கொடையிலா வள்ளலும் வீண்.

கடவுளை மறுக்கும் குழுவிலிருப்பவர்
பதவி உயர்வுக்கான நேர்முகத் தேர்வன்று
தோழர் பார்க்காத நொடியில்
சட்டென்று வணங்கி நிமிர

அண்ணியை அண்ணனுடன்;
அடங்கா தம்பியை,
தன் வேலை பிழைப்பு டன்,

பரிதிக்கு முன்னே
எழுந்து ஓடினாலும்
சமையலறையின் கடைசி வாசமாய்…
மிச்சமிருக்கிறது.. சில

ஆசிரியரை ஞாபகப்படுத்துகிறது
என்றேன் நான்
கடலைப் பார்த்தபடி.

முன்னிருளில் வானம்

அடுப்புச் சுவற்றில் சமையல் வாசக்
கறுப்புக் கோலம்

அரை குறையாய்
வண்டி ஓட்டி
பழகியவள்
கோயில்
திருவிழாப் பாதையில்

உயிர்காண உயிர் தவித்த தவிப்பை ….
வியாபாரப்படுத்தி வானஊர்த்திக் கட்டணத்தை

இணைவரின் முரண்
இதயத்திற்கும்
இல் வாழ்விற்கும்
இசைவில்லா துன்பம்