கவிதை

வான்வழிப் பயணம் திண்டு
மெத்தை சவுகரியம்
மாநாடு நடத்திச்
சொல்மாரி பொழியும் மனிதருண்டு

எனக்குத் தெரியாது
அடுத்த முறை பிறந்து
அவனைப் பற்றி

மனிதர்களை நாடிப்பிடித்தப் பார்த்தவன் நான்
இடத்தைக் கொடுத்தால் மடத்தைப் பிடிப்பார்கள்
நபர்: அப்போது மனிதர்கள் மீது நம்பிக்கை இல்லை அப்படித்தானே

என் போக்கிற்கு விதிவிலக்கான
என் மௌனத்தைத் தேக்கிக்கொள்ள
இத்தனை ஜதை செவிகளா?

பெண் குழந்தை
என்பதால்
பெற்றோரிடம் தங்கி
அப்பா பணி செய்த

ஒவ்வொரு வாய் நெல்லுக்கும்
அலகு சுத்தம் செய்யும்
ஓரமாகப் போய் நின்று
கழுத்தொடித்துப் பார்க்கும்

மிக நன்றாக இருந்தது
அடை
வெண்ணெயுடன்

அப்பாவிடம் எதுவும் கேட்கலாம்
அம்மாவிடம் எல்லாம் சொல்லலாம்
அண்ணனிடம் எதிர்த்துப் பேசலாம்

தற்காத்துத்
தன்னை முன்னிறுத்திக் கொண்ட தியாகம் பாராட்டி
ஓர் அழகான தொட்டிலில்

ஒருவர் சென்று
பழங்களோடு திரும்பி வந்தார்
ஒருவர் சென்று
பறவைகளோடு திரும்பி வந்தார்

ஒரு அழிந்து போன மொழியில்
பேசுகிறாள் சின்னஞ்சிறு சிறுமி
அதில்
மனிதர்களின் பெயர்கள் இருக்கின்றன

இன்னொரு முறை விழிகளுக்குள் பறந்து போ பறவையே!

மேலும்
ஒருவனது பிறந்த நாளில்
அவனது குற்றங்கள்
தற்காலிகமாக மன்னிக்கப்படவேண்டும்

காலை மணி பத்து.
ஆனந்தமாக பாடிக்
கொண்டு சென்றது

திருடன் புகுந்துவிட்டான்
டீவியில் ஏதோ சீரியல் வீட்டார்
பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்

போய்க்கொண்டே இருந்தன…
மழை தன்னை
நிறுத்திக் கொள்ளவே இல்லை…
ஆறும் தன் குளித்தலை

வாரம் தோறும்
எங்கள் ஊரில்
சந்தை நடக்கும்;

திங்கள் தோறும்
எங்களூரில்
சந்தை கூடும்

தொலைக் காட்சியில்
கார்ட்டூன்
கண்டு களிக்கும்

அதை சலித்துச் சேர்க்கும் பக்குவம் உனக்கு

எடுத்தெடுத்துச்
சொன்னேனே!
சொல்லியும்
நீயோ
ஓன்றுமில்லை

தோட்டத்தில் குடிக்கத் தண்ணீர்
ஒரு மடக்கில் வைக்கிறேன்
மடக்கு தெரியுமா?
பெரிய அரை அடி
விட்டம் உள்ள அகல்

அன்பின் சுரத்தலில் அழகு பெற்றெழுந்தது என் முன்.

ஒப்புக்கொள்கிறோம்
நாங்கள் குண்டு சட்டியில் குதிரை ஓட்டுபவர்கள் தான்
தொலைக்காட்சி செய்தி வாசிப்பவளின்

வெயிலை நேசிப்பதாகச் சொல்கிறாய்;
நிழல் தேடி ஒதுங்குகிறாய்!

மகளிர் தினத்தை
மனம் போன போக்கில்
மகிழ்ந்து கொண்டாடி,

பெண்
காட்டிய
உலகு

அதிசயங்கள்
நிகழ்வதுண்டு
அவ்வப்போது-

ஓர் எறும்பைக் கொல்வது
மிகமிக சுலபம்…

நாசப்புயலவள் தீமைக்கு
ஊசி முனைத்தவம்
முனையிலே ஈரேழுலகு
ஈசன் உள் உறைய

இங்கே
எல்லாமே
நான்கு பேரின் அடிப்படையில்
கொண்டாட்டமும்

அவிழும் மனதில் அகிலம் மகிழ
அன்பில் விரியும் பாதையிவள்

பழக்கப்படுத்தினாள்
ஜாடியைப் பாட்டி
ஒன்றும் எழுதாத நாள்பட்ட வெள்ளைத்தாளின்

பேரோசையோடு பொங்கிப் பாய்கிறது காட்டாறு
நூற்றாண்டுகளைப் புரட்டிப் போட்

அதை நான் தவிர்த்த கணத்தில்

கடும் குளிர் காலம்
பசும் புல் படுக்கை

நீயா… நானா… யார் பெரியவர்
மனிதருள் தொலைந்து

பற்பல எண்ணங்கள் புத்தகமாய் வந்திட

தமிழே சிறக்கும் என்றேதான் நினைப்பு.

குழுவில் அறிவிப்பு காலையில் வந்தாச்சு.
ஒருவரி கூட தோணலியே, என்னசெய்ய?
எப்போதும்போல் சும்மா இருக்கலாம்,

பேசாப் பொருளில்லை பெரும் பண்பாடு
எத்தனை உயர்வும் ஈடில்லை தாய்க்கு

எல்லோரும் வேர்களைத் தேடிப்போவதாகச்
சொல்கிறார்கள்
எனக்கு மிகவும் தனிமையாக

ஆயிரம் கோடிப் பறவையினம் – எனை
ஆசையாய்த் தேடி வருகிறது
வாய்மொழி குக்கூ எனக்கூவி – குயில்
வம்சமும் வாழ்ந்து வருகிறது

ஹார்மோனியம் போல்
ஈர்க்கவும்
மும்பை நேரு அறிவியல் மையத்தில்
கறுப்பு வெள்ளை

தண்டவாள ஓரங்களில் புதர்களின் அடர்த்தி
மழைக்காலமோ வெயில் காலமோ
நீர் இருக்கும் சிறு குட்டை
நிரம்பி வழிந்து ஓடியதும் இல்லை

அந்தக் கானகத்தின்
பரந்த முரட்டுத் தரையில்
பச்சைக் கம்பளமாய்

அவ்வழியா இவ்வழியா அறியேன்; இந்த
‘ஆனந்தம் ‘ என்பதன்உட் பொருளும் தேறேன்!
“எவ்வழியாய் இருந்தாலென்? எல்லாம் ஒன்றே;

புடவைக்குள் தொலைந்திட்ட
தாவணியின் விளையாட்டு

மருத்துவத்துறை மீது மக்களின்
நம்பிக்கையோ
நீர்த்துப் போய்.
இருமலுக்கு மருந்து

மயிலாடுதுறை ரயில்வே ஸ்டேஷனிலிருந்து
நீங்கள் பஸ் ஸ்டான்ட் வரை

பிடிவாதம்,செல்லம்,சிணுங்கல்
சரிவரக் கலந்த குரலில்
“மாட்டேன் போ!!!”.
என் மகள் சொன்னபின்

மெல்லிய பனிப்படலம் திரை
விரித்திருக்க
தார்ச்சாலையில் வழுக்கிக்
கொண்டு

எனக்குத் தோன்றிக் கொண்டிருந்தது
இன்றிரவு நீ வருவாய் என
கொஞ்சம் பொறுக்க முடியுமா அப்பா?

காதைக் குடைந்துவிட்டுத்
தூக்கிப்போடும் குச்சியாய்
என்னை வீசி எறியாதே.

முதல் சிலையில் திருப்தியில்லை
மறுபடி செய்த
அற்புதச் சிலை
கோவிலில் அலங்கரிக்க
முதல்சிலை அநாதையாக

பேருந்து பயணத்தின்
ஓட்டுநர்
கருணையுடன்
இடைவேளை வழங்க

பஞ்சாங்கத் திதி நாள் பார்த்து
பிள்ளையார்
சிலைசி

கல்லுக்குள்
தான் கண்ட உணர்வை
கலையழகோடு
வடித்தான் சிற்பி!

உளிக்கு மொழியையும்
பேனாவிற்கு நாவும்
படைத்தவன் எவனோ?
கற்பித்தவனே கலைஞன்!

காலைப் பொழுது
பெரும் பரபரப்பு
நெடுஞ்சாலையில்

மரணங்கள் விட்டுச் சென்ற பேரதிர்வுக்கும்
வாழ்க்கைக்குமான போராட்டத்தில்

மஞ்சளும் குங்குமமும்…
மலர்கள் ஒன்றிரண்டும்…

குரங்கிலிருந்து பிறந்ததொன்றும்
நம் குற்றமில்லை….
அதன் குணத்தைவிட மறுப்பதுதான்
மனிதமனத் தொல்லை.

நகரை
மீளும் முன்னம் கண்டு
சிரித்தாயோ

போதுமென்ற மனம் கொண்ட…
பொன்னான உன் மனத்தை…

இன்னும் வேணுமெனும்…

மதில் மேலமரும்
வானில் தாவும்

என் போன்றோர்க்கு
இருப்பதெல்லாம்
மூக்குமட்டும் தானய்யா !
எமையாளும்

என்று குமைந்தேன்.
அத்தனையும் உண்மையென்றேன்

எங்கு நோக்கினும்
செங்கோல் ஓச்சிடும்
தைனான் தொட்டு
ஐ.ஆர்.எட்டு

அது யாரென்று
யோசிக்க நேரமின்றி
அடுக்கடுக்காய் எண்ணங்கள்
நினைவுக் கேணியில்

தூண்டில் முள்ளுக்கும்
இடையில்
எப்போதுமிருப்பது
கைசொடுக்கும் நே

உறங்கி விழிக்காமல்
ஒருசேரப் போய்ச்சேர்ந்த
அன்றைய
அந்த நீளத்துயில்

சிலையாக இருந்தால்
கற்பனை செய்யமுடியும்
நீயோ சிலையிலிருந்து வெளிவந்து
ஆளாக நிற்கிறாய்
கற்பனைகளை முழுவதுமாக

வானத்தில் ஒரு பூ
ஆடியாடி இறங்கி வந்து கொண்டிருக்கிறது.
அதனோடு
நான்கு வண்ணத்துப் பூச்சிகள்

இது என்ன சர்ரியலிஸம்?
இதுவரை இல்லா புது இஸம்…

முதிரும் கானகத் தருக்கை
முத்தி தரும் கணத்தின் கை
முகிழும் பத வினை நாடி
முழுதான பர விதைப்படி

விடுமுறை நேற்று
விலங்கியல் பூங்காவிற்கு
விருந்தாளியாகச் சென்றிருந்தேன்.
ஓரிடத்தில் நிற்காமல் தாவிக்

மெலிந்த உருவம் பெரும்பாலும்
வெளிர் நிற உடைகள்
அரைக்கை சட்டைபயில்
பவுண்டன் பேனா –

சிகாகோவில் உத்யோகம்
துறையோ தகவல் தொழில்நுட்பம்
பையன் இந்தியா
வந்திருந்தான்

ஒரு வெள்ளிக்கிழமை முற்பகலில்
சுபயோக சுப முகூர்த்தத்தில்
தாய்ப்பலகையில்லாமல்
நானில்லையென என் அறிதிறன்பேசி
சட்டென நின்று போனது.

மனதிலெழுந்த கவிதையை
திறன்பேசியின் உதவியுடன்
புலனத்தில்
குரலால் தட்டச்சு செய்து

நுண்அணுக்களின் அதிர்வுகள்
பரமாணுபவ பரமாணுபவ
பால்வீதி முழுவதும்

யாரும் பார்க்கவில்லை;
எதிர்பார்க்கவில்லை
நிலமெனும் நல்லாள் நீள் மூச்செறிந்தாள்
வான் தொட்ட வசிப்பிடங்கள்

பிறகு வாழ்க்கை முழுவதும்
அதை தோளில் ஏற்றிக்கொண்டு
சுற்றித் திரிவதே
நமது பிழைப்பாக இருக்கிறது

அம்மா இருக்கமாட்டாள்.
முன்னறை,
பின்னறை
அடுப்பறை,

இங்கோர் விந்தை நட்பு.
வெயில்
வாட்ட வாயில் திறந்து
வந்து
அழைப்பு மணியை

ஆயிரங் காலத்து அட்சதை
அள்ளி
மங்கலம் கொட்டிசை

சடுதியில் ஒரு சொல்
வார்த்தையாகி விடுகிறது.

முன்னாள் காதலியை கடைவீதியில் சந்தித்தேன்
பேரனோடு வந்திருந்தாள்.

பயமில்லாத ஒரு முத்தம்
கூச்சம் இல்லாத ஒரு முத்தம்
சந்தேகம் இல்லாத ஒரு முத்தம்

தமிழில் : க. மோகனரங்கன் என் முகத்தைஇரண்டு கைகளாலும்தாங்கிக்கொண்டேன்.இல்லை, நான் அழவில்லை.என் முகத்தைஇரண்டு கைகளாலும்ஏந்திக்கொண்டேன்எனது தனிமையைவெம்மையாக வைத்திருக்க –இரண்டு கைகள் பாதுகாக்கும், இரண்டு கைகள் ஊட்டமளிக்கும்,என் ஆன்மா கோபத்தில்என்னை விட்டு விலகும்போதுஇரண்டு கைகள் தடுக்கும்.

எங்களூர் பூதப்பாண்டி
அங்குண்டோர்
இரட்டைக் காளை வண்டி
அதன் இடதுகாளை நொண்டி

ஒவ்வாமை என்று வருவோர்
வழக்கம் போலவே
இந்த மாதம் அதிகம்
என்கின்றனர் மருத்துவர்கள்

இனி
என் துக்கங்கள்
என்னுடையவை மட்டும்தான்
என் மகிழ்ச்சிகள்
என்னுடையவை மட்டும்தான்

அரைக்கால் டிராயர்
நழுவி விழுவதுகூடத்
தெரியாமல் ஓடியது
இன்னும் தொடர்கிறது.

தேனீர் குடிக்கும்
பொழுதெல்லாம்
இரண்டொரு சொட்டு
ஆடைக்கும் பரிசளித்து விடுவேன்

எப்போது
தேநீர் அருந்தினாலும்
அணிந்திருக்கும்
சட்டைக்கும்
ஓரிரு சொட்டுக்களை

பழமையும் புதுமையும்
சரஸ்வதி பூஜைக்கென
கலைவாணியின் படம்,
தோத்திர நூல்கள்,

நீ அறிவாளி
நீ பண்பாளன்

நிராகரிப்புகளின் பேரில் எல்லாம் பேராசை
கொண்டவள்
வல்லரக்கி